ปิดเทอมอันยาวนานในที่สุดก็มาถึงจุดสิ้นสุด
วันที่ 30 สิงหาคม วันรายงานตัวนักศึกษาใหม่ของมหาวิทยาลัยหยุนไห่
ตั้งแต่เช้าตรู่ หลี่จิ่นชิวก็ลุกขึ้นมาช่วยลูกชายเก็บข้าวของ
อย่างที่ว่าไว้ ก่อนขึ้นรถกินเกี๊ยว หลังลงรถกินบะหมี่ เกี๊ยวน้ำเป็นฝีมือสองตายายที่ห่อไว้ตั้งแต่เมื่อคืน
ไส้เป็นหมูกับต้นหอมที่ลูกชายชอบที่สุด
เพื่อไปส่งลูกชายรายงานตัวที่มหาวิทยาลัย เฉินเจี้ยนเยี่ยวันนี้ตั้งใจเปลี่ยนกะกับเพื่อนร่วมงาน
เห็นภรรยาหย่อนเกี๊ยวลงหม้อในครัวแต่ผู้เดียว หย่อนไปพลางแอบปาดน้ำตาไปพลาง
เฉินเจี้ยนเยี่ยอดไม่ไหวจึงเอ่ยดุเสียงต่ำ
"จะร้องไห้ทำไม? เรื่องดีแท้ ๆ ลูกชายมีความสามารถ เธอควรยิ้มต่างหาก"
หลี่จิ่นชิวซับหางตา
"ลูกชายไม่เคยออกไปไกลบ้านเลยตั้งแต่เล็กจนโต..."
"พอได้แล้ว พอได้แล้ว ลูกชายโตขนาดนี้แล้ว เราควรหัดปล่อยมือได้ตั้งนานแล้ว"
"มีแม่ที่ตามใจเขาอย่างเธอ ลูกชายคงไม่มีทางเติบใหญ่เป็นชิ้นเป็นอันหรอก"
หลี่จิ่นชิวถลึงตาใส่สามีอย่างแรง
"นายไม่ตามใจหรือไง? เมื่อคืนก็ไม่รู้ว่าใครเอาแต่กังวลว่าลูกชายเดินทางจะไม่อยู่ดี ไม่วางใจ จะขอตามไปด้วยให้ได้"
เฉินเจี้ยนเยี่ยถูกภรรยาเปิดโปงเรื่องเก่า ใบหน้าแก่แด่นแดงก่ำขึ้นมาทันที
หันไปถลึงตาใส่ภรรยาแรง ๆ
"พอได้แล้ว ลูกชายตื่นแล้ว รีบเช็ดน้ำตาเถอะ อย่าให้ลูกดูออก"
ตอนกินข้าว หลี่จิ่นชิวนั่งอยู่ข้าง ๆ แทบกินอะไรไม่ลง เอาแต่พร่ำบอกปัญหาต่าง ๆ กับลูกชายไม่หยุด
"ค่าเทอมแม่เย็บไว้ในซับในเสื้อแล้วนะ ต้องพกติดตัวไว้ตลอดเวลา"
"แยกเงินค่าเทอมกับค่ากินอยู่ต่างหาก เวลาอยู่บนรถให้กอดกระเป๋าหนังสือไว้แนบอก อย่าคุยกับคนแปลกหน้าสุ่มสี่สุ่มห้า..."