“ขอโทษนะครับ ตอนเช้าผมยังมีเรียน ก็เลยนัดคุณที่นี่แบบกะทันหันได้แค่นี้เอง”
“คุณอย่าว่ากันนะครับ”
“คุณยังเป็นนักเรียนอยู่เหรอ”
หม่าหมิงเต๋อมองเฉินฟานด้วยความประหลาดใจ
“ครับ ผมเป็นนักศึกษาปีหนึ่งที่มหาวิทยาลัยหยุนไห่”
“ปีหนึ่ง…”
หม่าหมิงเต๋อตาโต “ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่าตอนก่อตั้งเว็บโดเมน คุณยังไม่เข้ามหาวิทยาลัยเลยน่ะสิ”
เฉินฟานยิ้มและพยักหน้า
“เว็บโดเมนเป็นสิ่งที่ผมทำเล่น ๆ ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนหลังจากสอบเอ็นทรานซ์เสร็จครับ”
ได้ยินแบบนี้ หม่าหมิงเต๋อแทบจะหลุดขำว่าไอ้หนูนี่โม้ใหญ่ไม่กลัวฟ้าหล่นใส่หัวเลยหรือไง
แต่พอคิดอีกที อายุยังน้อยแต่สร้างเว็บโดเมนได้ด้วยตัวเอง แสดงว่ามีดีอยู่บ้าง
แล้วตอนนี้เขากลับเริ่มรู้สึกสนใจเฉินฟานขึ้นมาจริง ๆ
“คุณเฉิน สวัสดีครับ นี่นามบัตรของผม”
เฉินฟานรับมาดูแวบหนึ่ง เห็นตำแหน่งบนนั้นคือผู้จัดการแผนกธุรกิจของว่านหว่าง
การส่งผู้จัดการที่มีอำนาจตัดสินใจมาจริง ๆ แสดงว่าพวกเขาให้ความสำคัญกับการซื้อกิจการเว็บโดเมนจริง
“ขอโทษครับ ผมไม่มีนามบัตร”
“ไม่เป็นไรครับ”
“คุณหม่าหิวมั้ย ที่นี่ซาลาเปาแนมซุปอร่อยมากเลยนะครับ”
หม่าหมิงเต๋อตั้งใจจะบอกว่าตอนมาก็กินมาแล้ว
แต่เห็นเฉินฟานกินอย่างเอร็ดอร่อย ก็เปลี่ยนใจขึ้นมาทันที
“ก็ดีนะครับ มาอวิ๋นไห่ครั้งแรก ต้องลองชิมอาหารเด่นของที่นี่หน่อย”
เฉินฟานยิ้มและยกมือขึ้น
“ป้าเจ้าของร้านครับ ขอซาลาเปาแนมซุปอีกหนึ่งเข่ง”
ซาลาเปาถูกยกมาในไม่ช้า หม่าหมิงเต๋อก็ไม่เกรงใจ ใช้ตะเกียบคีบขึ้นมาหนึ่งลูกแล้วชิมทันที