ไม่สนใจสายตาตัดพ้อของหม่าเสี่ยวซว่าย
เฉินฟานเดินวนรอบสวนสนุกเพียงลำพัง
สองวันก่อนที่มากับฟางหลิง ก็แค่เดินดูผ่าน ๆ ไปรอบหนึ่ง ยังไม่ได้สำรวจสวนสนุกนี้ให้ละเอียด
ครั้งนี้ เฉินฟานสังเกตอย่างละเอียดมาก แทบจะเดินให้ทั่วทุกมุมของสวนสนุก
ผลลัพธ์เกินคาด
ที่นี่ดันใหญ่กว่าที่เฉินฟานคาดไว้เสียอีก
นอกจากสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานของสวนสนุกแล้ว ที่นี่รวมถึงสนามฟุตบอลหนึ่งแห่ง ฟาร์มจำลองหนึ่งแห่ง โกดังสี่หลังกับอาคารเรียนสองชั้นสูงสองหลัง
อาคารเรียนร้างไปนานแล้ว เฉินฟานก็อ่านจากป้ายแนะนำสีซีดจางบนกำแพงถึงได้เข้าใจ
ที่แท้เมื่อก่อนที่นี่ก็คือศูนย์เยาวชนระดับท้องถิ่น
ภายหลังถึงได้โอนให้พ่อแม่ของเจ้าของที่นี่ตอนนี้ เปิดเป็นสวนสนุก
พวกอาคารเรียนพวกนี้ สมัยก่อนก็ใช้จัดชั้นเรียนความสนใจต่าง ๆ
นึกภาพออกเลยว่าเมื่อก่อนที่นี่จะรุ่งเรืองแค่ไหน
น่าเสียดายที่สิ่งต่าง ๆ ยังอยู่แต่คนไม่เหมือนเดิม ที่ดี ๆ แบบนี้ สุดท้ายก็เสื่อมโทรมลง
หม่าเสี่ยวซว่ายยืนอยู่ด้านข้าง มองเฉินฟานในสวนสนุกอย่างพูดไม่ออก เดี๋ยวเดินดูตรงนี้ เดี๋ยวเดินดูตรงนั้น
บางครั้งก็ก้มหน้าเขียน ๆ วาด ๆ บนสมุด ไม่รู้ทำอะไร
ในที่สุด พอเห็นเฉินฟานเดินครบและเดินมาทางตัวเอง หม่าเสี่ยวซว่ายก็อดไม่ไหวจริง ๆ
“นายบอกฉันมาว่านายต้องการจะทำอะไรกันแน่ ถ้าไม่บอก ฉันขับรถกลับเอง”
เฉินฟานยิ้ม เอื้อมมือล้วงบุหรี่ยี่ห้อลี่ฉวินออกจากกระเป๋ากางเกง
“อย่าเพิ่งโกรธเลย มาสิ ดูดบุหรี่สักมวน”