เฉินฟานมองหวงหู่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
ชาติก่อนทำไมตัวเองถึงไม่สังเกตเลยว่าหมอนี่แอบชอบซูรั่วฉู?
สำหรับหวงหู่ เฉินฟานไม่เคยมีความประทับใจที่ดีตั้งแต่ชาติก่อนแล้ว
หลงตัวเองแถมชอบอวด อีกทั้งยังใช้ตำแหน่งหัวหน้าห้องฟ้องครูอยู่บ่อย ๆ
ชาติก่อนหลังเรียนจบ มีงานเลี้ยงรุ่นครั้งหนึ่ง สิ่งที่เฉินฟานจำได้ชัดที่สุดคือหวงหู่ขับรถบีเอ็มดับเบิลยูมา
ครั้งนั้นหวงหู่เป็นจุดสนใจที่สุด คุยโวไม่หยุดว่าตัวเองมีแฟนสาวที่บ้านเป็นข้าราชการ
แถมยังอวดแบบเนียน ๆ ว่าตัวเองสอบติดข้าราชการระดับเมืองแล้ว
แม้จะเป็นเพียงเสมียนตัวเล็ก ๆ แต่พอผ่านปากหวงหู่กลับกลายเป็นขุนนางใหญ่โตยังไงยังงั้น
แต่หลังจากนั้นหวงหู่ก็ไปได้ดีจริง ๆ อาศัยเส้นสายครอบครัวแฟนสาว เพียงไม่กี่ปีก็กลายเป็นผู้นำที่มีอำนาจในหน่วยงานราชการแห่งหนึ่ง
ทว่าโชคดีของเขาอยู่ได้ไม่นาน
หมอนี่ทุจริตคอร์รัปชันทีหลัง ถูกเมียน้อยแฉแบบระบุชื่อจนหลุดจากตำแหน่ง
ดึงความคิดกลับมา มองดูคนตรงหน้าที่ชอบพูดเงยหน้าและชำเลืองตามองคน
เฉินฟานเอ่ยอย่างเรียบ ๆ "ดูเหมือนไม่ใช่เรื่องของนายนะ?"
"ฉันเป็นหัวหน้าห้อง เรื่องเล็กใหญ่ในห้องฉันมีสิทธิ์ถามได้ทั้งนั้น"
"พฤติกรรมของนายส่งผลกระทบต่อการเรียนของซูรั่วฉูอย่างรุนแรงแล้ว"
หวงหู่ส่งเสียงเหอะ "ตัวเองทำตัวเรื่อยเปื่อยไม่อยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยดี ๆ แต่อย่ามาถ่วงซูรั่วฉู"
เฉินฟานยิ้ม
"ท่านหัวหน้าห้อง หรือว่านายก็แอบชอบซูรั่วฉู?"
พอถูกแทงใจดำ สีหน้าหวงหู่ก็ฉายแววเก้อเขินวูบหนึ่ง
แต่ไม่นานก็ชะงักคอส่งเสียงเหอะ "แล้วยังไง?"
"นายควรอยู่ห่างเธอไว้ให้ดี คนอย่างนายไม่มีค่าพอจะคู่ควรกับเธอเลย"
เฉินฟานยักไหล่ "คู่ควรหรือไม่ ไม่ใช่นายเป็นคนตัดสิน"
"บางทีรั่วฉูอาจจะชอบผู้ชายแบบฉันก็ได้นะ"
พูดจบเฉินฟานก็ตบบ่าหวงหู่เบา ๆ
"อีกอย่าง ฉันขอแนะนำนายไว้อย่างหนึ่ง"
"ตั้งใจเรียนไปเถอะ ต่อไปอยู่ห่างภรรยาฉันไว้ให้ไกล"
"ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันซัดนาย!"
"แก..."
หน้าของหวงหู่เปลี่ยนเป็นเขียวทันที คว้าปกเสื้อเฉินฟานไว้แน่น
"พวกนายสองคนทำอะไรกัน?"
เสียงของซูรั่วฉูดังมาจากเฉลียงทางเดิน
หวงหู่รีบปล่อยมือ ถอยหลังไปหนึ่งก้าว
มองซูรั่วฉูแวบหนึ่ง แล้วใช้นิ้วจิ้มเฉินฟาน
"คอยดูเถอะ"
พูดจบก็เดินลงบันไดอย่างรวดเร็วแล้วจากไป
"ฉันรออยู่นะ"
เฉินฟานโบกมือยิ้ม ๆ ไม่เก็บมาใส่ใจแม้แต่น้อย
ซูรั่วฉูรีบเดินเข้ามา พอเห็นเฉินฟานก็ยังดูเขินเล็กน้อย
"เมื่อกี้พวกนายทะเลาะกันเหรอ?"
"หา? ไม่เลย ไม่เลย"
เฉินฟานรีบโบกมือ
"แล้วหวงหู่มาหานายเรื่องอะไร?"
"อ้อ เขาถามฉันว่ามีซีดีโป๊ไหม บอกว่าเรียนเหนื่อยอยากพักผ่อนบ้าง"
เฉินฟานพูดเรียบ ๆ
"ตลกละ คนบริสุทธิ์อย่างฉันจะไปดูของแบบนั้นได้ยังไง ก็ต้องปฏิเสธอย่างชอบธรรมสิ"
รีบป้ายสีหวงหู่ทันทีโดยไม่ลังเล
ต้องกำจัดผู้ตามจีบที่อาจเป็นไปได้ทั้งหมดให้สิ้นซากทุกเวลา
ซูรั่วฉูมองเฉินฟานแวบหนึ่ง ไม่ได้เปิดโปงเขา หันหลังกลับเข้าไปในห้องเรียน
ไม่นานก็แบกกระเป๋าออกมา
พบว่าเฉินฟานยังยืนอยู่ที่หน้าประตู ซูรั่วฉูก็ทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย
"ทำไมนายยังไม่ไปอีก?"
"ฉันไปส่งเธอกลับบ้าน"
ซูรั่วฉูหยุดเท้า
"ไม่ต้อง"
เฉินฟานรีบอธิบาย "ฉันไม่ได้หมายความอย่างอื่น แค่อยากจะ..."
"ไม่ได้"
ซูรั่วฉูปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
เฉินฟานต้องยอม
"งั้นเราเดินไปด้วยกันจนถึงหน้าโรงเรียนได้ใช่ไหม?"
ซูรั่วฉูไม่พูดอะไร กลับหลังหันเดินลงบันได
เฉินฟานยิ้มแล้วรีบเดินตาม
เดินออกจากตึกเรียน เห็นไม่มีเพื่อนนักเรียนแถวนั้น ซูรั่วฉูถึงค่อยเอ่ยเสียงเบา
"ขอบคุณ"
"เสื้อของนาย..."
เฉินฟานยิ้ม
"ไม่เป็นไร คราวหน้าเอามาคืนฉันก็พอ"
ซูรั่วฉูก้มหน้าแดงซ่าน ดูเคอะเขินอย่างเห็นได้ชัด
แต่เธอเหมือนรวบรวมความกล้าได้มากทีเดียว เงยหน้ามองเฉินฟาน
"นายรู้ได้ยังไง?"
"อะไรนะ?"
เห็นซูรั่วฉูจ้องตัวเอง เฉินฟานก็นึกขึ้นได้ทันที
"อ้อ เธอบอกว่าเรื่องที่เธอเป็นประจำเดือนน่ะ"
พอได้ยินสองคำนี้ ซูรั่วฉูก็ถลึงตาใส่เฉินฟานทันที ใบหน้างามร้อนผ่าว อยากหาช่องดินแทรกเข้าไป
แต่เฉินฟานกลับหัวเราะพูดล้อ
"ฉันเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะเธอ รู้ทั้งบนดินใต้ฟ้า ทุกอย่างของเธอหนีไม่พ้นตาทิพย์ฉันหรอก"
จริง ๆ แล้วเขาอยากจะพูดว่า แล้วมันจะเป็นอะไรไป
ฉันไม่ใช่แค่รู้วันรอบเดือนของเธอ ฉันยังรู้ส่วนสูง น้ำหนัก สัดส่วน หน้าอกของเธอตอนเข้ามหาวิทยาลัย...
ชาติก่อนก็ประมาณช่วงเวลานี้แหละ
เหลืออีกหนึ่งเดือนก่อนสอบเกาเข่า อาจเพราะความกดดันสูง เรียนหักโหมเกินไป ประจำเดือนของซูรั่วฉูจึงมาเร็วขึ้น
เพราะซูรั่วฉูไม่ได้เตรียมไว้ ทำให้เลอะกางเกงชุดนักเรียน เป็นที่ขบขันในห้อง
เอ่อ ตอนนั้นคนที่หัวเราะเสียงดังที่สุดดูเหมือนจะเป็นตัวเองนี่นา
คิดถึงเรื่องนี้ เฉินฟานก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
"นายหัวเราะอะไร?" จู่ ๆ ซูรั่วฉูก็เอ่ยถามขึ้น
เฉินฟานตกใจรีบโบกมือ
"เปล่า! ฉันไม่ได้หัวเราะเธอ..."
ซูรั่วฉูหยุดฝีเท้า
"ถึงหน้าโรงเรียนแล้ว"
เห็นเฉินฟานยังอยากเดินตามต่อ ซูรั่วฉูขมวดคิ้ว
"ห้ามเดินตามฉันอีกแล้ว"
เฉินฟานเกาหัว "จริง ๆ แล้วบ้านฉันก็ไปทางนี้เหมือนกันนะ"
"หลอกด่า!"
ซูรั่วฉูไม่ไว้หน้าเปิดโปงคำโกหกของเฉินฟาน
"เฉินฟาน เรื่องที่เกิดขึ้นในคาบวันนี้ฉันถือว่าไม่มีอะไร ขออย่าให้มีครั้งต่อไปอีกนะ ไม่งั้น..."
"ไม่งั้นฉันจะให้ครูย้ายที่ให้"
"เฮ้ อย่านะ"
เฉินฟานตกใจรีบยกมือสัญญา
"ฉันสัญญาว่าจะไม่มีครั้งต่อไปอีก"
ซูรั่วฉูมองเฉินฟานอย่างลึกซึ้ง จากนั้นก็หันหลังเดินจากไป
มองแผ่นหลังของเธอ เฉินฟานทอดถอนใจอย่างอาลัย
ดูท่าช่วงมัธยมปลายตัวเองคงไม่ได้สร้างความประทับใจดี ๆ ให้ภรรยาเลยนะ
ฝ่ายตรงข้ามไม่ยอมแม้แต่โอกาสเข้าหาแม้สักนิด
ตอนนั้นเอง กัวซ่วยก็พลุ่งออกมาจากด้านหลัง
"ยังมองอีกนะ คนอื่นเขาไปไกลแล้ว"
เฉินฟานชำเลืองมองหมอนี่แล้วพูดห้วน ๆ
"ทำไมนายยังไม่ไปอีก?"
"เฮอะ ๆ ถ้าฉันไปจะได้เห็นฉากดี ๆ แบบนี้ได้ไง"
กัวซ่วยมองเฉินฟานด้วยสีหน้าประหลาดใจ
"นายเอาจริงเหรอ? อย่าบอกนะว่านายชอบซูรั่วฉูขึ้นมาจริง ๆ?"
เฉินฟาน "จริงไม่จริงอะไรกัน ฉันบอกนายเลยนะ ชาตินี้ซูรั่วฉูต้องเป็นภรรยาฉันแน่นอน อันนี้คือสิ่งที่พึงจะเป็น และเป็นข้อเท็จจริงที่ต้องเป็น"
"เฮ้ย! นายหน้าหนากว่าฉันอีก"
กัวซ่วยด่าออกไปคำใหญ่ แล้วพูดต่อ
"แต่การจะตามจีบเธอคงไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก"
"ใคร ๆ ก็รู้ว่าหัวหน้าห้องด้านวิชาการเป็นถึงเทพธิดาสูงส่งและงามสง่าที่สุดในห้องเรา ทำหน้าเคร่งใส่ทุกคน ทำตัวจริงจังกับทุกเรื่อง"
"นอกจากเรื่องเรียนเธอไม่สนใจอะไรทั้งนั้น"
"นายจะตามจีบเธอ ยากเท่าปีนสวรรค์"
เฉินฟานถลึงตา "เตือนไว้ก่อนนะ เลิกพูดไม่ดีถึงภรรยาฉัน"
"เธอเป็นเด็กดีที่รักการเรียน จะเอาไปเทียบกับเด็กเกเรอย่างนายได้ไง?"
"เชอะ พูดอย่างกับนายไม่ใช่เด็กเกเร"
กัวซ่วยหัวเราะฮ่า ๆ
"ฉันกล้าพนันกับนายเลย นายตามจีบซูรั่วฉูไม่ติดหรอก"
"ถ้านายตามจีบเธอติด ฉันกัวซ่วยจะยืนด้วยมือกินขี้"
"เลิกมาหลอกหาอะไรแดกฟรีที่นี่"
เฉินฟานขึ้นคร่อมจักรยาน
"ไปละ"
กัวซ่วยตามมาด้านหลังพลางหัวเราะพลางล้อต่อ
"ความจริงถึงนายจะจีบติดก็ไม่มีประโยชน์หรอก ชีวิตมัธยมปลายก็เหลืออีกแค่เดือนเดียวนี้"
"นายจีบติดแล้วยังไง? พอเธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยชั้นสูงได้ ผู้ชายเก่ง ๆ มีเป็นกอง ตอนนั้นจะยังมีที่ให้นายเฉินฟานอีกเหรอ"
ประโยคนี้ทำให้เฉินฟานสะกิดใจขึ้นมา
ใช่แล้ว ชาติก่อนตัวเองแค่เฉียด ๆ ติดมหาวิทยาลัยสองชั้น ส่วนซูรั่วฉูได้เข้าโครงการเก้าห้าห้า
ถ้าไม่เพราะตัวเองโชคดี
เกรงว่าคงไม่มีโอกาสอะไรเลยจริง ๆ
เฉินฟานสะท้านวาบ จู่ ๆ ก็ตั้งใจเด็ดเดี่ยว ตะโกนเสียงดัง
"ฉันตัดสินใจแล้ว! ฉันจะสอบเข้าเก้าห้าห้า! ฉันจะเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับซูรั่วฉู!"
กัวซ่วยเหมือนได้ยินเรื่องตลกที่ยิ่งที่สุด
ขี่จักรยานไม่อยู่ทรง โอนเอนไปมาบนถนน
"ท่านฟาน ถ้านายสอบเข้าเก้าห้าห้าได้ ฉันกัวซ่วยไม่ใช่แค่ยืนด้วยมือกินขี้ แต่จะเพิ่มให้อีกสามชั่ง"
"แบบเหลว ๆ"
เฉินฟานไม่คิดจะล้อเล่นกับหมอนี่อีกแล้ว เขามองถนนข้างหน้าอย่างแน่วแน่
ในใจเงียบ ๆ สาบานกับตัวเอง
ครั้งนี้ จะต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับรั่วฉูให้ได้