เฉินฟานยืนนิ่งอยู่กับที่ตรงนั้นพักใหญ่
กว่าจะได้สติก็ผ่านไปครู่หนึ่ง
"เฮ้ย เธอหมายความว่ายังไงนะ"
"ไม่เอาแล้ว ผมว่าเรากลับไปดูหนังกันอีกรอบดีกว่า"
ซูรั่วฉูกลับหันขวับมาขยิบตาให้พร้อมกับหัวเราะ
"สายไปแล้ว ใครใช้ให้ตอนนั้นนายไม่กล้าล่ะ"
เฉินฟานแทบร้องไห้
รู้สึกเหมือนตัวเองพลาดอะไรบางอย่างไป
แต่กระนั้น การเปลี่ยนไปของซูรั่วฉูแบบกะทันหัน ถึงขั้นกล้าเล่นมุกขำ ๆ แบบคู่รักกับเขาได้
การเปลี่ยนไปนี้ทำให้เฉินฟานตื่นเต้นมาก
นั่นหมายความว่าในใจของซูรั่วฉูได้ยอมรับเขาอย่างเต็มที่แล้ว
เฉินฟานหัวเราะร่าแล้วรีบวิ่งตามไปติด ๆ
"ใครบอกว่าผมไม่กล้า ทีนี้จะให้ดูเลยว่ากล้าหรือเปล่า!"
"ว้าย…"
ซูรั่วฉูหัวเราะคิกคักแล้วรีบวิ่งไปข้างหน้า
ทั้งสองคนวิ่งไล่จับกันอยู่บนถนน สุดท้ายก็ถูกเฉินฟานจับจนได้
แล้วกอดรวบเข้ามาในอ้อมแขน
ซูรั่วฉูไม่ได้ดิ้นรน กลับซบอิงแอบอยู่ในอ้อมกอดของเฉินฟานเบา ๆ
"นาย…นายปล่อยฉันนะ"
การทำท่าทีสนิทสนมอย่างนี้บนถนนใหญ่ ซูรั่วฉูก็ยังรู้สึกอายอยู่บ้าง
แต่เฉินฟานกลับยิ้มกริ่ม กอดเธอไว้แน่น
"ไม่ปล่อย จนกว่าเธอจะหอมแก้มผมสักที"
"ไม่เอา!"
"งั้นผมก็จะกอดอย่างนี้ ไม่ยอมปล่อยมือ!"
"นาย…ทำไมขี้งกขนาดนี้!"
ใบหน้างามของซูรั่วฉูแดงก่ำ เธอชำเลืองมองไปรอบ ๆ อย่างอาย ๆ
เห็นเฉินฟานจ้องมองเธอด้วยแววตาร้อนแรง
ซูรั่วฉูลังเลอยู่ชั่วขณะ แล้วจู่ ๆ ก็เขย่งเท้าขึ้น หอมแก้มเฉินฟานอย่างรวดเร็ว
พอทำเสร็จก็รีบดึงตัวออก วิ่งหนีไปข้างหน้าด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ