ในห้องสอบเกิดเสียงดังเซ็งแซ่ขึ้นมาทันที
บรรดาผู้เข้าสอบพากันซุบซิบ มองไปที่เฉินฟานซึ่งยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าตกตะลึง
ไม่ใช่แค่เขาที่ฝืนเข้ามาในห้องทันเสียงออด แต่ยังรวมถึงภาพลักษณ์ของเฉินฟานในตอนนี้ด้วย
บนหัวพันด้วยผ้ากอซ มือข้างหนึ่งก็พันด้วยผ้าพันแผลหนา
เสื้อผ้าบนตัวเต็มไปด้วยคราบเลือด
ดูแล้วชวนหวาดกลัวไม่น้อย
“เงียบ!”
“ทุกคนเงียบ!”
อาจารย์คุมสอบเคาะโต๊ะอย่างแรง
รอจนทุกคนสงบลงแล้ว จึงหันไปมองเฉินฟาน
“เธอเป็นอะไรมาหรือ?”
เฉินฟานจำต้องโกหก
“รายงานครับ ระหว่างมาโรงเรียนผมหกล้มน่ะครับ”
อาจารย์คุมสอบขมวดคิ้ว
“สภาพเธอแบบนี้... ยังสอบไหวหรือ?”
เฉินฟานยกมือขวาขึ้นขยับไปมา
“ไม่มีปัญหาครับ”
อาจารย์คุมสอบสองคนสบตากัน ก่อนจะพยักหน้าในที่สุด
“เข้ามาเถอะ”
“ขอบคุณครับอาจารย์”
เฉินฟานเดินเข้าห้องสอบ ก้าวไปนั่งที่ของตัวเอง
เงยหน้ามองไปยังจุดหนึ่ง
ตรงนั้น หวงหู่กำลังจ้องเขาตาค้างด้วยสีหน้าตกตะลึง
อันที่จริงตั้งแต่เฉินฟานปรากฏตัว หวงหู่ก็ตกใจแล้ว
เขาไม่คิดเลยว่าเฉินฟานจะกลับมาทันเวลาในนาทีสุดท้าย
เมื่อเห็นเฉินฟานมองมา สีหน้าของหวงหู่ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ดูไม่เป็นธรรมชาติ
แต่ทว่าสายตาที่เฉินฟานมองมายังเขากลับสงบนิ่งอย่างยิ่ง
ไม่มีความโกรธ ไม่มีการระเบิดอารมณ์
เพียงแค่กวาดตามองผ่าน ๆ แล้วดึงสายตากลับไป
เหมือนมองอากาศธาตุ แล้วก็มองข้ามหวงหู่ไปเสียเฉย ๆ
ภาพนี้ทำให้หวงหู่หงุดหงิดไม่น้อย
“หึ ทำเป็นมา!”
“ครั้งนี้ถือว่าแกโชคดี ข้าจะดูว่าแกยังจะสอบได้ยังไง”
เฉินฟานไม่มีอารมณ์ไปสนใจหวงหู่ เสื้อผ้าของเขาตอนนี้ยังเต็มไปด้วยคราบเลือด