จูป้ากังรู้สึกขุ่นเคืองใจ
ครั้งก่อนเขานอนซุ่มรอที่ป้ายทางออกเพื่อดักรอผู้หญิงคนนั้นที่ชื่อ ‘ยาต้มเวลาด้วยเหล้า’ อยากจะแก้แค้น แต่ไม่คิดว่านางจะติดรถไปเสียก่อน
เขาก็อยากติดรถไปด้วยเหมือนกัน แต่ไม่มีข้าวของเครื่องใช้แล้ว ครั้งก่อนเขาใช้ข้าวห่ออุ่น ถึงทำให้รถออฟโรดที่ผ่านมา รับเขาขึ้นไปส่งที่สถานี
เวลาพักอาศัยหมดลง เขาจำใจต้องออกจากสถานี เดินไปบนถนนก็ทั้งหิวทั้งกระหาย ไม่มียานพาหนะ ตกค่ำลงมาคงต้องตายแน่
ตอนที่เขากำลังสิ้นหวัง ก็ไปเจอกับตำรวจจราจรคนหนึ่งที่กำลังลาดตระเวน พูดคุยกันไปมาก็รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นผู้เล่นด้วยกัน จึงเกิดฆาตกรรมในใจขึ้นมา
ตอนแรกเขายังรู้สึกกลัวนิดหน่อย แต่ไม่คิดว่าหลังลงมือไปแล้ว จะมีข้อความจากระบบแจ้งเตือนว่าเขาได้รับช่วงต่อตำแหน่งพิเศษตำรวจจราจรมา
เขายังได้รถลาดตระเวนมาคันหนึ่ง สิทธิ์ของตำรวจจราจรยังสามารถระบุตำแหน่งผู้เล่นคนอื่นได้ และสลับเส้นทางเพื่อไล่ล่าได้ตลอดเวลา
เขาขึ้นรถแล้ว อย่างแรกสุดก็ไปไล่ตามผู้หญิงคนนั้น แต่ไล่ตามอยู่สามชั่วโมง ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาคน
ต่อให้หล่อนจะติดรถไป ก็ต้องลงมาใช้ยานพาหนะของตัวเองเดินทางต่อไป ไม่อย่างนั้นก็ทำระยะทางตามเป้าหมายของวันนี้ไม่สำเร็จ
ผู้หญิงคนนั้นอุ้มเด็กไปด้วย ยานพาหนะก็เป็นแค่รถสามล้อถีบ ตามหลักแล้วความเร็วคงไม่เร็วเท่าไร แต่เขากลับไล่ตามไม่ทัน
คิดถึงตรงนี้แล้ว เขาอดที่จะด่าเสียงดังไม่ได้
“บ้าเอ๊ย! ผิดมนุษย์จริงๆ!”
“ช่างเถอะ มาทำภารกิจตำรวจช่วยเหลือของวันนี้ให้เสร็จก่อนดีกว่า”