เฉินฟานไม่รู้เลยว่าตัวเองกลายเป็นคนดังในฟอรัมของมหาวิทยาลัยไปแล้ว
แถมยังมีคนตั้งฉายาให้เขาว่า "นักล่าใจรุ่นพี่"
แต่ถึงรู้เข้า เฉินฟานก็คงไม่สนใจเรื่องไร้สาระพวกนี้หรอก
ยุ่งอยู่ทั้งเช้า เดินไปเดินมาตั้งเจ็ดแปดรอบ กว่าจะขนของเสร็จ
แม้แต่ละรอบจะถือของไม่มาก แต่พอเดินไปเดินมาหลายเที่ยว สองสาวก็เหนื่อยจนเหงื่อซึม
เฉินฟานรู้สึกผิดมากเลยเอ่ยปากชวนสองสาวไปกินมื้อเที่ยง
โม่ซืออวี่เบะปาก
"ยังดีที่มีน้ำใจบ้าง ถ้าไม่เลี้ยงพวกฉันล่ะก็ จะไปกระจายข่าวให้ทั่วเลยว่านายทิ้งนางพญาคณะภาษาต่างประเทศไปมีใหม่"
สวีชิวฉือหน้าแดงขึ้นมา รีบหยิกเพื่อนเบาๆ
"พูดอะไรของแกเนี่ย"
"ฮี่ฮี่ นี่แกหน้าแดงด้วยนะ หรือว่าเรื่องของสองคนนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแล้ว"
เฉินฟานรู้ดีว่าสถานการณ์แบบนี้ต้องห้ามแทรกเด็ดขาด เลยเปลี่ยนเรื่องทันที
"สองคนนั้นอยากกินอะไรดี"
"ฉันจะกินอาหารหรูๆ ไปกินสเต็กในเมืองกัน"
สวีชิวฉือตีเพื่อนเบาๆ ไม่ให้พูดจาเพ้อเจ้อ
แล้วหันมาเฉินฟานด้วยท่าทางเขินๆ
"อย่าไปฟังที่เธอพูดเลย ไม่ต้องเลี้ยงเราก็ได้"
แต่เฉินฟานยืนกรานหนักแน่น
"แบบนั้นได้ยังไง พวกคุณช่วยฉันขนาดนี้ ต้องมีอะไรตอบแทนบ้างสิ"
"บอกมาสิ ว่าอยากกินอะไร"
"ฉันอยากกินเสฉวน"
แต่สวีชิวฉือกลับขัดขึ้นว่า "ฉันอยากกินเฟรนช์ฟรายส์มากกว่า ไปกินร้านฟาสต์ฟู้ดดีกว่า"
โม่ซืออวี่เบะปากอีก "ยังจะบอกว่าไม่เกี่ยวกันอีก ทำไมต้องประหยัดเงินให้เขาด้วยล่ะ"