เฉินฟานมองดูเจ้าตรงหน้าด้วยสีหน้าราวกับเห็นคนสติไม่ดี
เฮ้ย นี่แกทำแบบนี้ นอกจากทำให้เขารังเกียจแกมากขึ้น มันมีประโยชน์อะไรอีก?
เมื่อเห็นเฉินฟานไม่พูด หลิวโปก็โพล่งขึ้นมาทันที
“สองหมื่น!”
“ฉันให้แกสองหมื่น แกรีบไปให้พ้นฟางหลิง แล้วห้ามเจอกันอีกตลอดไป”
พูดจบหลิวโปก็หัวเราะเย็น
“ไอ้หนู ดูชุดแกแต่งสิ ที่บ้านคงไม่ได้มีเงินมากมายอะไรใช่ไหม?”
“คาดว่าแกคงไม่เคยเห็นเงินสองหมื่นด้วยซ้ำ”
“ว่าไง? แค่แกทิ้งเธอ ฉันก็จะให้สองหมื่นทันที”
“มีเงินสองหมื่นนี่ แกทำอะไรได้ตั้งเยอะ”
“จะลองคิดดูดี ๆ มั้ย?”
ฟางหลิงกระทืบเท้าเข้ามาอย่างหัวเสีย
“หลิวโป แกจะทำอะไร?”
“แกไปให้พ้นเลยนะ ฉันไม่อยากเจอแกอีก”
หลิวโปพลันหัวเราะ
“หลิงเอ๋อ เธอร้อนรนทำไม? หรือเธอก็กลัวว่าเขาจะทิ้งเธอไปเพราะเงินสองหมื่น?”
“ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ผู้ชายแบบนี้ยังควรค่าให้เธอชอบอีกเหรอ?”
พูดจบหลิวโปก็ยังคงมองเฉินฟานต่อ
“ไอ้หนู คิดดูแล้วเป็นไง?”
“ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ฉันเพิ่มให้อีกหมื่น สามหมื่น ไม่น้อยแล้วนะ?”
เฉินฟานจ้องมองเจ้าตัวเกรียนที่ยโสต่อหน้า แล้วก็อดถอนใจไม่ได้
นี่สินะ บางคนเกิดมาบนกองเงินกองทอง บางคนเกิดมาก็เป็นแค่วัวควาย
ตัวเองตอนนั้นเพื่อสร้างธุรกิจ ทำงานเอาเป็นเอาตายเพื่อหาเงิน แต่คนอื่นแค่เปิดปากก็ว่าสามหมื่น พูดซะง่ายเหมือนเงินสามหยวน
ต้องยอมรับเลยว่า การเลือกเกิดก็เป็นศาสตร์อย่างหนึ่ง