เสิ่นอี๋ถามอย่างประหลาดใจ “แสงตะวันอุ่น? คุณมาทางนี้ได้ยังไง?”
“ผมแวะมาดูหน่อย”
แสงตะวันอุ่นยิ้มร่า เผยให้เห็นฟันขาวสะอาด “ผมรายงานสถานการณ์ของคุณไปแล้ว คิดว่าอีกไม่นานก็น่าจะมีผล”
“ขอบคุณนะ”
เสิ่นอี๋หยิบน้ำแร่หนึ่งขวดส่งให้เขา รบกวนให้คนอื่นอุตส่าห์เดินทางมา เธอรู้สึกเกรงใจไม่น้อย
“ไม่ต้องหรอก ผมไม่กระหายน้ำ” แสงตะวันอุ่นโบกมือ จอดรถให้เรียบร้อยแล้วหันไปเดินยังหลุมตรงหน้า
“หลุมใหญ่ขนาดนี้ เกิดจากอะไรกันแน่?”
“งานก่อสร้างคุณภาพต่ำหรือเปล่า?” เสิ่นอี๋พูดติดตลก
แสงตะวันอุ่นย่อตัวลงข้างขอบหลุม สีหน้าครุ่นคิด
“ถนนของผู้เล่นคนอื่นก็มีปัญหาฐานรากทรุดเหมือนกัน แต่มีแค่รอยแตกอยู่บ้างเท่านั้น ส่วนของคุณอาการหนักกว่ามาก”
เสิ่นอี๋ฟังแล้วรู้สึกแปลกใจ ก่อนจะนึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง “ถนนพัง ก็เป็นกลไกที่เกมนี้ใช้คัดผู้เล่นออกเหมือนกันเหรอ?”
แสงตะวันอุ่นขมวดคิ้ววิเคราะห์ “เรื่องนี้เป็นสิ่งที่คนมองข้ามได้ง่ายจริง ๆ อย่างที่ทุกคนรู้กัน การเอาชีวิตรอดบนถนน สิ่งสำคัญที่สุดก็คือยานพาหนะกับของ
“เพราะงั้นทุกคนถึงมุ่งเน้นไปที่การอัปเกรดยานพาหนะ เก็บของ แล้วก็เพิ่มพลังการต่อสู้เพื่อรับมือการซุ่มโจมตีจากสัตว์ประหลาดกับผู้เล่น แต่ทุกคนกลับมองข้ามปัจจัยสำคัญอีกอย่างหนึ่งไป นั่นก็คือถนน!
“สมมติว่าถนนหายไป! ผู้เล่นจะเอาชีวิตรอดกันยังไง?”
เสิ่นอี๋คิดตามแนวทางที่เขาพูด แล้ววิเคราะห์ต่อ “ถ้าอย่างนั้นก็มีแค่สองทางเลือก หนึ่งคืออ้อมผ่านบริเวณหมอก สองคือไปแย่งถนนกับผู้เล่นคนอื่นแล้วเดินทางต่อ”