กัวซ่วยเบิกตากว้าง ใบหน้าเหม่อลอย
แก... แกหมายความว่าขายเว็บไปแล้วเหรอ ยัง... ยังเปิดร้านเน็ตนี้ด้วย?
เฉินฟานยิ้มแล้วพยักหน้า
“ใช่”
“ขายได้เท่าไหร่วะ?”
นี่เป็นคำถามที่ค่อนข้างเป็นเรื่องส่วนตัว
แต่อีกฝ่ายคือกัวซ่วย เพื่อนตายของเฉินฟาน เขาไม่รังเกียจที่จะบอกความจริง
“ห้าล้าน”
“ท... เท่าไหร่นะ?”
กัวซ่วยสงสัยว่าหูตัวเองมีปัญหา
ต้องฟังผิดแน่ๆ
“ห้าล้าน?”
แกแน่ใจนะว่าห้าล้าน ไม่ใช่ห้าร้อยหรือห้าหมื่น?
เมื่อเห็นเฉินฟานพยักหน้ายืนยัน กัวซ่วยสูดหายใจลึก ตั้งสติอยู่นาน
“เว็บที่นายทำตอนปิดเทอมน่ะนะ? ขายได้ห้าล้านเนี่ยนะ?”
เห็นท่าทางกัวซ่วยที่ตะลึงจนพูดไม่ถูก เฉินฟานรู้สึกทั้งขำทั้งอึดอัด
“ห้าล้านฉันยังรู้สึกว่าขายถูกไปเลย”
“เฮ้ย!”
กัวซ่วยลุกขึ้นยืนอย่างตื่นเต้น
“พี่ฟาน แกนี่แม่งสุดยอดจริงๆ”
“ทั้งชีวิตนี้กัวซ่วยไม่เคยยอมใคร แกเป็นคนแรกแน่นอน”
“ตอนปิดเทอมแกทำเว็บนี้ ฉันยังคิดว่าแกทำเล่นๆ ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ”
ตอนนี้ถึงได้รู้ว่าฉันเองที่สายตาสั้น
แกนี่เก่งเกินไปแล้ว
กัวซ่วยจ้องมองเฉินฟานด้วยสีหน้าทึ่ง ก่อนจะทำหน้าเสียดายสุดๆ
“เฮ้ย รู้งี้ตอนนั้นฉันไปเรียนสร้างเว็บกับแกด้วยก็ดี”
เฉินฟานส่ายหัวอย่างกลั้นขำกลั้นอาย “มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น”
ก็พวกเราเรียนมาด้วยกัน แกไปเรียนคอมมาจากไหนวะ
คำถามนี้ตอบยากนิดหน่อย
เฉินฟานบอกความจริงไม่ได้ จึงตอบคลุมเครือ “ฉันสนใจเรื่องนี้เป็นพิเศษ ตอนม.ปลายกลับบ้านก็ศึกษาหนังสือที่เกี่ยวข้องเอง”