"เหล่าโจว เป็นอะไรไป?"
พอเห็นท่าทางใจหายใจคว่ำของโจวหงไห่ เหล่าเพื่อนร่วมรุ่นก็พากันมองมาด้วยความสงสัยทันที
โจวหงไห่ชะงักไป ก่อนจะรีบส่ายหน้า
"ไม่มีอะไรหรอก เมานิดหน่อยน่ะ"
"เฮ้ย ตกใจหมดเลย"
"ว่าแต่นายนี่ไม่ไหวนะ เรียนจบมาตั้งหลายปี ฝีมือดื่มกลับไม่พัฒนาเลย แถมยังหดกว่าตอนเรียนมหาวิทยาลัยอีก"
โจวหงไห่ไม่ถือโทษ หัวเราะหึๆ แล้วโบกมือ
"แก่แล้ว จะเอาอะไรมาก"
"ไปไกลๆ เล้ย"
จากนั้นโจวหงไห่ก็เลิกสนใจบทสนทนา ทว่าภายในใจกลับพลุ่งพล่านราวกับทะเลคลั่ง
เว็บโดเมน... เฉินฟาน... ห้าล้าน...
คำพวกนี้ผุดวนเวียนในหัวของโจวหงไห่ไม่หยุด
จำได้ว่าเว็บไซต์ที่เฉินฟานสร้างขึ้น ก็ชื่อว่าเว็บโดเมนเหมือนกันไม่ใช่หรือไง
แถมเว็บไซต์นั่นก็ทำธุรกิจซื้อขายโดเมนเนมด้วย
มันใช่เรื่องบังเอิญเหรอ?
โจวหงไห่ส่ายหน้า มันจะมีเรื่องบังเอิญอย่างนี้ได้ยังไง
อีกอย่างตอนเที่ยงเฉินฟานยังเล่าให้ฟังเลยว่า ตัวเองเปิดร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่
พอมาคิดตอนนี้ ตอนนั้นตัวเขาก็น่าจะสังเกตเห็นความผิดปกติได้แล้ว
เพราะช่วงปิดเทอมภาคฤดูร้อน เฉินฟานยังเป็นเด็กหนุ่มกำพร้าที่ยากจน ต้องใช้คอมพิวเตอร์ฟรี ก็เลยจำใจต้องมาที่ร้านของเขาเพื่อแอบใช้เน็ต
พอไม่ได้เจอแค่สองสามเดือน เฉินฟานก็เปิดร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ได้ซะแล้ว
ต้องรู้ไว้ว่าการเปิดร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่น่ะ ไม่เหมือนกับโรงเรียนสอนคอมพิวเตอร์ของเขานะ
มันต้องใช้เงินก้อนโต
เฉินฟานไปเอาเงินมากมายแบบนี้มาจากไหน?
ตอนเที่ยงโจวหงไห่ไม่ได้คิดมาก แต่ตอนนี้เขามีคำตอบแล้ว
ถ้าเว็บโดเมนขายได้ห้าล้านจริง อย่างนั้นเฉินฟานก็มีความสามารถเปิดร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ได้แน่นอน