เปิดเทอมมาสองเดือน อากาศเริ่มเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว
คอมพิวเตอร์เครื่องใหม่ที่เฉินฟานสั่งซื้อมาส่งถึงแล้ว ร้านเน็ตคาเฟ่สาขาใหม่ก็ตกแต่งใกล้เสร็จ เหลือแค่เก็บรายละเอียดเล็กน้อยช่วงท้าย
เรื่องชื่อของเน็ตคาเฟ่ใหม่นี้ เฉินฟานคิดไว้ตั้งแต่แรกแล้ว
ชื่อร้านก็ส่งไปให้บริษัททำป้ายโฆษณาเรียบร้อย รอแค่ทำความสะอาดเสร็จ ป้ายมาติดก็เปิดกิจการได้ทันที
อีกด้านหนึ่ง ลัวเหวินเจี๋ยทำงานอย่างมืออาชีพมาก
สตาร์รี่เน็ตคาเฟ่ติดตั้งกล้องวงจรปิดเพิ่มอีกชุดหนึ่ง หลังจากทำให้ไม่มีจุดบอดแล้ว ลัวเหวินเจี๋ยก็เฝ้าอยู่หลายวัน ในที่สุดก็จับมือมืดที่ก่อกวนได้สำเร็จ
เฉินฟานจ้องมองภาพจากวิดีโอ มองเห็นได้ชัดเจนว่าเป็นชายวัยกลางคนใส่หมวก อายุประมาณสี่สิบกว่าปี
เจ้าหมอนี่ขี่มอเตอร์ไซค์ย่องผ่านหน้าสตาร์รี่เน็ตคาเฟ่ แล้วก็หยิบถุงขยะสองถุงจากรถ ปาเข้าไปที่หน้าร้านเต็มแรง
ภาพหยุดนิ่ง
ลัวเหวินเจี๋ยแตะที่ใบหน้าของคนในจอ
«รู้จักมันไหม?»
เฉินฟานส่ายหน้า
เขาไม่รู้จักจริง ๆ
ใบหน้านี้เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
ลัวเหวินเจี๋ยกลับหัวเราะในลำคอ
«ฉันสืบให้แกอย่างละเอียดแล้ว ไอ้หมอนี่ชื่อจางเสี่ยวจวิน มาจากร้านฮุยเถิงเน็ตคาเฟ่ที่อยู่ข้าง ๆ»
เฉินฟานนิ่งอึ้ง
«ฮุยเถิงเน็ตคาเฟ่? ร้านที่อยู่หัวมุมถนนนั่นเหรอ?»
«ใช่ เจ้าตัวนั่นล่ะ»
ลัวเหวินเจี๋ยเตรียมการมาล่วงหน้าอย่างเห็นได้ชัด ตอบได้ละเอียดมาก
«ก่อนที่สตาร์รี่เน็ตคาเฟ่ของแกจะเปิด ฮุยเถิงเน็ตคาเฟ่คือร้านที่ดังที่สุดในถนนเส้นนี้มาตลอด»
«ปรากฏว่าพอเน็ตคาเฟ่ของแกเปิด ก็ส่งผลกระทบกับธุรกิจของเขาอย่างหนัก»