เฉินฟานจ้องมองคนตรงหน้า เพิ่งเคยเจอคนที่ยโสโอหังได้ขนาดนี้
“คุณจางปากหนักจริงนะ”
“พูดแบบนี้ หมายความว่าใครจะเปิดร้านเน็ตบนถนนเส้นนี้ ต้องขออนุญาตจากคุณก่อนงั้นเหรอ”
จางเสี่ยวจวินยิ้มอย่างได้ใจ
“พูดถูกเลย”
“บนถนนเส้นนี้ ถ้าคุณทำธุรกิจอื่น ฉันไม่ยุ่ง แต่ถ้าคุณจะเปิดร้านเน็ต ก็ต้องผ่านความเห็นชอบจากฉันก่อน”
“อย่าคิดว่าฉันจงใจหาเรื่องคุณคนเดียว ร้านอื่นก็เหมือนกัน”
“ไม่เชื่อก็ลองไปถามเจ้าของร้านเน็ตอีกสองสามร้านดูได้”
“พวกเขาเปิดร้านที่นี่ แต่ละเดือนต้องส่งส่วยให้ฉัน”
เฉินฟานถาม “ผมสงสัยจริง ๆ ว่าทำไมพวกเขาถึงยอมเชื่อฟังขนาดนั้น”
จางเสี่ยวจวินดีดนิ้ว
“เฮ ในที่สุดคุณก็ถามมาถึงประเด็นสำคัญเสียที”
“พวกเขาเองก็ไม่อยากให้ความร่วมมือหรอก แต่แค่ฉันพูดคำเดียว ร้านของพวกเขาก็เปิดไม่ได้ตามปกติแล้ว”
“ไอ้หนู ฉันใจดีกับคุณมากแล้วนะ”
“เห็นว่าคุณเป็นคนมีความสามารถ ถึงยอมให้โอกาส”
“เรื่องทิ้งขยะเมื่อก่อน แค่ตักเตือนคุณเท่านั้น”
เฉินฟานอดถามไม่ได้ “งั้นผมเองก็อยากรู้จริง ๆ ว่าคุณจางมีเงื่อนไขอะไร ถึงจะให้ร้านผมเปิดตามปกติ”
จางเสี่ยวจวินหัวเราะแห้ง ๆ
“ง่ายนิดเดียว”
“ฉันไม่รังแกคุณหรอก เอาแค่หุ้นลมสามส่วนของสตาร์รี่เน็ตคาเฟ่ก็พอ”
“ถ้าคุณยอม วันหลังฉันรับประกันว่าร้านคุณจะเปิดได้ตามปกติ ไม่มีใครกล้ามาก่อกวนถึงที่อีก”
พูดถึงตรงนี้ จางเสี่ยวจวินก็รินชาให้เฉินฟานแก้วหนึ่ง
“คิดดูดี ๆ นะ เงื่อนไขของฉันไม่ได้รังแกคุณหรอก”