"นี่เธอซื้อมาเหรอ?"
ซูรั่วฉูรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
ส่วนเฉินฟานก็ยิ้มพยักหน้า
"ว่าไง? ชอบไหม?"
"เธอเอาเงินมากขนาดนี้มาจากไหน?"
ซูรั่วฉูส่ายหน้า "ฉันรับไว้ไม่ได้หรอก มันแพงเกินไป"
เฉินฟานยิ้มแห้ง ๆ แล้วลูบจมูกตัวเอง
"จริง ๆ แล้วมันไม่ได้แพงขนาดนั้นนะ..."
ซูรั่วฉูเหลือบมองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง
"ฉันนั่งเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะกับเธอมาหนึ่งปี ฉันสังเกตเห็นนิสัยอย่างหนึ่งของเธอ เวลาพูดโกหกเธอจะเผลอแตะปลายจมูกตัวเอง"
มือของเฉินฟานชะงักค้าง แล้ววางลงอย่างเก้อเขิน
จากนั้นก็พูดหยอกว่า "ช่างสังเกตขนาดนี้เลยเหรอ? หรือว่าแอบชอบฉันตั้งแต่ตอนเรียนอยู่ ม.ปลาย แล้ว?"
ซูรั่วฉูหน้าแดงขึ้นมาทันที แล้วหันหน้าหนี
"ยังไงฉันก็ไม่เอา เธอรีบเอาไปคืนเถอะ"
เฉินฟานรีบพูดว่า "มันไม่ได้แพงอะไรจริง ๆ นะ..."
ซูรั่วฉูพูดเสียงเรียบ "ฉันไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นโทรศัพท์มือนะ พ่อฉันมีมือถือโมโตโรล่าอยู่เครื่องหนึ่ง ซื้อมาตั้งสี่พันกว่าหยวน รุ่นของเธอนี้ดีกว่ารุ่นของพ่อฉันเห็น ๆ ราคาก็คงจะแพงกว่า"
ได้ยินอย่างนั้น เฉินฟานก็ได้แต่ยิ้มเจื่อน
"ฉันแค่อยากให้สิ่งที่ดีที่สุดกับเธอ"
"ฉันอยากให้เธอมีความสุข อยากให้เธอมีความสุขสดใส..."
ซูรั่วฉูก้มหน้าลง
"คนที่เข้าใจฉัน ไม่จำเป็นต้องพูดมาก"
"ความสุขมันไม่ได้วัดกันที่เงินหรอกนะ ถึงเธอจะไม่ซื้อมือถือให้ฉัน แค่ทุกวันไปเป็นเพื่อนฉันนั่งอ่านหนังสือตอนค่ำ ฉันก็มีความสุขมากแล้ว..."
เห็นซูรั่วฉูยืนกรานไม่ยอมรับ เฉินฟานก็รู้สึกห่อเหี่ยว