ฟางหลิงทำหน้างงเป็นอย่างยิ่ง
“พี่สาว ทางธนาคารของคุณต้องฝากเงินเท่าไหร่ถึงจะเป็นวีไอพีน่ะ?”
“200,000 กว่า”
“นั่นยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่เลย”
ฟางหลิงส่ายหน้า
“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะ?” โจวซิ่วน่าขมวดคิ้ว
ฟางหลิงพึมพำว่า “พี่ไม่รู้หรอก ตอนที่ฉันเจอเขาครั้งแรก เขาเพิ่งสอบเอ็นทรานซ์เสร็จ ตอนนั้นฉันจำได้ว่าเหมือนเขาจะตั้งใจมาเรียนเรื่องคอมพิวเตอร์ เลยไปโรงเรียนสอนคอมฯ แห่งหนึ่ง”
“เขาต่อรองราคาค่าเรียนกับทางนั้นด้วยนะ”
โจวซิ่วน่าเริ่มสนใจขึ้นมาทันที
“พี่รอเดี๋ยวนะ เดี๋ยวพี่ไปลาผู้จัดการแป๊บ”
โจวซิ่วน่าหันหลังเดินเข้าไปในโถง แล้วไม่นานก็ถือกระเป๋าออกมา
“ไปกันเถอะ”
“วันนี้พี่มาหาฉันมีธุระอะไร?”
“ไม่มีอะไร วันนี้ไม่มีเรียน อยากมาหาเธอกินข้าวน่ะ”
“ได้เวลากินข้าวพอดีแล้วล่ะ ไปกินไก่ผัดหม้อดินไหม?”
“ฉันได้หมดนะ”
ทั้งสองคนเดินไปหาร้านไก่ผัดหม้อดินแถวนั้น แล้วสั่งหม้อเล็กมากันคนละหม้อ
ระหว่างรอ โจวซิ่วน่ารินน้ำส้มให้ฟางหลิงแก้วหนึ่ง แล้วเร่งเร้าอย่างอยากรู้อยากเห็น
“เล่าให้ละเอียดหน่อยสิว่าพวกเธอเจอกันยังไง?”
ฟางหลิงเม้มปาก “พี่จะสนใจเขาทำไมนักหนา?”
“พี่ให้เล่าก็เล่ามา เรื่องมากจริงนะเธอ”
ฟางหลิงกลอกตาใส่อย่างระอาใจ นึกอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเริ่มพูด
“ตอนปิดเทอมหน้าร้อน โน้ตบุ๊กของฉันเสีย หาที่ซ่อมไม่เจอสักที ต่อมาก็เลยไปที่โรงเรียนสอนคอมฯ แห่งหนึ่ง…”
ฟางหลิงเล่าตั้งแต่ต้นจนจบที่ได้พบกับเฉินฟาน
แน่นอนว่ารวมถึงตอนที่เฉินฟานช่วยซ่อมคอมพิวเตอร์ให้เธอ และเธอให้ค่าจ้างซ่อมที่สูงกว่าราคาตลาดกับเขา
โจวซิ่วน่าสังเกตเห็นจุดขัดแย้งในคำเล่าของสาวน้อยคนนี้ทันที