เฉินฟานเข็นจักรยานตามหลังซูรั่วฉูออกจากประตูโรงเรียนด้วยใจที่ตื่นเต้น
พอเห็นซูรั่วฉูเดินเร็วขึ้น เขาก็เร่งฝีเท้าตาม
แต่จู่ ๆ ซูรั่วฉูกลับหยุด หันกลับมามอง
เฉินฟานตกใจจนต้องเบรกรถกะทันหัน
“มีอะไรเหรอ?”
เขายิ้มแห้ง ๆ
เห็นซูรั่วฉูได้แต่มองเขานิ่งไม่พูด
เฉินฟานรีบยกมือขึ้น
“เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว ผมไปเดี๋ยวนี้แหละ”
พูดจบก็หันหลังเข็นรถจะเดินจากไป
“เฮ้ย... เธอเดี๋ยวก่อน!”
จู่ ๆ ซูรั่วฉูก็เอ่ยเรียก
เฉินฟานหมุนตัว 180 องศาด้วยความเร็วราวกับสายฟ้า แบกจักรยานวิ่งกลับมาอยู่ตรงหน้าเธอในพริบตา
“มีอะไรเหรอ?”
เห็นท่าทางเกรงอกเกรงใจของเฉินฟาน ซูรั่วฉูเกือบจะหลุดขำ แต่ก็กลั้นไว้
“คือว่า... เราเดินไปด้วยกันหน่อยสิ”
“หา?”
เฉินฟานชะงัก นึกว่าตัวเองหูฝาด
“เธอว่าอะไรนะ?”
“ไม่ได้ยินก็ช่างเถอะ”
ซูรั่วฉูแค่นเสียงในลำคอ หันหน้าสะบัดเปีย เดินเข็นจักรยานต่อไป
เฉินฟานดีใจสุดขีด รีบตะโกน
“เฮ้ย มาแล้ว!”
“พี่ฟาน รอผมด้วย...”
กัวซ่วยขี่จักรยานออกจากประตูโรงเรียนตามมาอย่างรีบร้อน
เฉินฟานหันไปอ้าปากขยับริมฝีปากเป็นคำใส่เพื่อนหนึ่งคำ
“ไ_ป_เ_ล_ย!”
กัวซ่วยอ้าปากค้าง หน้าตาเจ็บใจ
“ไอ้สัตว์! ไอ้พวกเห็นเพื่อนสวยแล้วลืมเพื่อน”
“ทิ้งเพื่อนซี้อย่างงี้เลย...”
เดินเข็นจักรยานมาคู่กับซูรั่วฉูได้พักหนึ่ง
แต่เธอกลับก้มหน้านิ่งไม่พูดอะไร