"เธอทะเลาะกับเฉินฟานมางั้นเหรอ?"
เจอคำถามของเพื่อนรัก ซูรั่วฉูก็ได้แต่ส่ายหน้า
"เปล่านี่"
"แล้วทำไมตอนกินข้าวเขาถึงไม่ยอมคุยกับเธอล่ะ เมื่อกี้เหมือนจงใจหลบหน้าเธอด้วย?"
ซูรั่วฉูไม่ตอบ เม้มปากจ้องมองแผ่นหลังของเฉินฟานกับกัวซ่วยที่วิ่งห่างออกไปไกล
ในหัวพลันมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา
"หรือเป็นเพราะวันนั้นฉันปฏิเสธเขาเลยทำให้เขาช้ำใจ?"
ชั่วขณะนั้น ซูรั่วฉูเองก็บอกไม่ถูกว่านี่มันความรู้สึกแบบไหน
เห็นซูรั่วฉูเงียบ หลี่น่าก็รีบขยับมากอดแขนเพื่อน
"นี่ พูดความจริงกับเรามาเลยนะ เธอชอบเฉินฟานหรือเปล่า?"
ซูรั่วฉูหน้าแดงก่ำทันใด
"แ...แกบ้าอะไรเนี่ย?"
"ฉันไปชอบเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"
"วันนั้นเขาจู่ๆ ก็จูบเธอตอนเรียน เธอยังไม่โกรธเลยนะ"
ซูรั่วฉูท่าทางกระสับกระส่าย: "ก็เขาบอกแล้วไงว่าละเมอ ไม่ได้ตั้งใจนี่..."
"ไม่ชอบจริงๆ น่ะ?"
เห็นหลี่น่าทำท่ารั้นจะถามให้รู้ถึงที่สุด ซูรั่วฉูก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ
"มันไม่ใช่เรื่องชอบหรือไม่ชอบหรอก แต่ก่อนสอบเอ็นฯ ฉันไม่มีทางคิดเรื่องพวกนี้เด็ดขาด"
"นั่นก็จริง"
หลี่น่าพึมพำ: "อีกไม่ถึงเดือนก็จะเอ็นทรานซ์แล้ว"
"ถึงจะคบกันก็เป็นได้แค่รักฉาบฉวยรักแล้วเลิกตอนจบแน่ะ..."
"ว่าแต่ไอ้เฉินฟานนี่ก็ใช่ย่อยนะ นั่งข้างเธอมาตั้งนาน เมื่อก่อนไปทำอะไรอยู่"
"นี่รู้ตัวอีกทีจะเรียนจบแล้วถึงรู้สึกร้อนรน ถ้าเพียงแต่..."
"แต่อะไรเหรอ?"
ซูรั่วฉูมองมาด้วยความสงสัย
หลี่น่าหัวเราะคิกคัก เอ่ยขึ้นมาลอยๆ เหมือนล้อเล่น