เฉินฟานพลันรู้สึกวาบหวาม นึกขึ้นได้ทันทีถึงเหตุการณ์ที่กัวซ่วยชกต่อยพลั้งมือจนทำให้อีกฝ่ายพิการในชาติก่อน
“น้อง... น้องสะใภ้ อย่าเพิ่งตื่น ใจเย็น ๆ ก่อน บอกผมมาทีว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
เรื่องก็คือคืนนี้กัวซ่วยไปร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ของหลิวหลิงหลิงกับเพื่อนฝูง
กินข้าวเสร็จแล้ว กัวซ่วยก็แยกตัวออกมากับหลิวหลิงหลิงจากร้านอาหาร ตั้งใจจะทำตามแผนสารภาพรักที่วางไว้
แต่พอทั้งคู่เพิ่งก้าวออกจากประตู ก็ถูกคนกลุ่มหนึ่งรุมล้อม
จากที่หลิวหลิงหลิงเล่า คนที่มาล้อมพวกเขาไว้ชื่อหลี่หู่ เป็นนักเลงนอกแถว
นี่คือผู้ชายที่หลิวหลิงหลิงกับเพื่อนไปเที่ยวบาร์แล้วรู้จักกัน แค่เจอหน้าเดียวอีกฝ่ายก็หลงรักเธอตั้งแต่แรกเห็น และตามจีบอย่างบ้าคลั่ง
ถึงจะปฏิเสธเขาไปตรง ๆ แล้ว แต่คนนี้ก็เหมือนแผ่นแปะร้อนที่ติดแน่น ยังไงก็สะบัดไม่หลุด
หลิวหลิงหลิงไม่นึกเลยว่าคืนนี้อีกฝ่ายจะตามมาถึงที่นี่
แถมยังเจอเข้ากับกัวซ่วยอีก
ทั้งสองฝ่ายพูดไม่ตรงกันก็ลงไม้ลงมือทันที ต่อสู้กันมั่วไปหมด
ฟังคำอธิบายจบ เฉินฟานถามทันทีว่า “ตอนนี้พวกคุณอยู่ที่ไหน ผมจะไปเดี๋ยวนี้”
“ได้ ได้ เธอดูแลตัวเองดี ๆ นะ ฉันไปถึงเร็ว ๆ นี้”
วางสาย ซูรั่วฉูก็ขยับเข้ามาใกล้
“กัวซ่วยมีเรื่องเหรอ”
“อืม”
เฉินฟานพยักหน้า “ผมไปส่งคุณที่โรงแรมก่อนไหม”
“ฉันไปกับคุณด้วย”
แต่เฉินฟานไม่เห็นด้วย ที่นั่นสถานการณ์เป็นยังไงก็ยังไม่รู้ เขาไม่มีทางยอมให้ซูรั่วฉูเข้าไปยุ่งกับเรื่องอันตรายแบบนี้เด็ดขาด