“รุ่นพี่อย่าทำแบบนี้เลยครับ ผมไม่ใช่คนแบบนั้น”
พอเห็นเฉินฟานทำหน้าจริงจัง สองรุ่นพี่ก็อดหัวเราะจนตัวโยนไม่ได้
เพราะใส่ชุดนอนหลวม ๆ อยู่ ภาพตรงหน้าอกจึงสั่นไหวไม่หยุด
เฉินฟานฟันธงได้ร้อยเปอร์เซ็นต์
ว่าทั้งคู่ไม่ได้ใส่ชั้นใน
กัวซ่วยพูดถูกจริง ๆ
สาวเมืองใหญ่นี่ช่างเปิดกว้างเสียจริง
“อิอิ สนุกจัง”
“น้องปีหนึ่งเขินแล้วสิ”
เฉินฟานเกาหัวทำท่าซื่อ ๆ
“จริง ๆ แล้วเงื่อนไขหาแฟนของผมก็ไม่ได้สูงนะครับ หน้าตาสวยระดับรุ่นพี่นี่ก็พอแล้ว”
สองสาวฝั่งตรงข้ามชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน
“ปากหวานจัง”
เฉินฟานยิ้ม “รุ่นพี่ล้อเล่นแล้วครับ ผมพูดความจริงนะ”
“ฮึ ยังพอพูดเพราะอยู่บ้าง”
“เธอชื่ออะไรนะ”
“เฉินฟานครับ”
“โอเค เฉินฟาน ฉันจำเธอได้แล้ว”
สาวเจ้าพยักหน้าก่อนจะเดินขึ้นตึกไปกับเพื่อน
พอถึงหัวมุม เธอก็หันกลับมาตะโกน
“อ้อ ฉันชื่อโม่ซืออวี่นะ”
“ถ้ามีปัญหาอะไรที่มหาวิทยาลัยก็มาหาฉันได้”
มองสองสาวหน้าตาดีเดินคุยหัวเราะขึ้นตึกไป เฉินฟานก็อดถอนหายใจไม่ได้
นี่มันไม่จริงใจเอาเสียเลย
ขอเบอร์โทรหน่อยไม่ได้หรือไง
ไม่งั้นผมจะไปหาเธอได้ยังไง
ส่ายหัวไม่คิดมากต่อ ลากกระเป๋าเดินทางหาห้อง 318 จนเจอ
ในห้องว่างเปล่า มีแค่เตียงใกล้ประตูเท่านั้นที่มีกระเป๋าเดินทางวางอยู่ แต่เจ้าของไม่อยู่
คงออกไปข้างนอก
เพื่อนร่วมห้องที่เหลือยังมาไม่ถึง
มุมขวาบนของเตียงแต่ละหลังมีชื่อแปะอยู่
เฉินฟานหาเตียงของตัวเองเจอ เป็นเตียงบนฝั่งขวาติดระเบียง