ไอ้ร้อยตันหันกลับมามองสำรวจเธอ “คุณคือ…?”
เสิ่นอี๋ยิ้ม “ฮึ ๆ… ซื้อ น้ำมันเบนซินจากฉันทุกวัน เจอหน้ากันแล้วยังจำไม่ได้อีกเหรอ?”
ไอ้ร้อยตันเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ “นายใหญ่…”
เขาพูดไปได้ครึ่งเดียวก็นึกขึ้นได้ว่ามีคนอื่นอยู่ข้าง ๆ จึงรีบเปลี่ยนคำพูด “อยู่ไกล ๆ ก็รู้สึกว่ารถคันนี้คุ้นตา ที่แท้ก็คุณจริง ๆ ด้วย!”
“ว่าแต่ ตอนนี้คุณเป็นวิศวกรพาร์ตไทม์เหรอ?”
เสิ่นอี๋สำรวจชุดทำงานที่เขาสวมอยู่ แล้วมองรถของเขา “รถบรรทุกใหญ่ก็อัปเกรดเป็นรถวิศวกรรมแล้วด้วย!”
ไอ้ร้อยตันวางเครื่องมือในมือลง แล้วหัวเราะอย่างมีความสุข “ใช่แล้ว เป็นวิศวกรพาร์ตไทม์มีเงินอุดหนุนน้ำมันเบนซินด้วย แถมยังหาเงินได้อีก ฉันก็เลยรับงานนี้ไว้เสียเลย ยังไงก็ไม่ได้เสียเวลามากมายอะไร”
เสิ่นอี๋ชูนิ้วโป้งให้ “เก่งมาก มองการณ์ไกลจริง ๆ!”
แสงตะวันอุ่นเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม “ที่แท้พวกคุณก็รู้จักกันเหรอ? บังเอิญจริง ๆ!”
“อืม เราเป็นเพื่อนกันมานานแล้ว เขามาหาฉันเพื่อซื้อน้ำมันเบนซินน่ะ ฮ่า ๆ” เสิ่นอี๋พูดจบก็แนะนำแสงตะวันอุ่นให้ไอ้ร้อยตันรู้จัก
“ไอ้ร้อยตัน นี่คือแสงตะวันอุ่น เป็นเพื่อนของฉันเหมือนกัน เป็นเจ้าหน้าที่จราจรพาร์ตไทม์ที่รู้ข่าวไวมาก”
ไอ้ร้อยตันพยักหน้าให้แสงตะวันอุ่น “งั้นเพิ่มเพื่อนกันเถอะ ต่อไปมีเรื่องอะไรก็จะได้ติดต่อกันสะดวก!”
ทั้งสองเพิ่มเพื่อนกัน แล้วแลกเปลี่ยนข้อมูลกัน
จากไอ้ร้อยตัน พวกเขาได้รู้ว่าตั้งแต่เมื่อวาน เรื่องถนนบนทางหลวงเกิดรอยแตกก็เริ่มเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง
วันนี้เขาไปซ่อมจุดที่ถล่มไปแล้วสองแห่ง ที่นี่เป็นแห่งที่สาม ส่วนภารกิจอีกสองอย่างที่เขาจำได้ก็เป็นงานซ่อมถนนเหมือนกัน