ก่อนมาอวิ๋นไห่ หม่าหมิงเต๋อคิดว่าการเจรจาครั้งนี้คงง่ายแสนง่าย
เพราะคนทั่วไป จู่ ๆ ได้เห็นเงินสดหลักล้าน คงตื่นเต้นจนคิดอะไรไม่เป็นแน่
แต่พอได้เจอตัวจริง เขาถึงได้รู้ว่าเฉินฟานรับมือยากกว่าที่คิดไว้มาก
หมอนี่มีความคิดเป็นของตัวเองสุด ๆ
มองดูอีกฝ่าย หม่าหมิงเต๋อรู้ทันทีว่าคารมทั้งหมดที่เตรียมมานั้นไร้ผล
เพราะเงื่อนไขของเฉินฟานเรียบง่ายมาก ไม่ต่ำกว่าห้าล้าน นอกจากนั้นไม่ต้องมีอะไรอีก
แบบนี้จะให้เจรจาอะไร
“ห้าล้านสูงเกินไปจริง ๆ และเกินอำนาจตัดสินใจของผม อีกอย่าง ทางบริษัทเราคงไม่มีทางเห็นชอบ”
เฉินฟานกลับยิ้ม
“คุณหม่า ผมขอพูดนอกกรอบสักหน่อยนะ ผมว่าคุณลองนำข้อเสนอของผมขึ้นไปเสนอดูก่อน”
“ผมเชื่อว่าผู้บริหารของคุณเป็นคนมีวิสัยทัศน์ พวกเขาน่าจะมองเห็นคุณค่าของเว็บไซต์นี้”
ได้ฟังดังนั้น หม่าหมิงเต๋อก็ทำได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ
ทันใดนั้นจากร้านขายเทปเพลงข้างร้านอาหารเช้า ก็มีเสียงเพลงดังลอยมา
“วิ่งไปกับสายลม อิสระคือทิศทาง ไล่ตามพลังแห่งสายฟ้าและอสนี...”
ได้ยินเช่นนั้น เฉินฟานก็ยิ้มออกมา
ดูเหมือนเพลง “วิ่ง” จะขายได้แล้วสินะ
“คุณหม่า คิดว่าเพลงนี้เป็นไงบ้าง”
“หืม?”
หม่าหมิงเต๋อกำลังคิดเรื่องอื่นอยู่ดี ๆ ก็ถูกถามด้วยคำถามนี้ เลยชะงักไปเล็กน้อย
เฉินฟานยิ้มพลางชี้ไปทางเสียงเพลงจากร้านตรงข้าม หม่าหมิงเต๋อถึงเพิ่งได้สติ
ฟังอีกสองสามท่อน แล้วก็ส่ายหน้ายิ้ม ๆ
“ส่วนตัวผมไม่ค่อยฟังเพลง แต่เพลงนี้ทำนองเพราะดีนะ”
เฉินฟานถามต่อด้วยรอยยิ้ม “คุณหม่าคิดว่าเพลงนี้จะดังไหม?”