เส้นทางสายเดียวที่มุ่งออกจากหลิงหนาน
ซ่งจื้ออี้แบกหาบไว้บนบ่า ศีรษะพันผ้าโพกหยาบ ๆ ใบหน้าป้ายคราบน้ำขิงผสมเขม่าก้นหม้อหนาเตอะจนเหลืองคล้ำเกือบดำ มุมปากซ้ายยังแปะขี้ผึ้งดำขนาดเท่าเล็บมือไว้ด้วย
เสิ่นจิงหานเดินอยู่ข้างกาย นุ่งห่มเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบ หลังงองุ้มเล็กน้อย คางติดหนวดปลอมยุ่งเหยิงเป็นวง เขาไอเป็นระยะ ดูเผิน ๆ ราวกับเสมียนชราที่ถูกชีวิตรีดเค้นจนหมดเรี่ยวแรง
พอทั้งสองเดินมาถึงด่าน ซ่งจื้ออี้ก็ใจหายวาบ
หน้ารั้วไม้มีชายสวมชุดนายกองนั่งวางท่าผึ่งผาย กำลังใช้แส้เคาะปลอกแข้งอยู่
เจ้าหู
สุนัขร้ายที่เกือบเอาชีวิตพวกเขาไปได้ระหว่างทางเนรเทศ ก่อนเฉิงจือเหยี่ยนจะส่งมาประจำอยู่รอบนอกหลิงหนาน
“หยุด! เอาใบผ่านทางมา!” ทหารรักษาด่านยกทวนขวางไว้
ซ่งจื้ออี้รีบยิ้มประจบ วางหาบลงแล้วล้วงใบผ่านทางที่เย่จิ่วเหนียงเตรียมไว้ให้ล่วงหน้าออกจากอก ยื่นส่งไป
“นายทหาร พวกเราเป็นคนเก็บยาของหอจี้เหรินแห่งเยว่โจว เข้าเขาไปเก็บฟางเฟิงกับชางจู๋มานิดหน่อย กำลังรีบกลับร้านไปรายงานงานเจ้าค่ะ”
ทหารตรวจใบผ่านทางแล้วหันไปทางเจ้าหู “ท่านนายกองเจ้าหู พวกเขามาจากเยว่โจวขอรับ”
เจ้าหูลุกขึ้น เดินโซเซเข้ามา
เขากวาดตามองซ่งจื้ออี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาหยุดอยู่ที่ขี้ผึ้งดำบนใบหน้าเพียงชั่วอึดใจก่อนจะเบือนหนีอย่างรังเกียจ แล้วหันไปมองเสิ่นจิงหานที่ยืนก้มหน้าก้มตาอยู่ข้าง ๆ
“คนของหอจี้เหรินหรือ? ทำไมข้าไม่เคยเห็นพวกเจ้า?” เจ้าหูถามเสียงแหบพร่า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความระแวง