ซูรั่วฉูประหม่า
เฉินฟานก็ประหม่าไม่แพ้กัน
เมื่ออยู่ต่อหน้าหญิงสาวตรงหน้า
เฉินฟานเชื่อว่าไม่มีใครเข้าใจเธอดีไปกว่าตัวเขาเอง
ชาติก่อนทั้งสองเคยคบหากันนานกว่าสี่ปี
ใกล้ชิดสนิทสนม ปรองดองกันดุจสามีภรรยา
เขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับซูรั่วฉู
แต่ชาตินี้ เมื่อมองซูรั่วฉูที่ยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าแดงก่ำ ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย
เฉินฟานกลับรู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ระหว่างที่ทั้งสองตัวสั่นงันงก เตรียมรับจูบแรกในชีวิต
เสียงแตรรถยนต์ส่วนตัวก็ดังขึ้นข้างๆ
ทั้งคู่สะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ
“ลูกสาว”
ซูรั่วฉูหันไปมอง เห็นรถเก๋งสีดำจอดอยู่อีกฝั่งของถนน
ชายวัยกลางคนในชุดสูทยืนอยู่ข้างรถ โบกมือให้เธอพร้อมรอยยิ้ม
ซูรั่วฉูตกใจ รีบปล่อยมือจากเฉินฟาน
“พ่อ…”
เฉินฟานสะดุ้ง ชายกลางคนตรงนั้นคือพ่อของซูรั่วฉูงั้นหรือ?
นั่นก็คือว่าที่พ่อตาของเขาน่ะสิ?
ซูรั่วฉูมองเฉินฟานอย่างกระอักกระอ่วน ก่อนจะวิ่งข้ามถนนไปด้วยใบหน้าแดงก่ำเขินอาย
เฉินฟานลังเลครู่หนึ่งก็เดินตามไป
“พ่อ มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ?”
ซูรั่วฉูถามเสียงเบา ท่าทางกระสับกระส่าย
ซูเสวียเฉิงยิ้มพลางลูบศีรษะลูกสาว
“เพิ่งไปงานเลี้ยงมา ไม่คิดว่าระหว่างทางกลับจะมาเจอลูกสาวตัวเองเข้า”
สายตาของซูเสวียเฉิงกวาดไปยังเฉินฟานที่เดินตามมา
“ลูกสาว นี่ใคร? ไม่แนะนำให้พ่อรู้จักหน่อยหรือ?”
ซูรั่วฉูหน้าแดงจัดขึ้นอีกครั้ง กระอักกระอ่วนใจจนไม่รู้จะพูดอย่างไร