「พวกเราเป็นนักโทษที่ถูกเนรเทศมาจากชิงโจว ระหว่างทางถูกโจรภูเขาดักปล้น จึงพลัดหลงจากเจ้าหน้าที่คุมตัวและหลงเข้ามาในที่แห่งนี้」เสิ่นจิงหานมองผู้ใหญ่บ้าน น้ำเสียงราบเรียบ 「ท่านผู้เฒ่า ส่งพวกเราไปยังที่ว่าการเจ๋อโจวเถิด เงินรางวัลสองตำลึงนี้ พวกท่านรับไว้ได้อย่างสบายใจ」
ผู้ใหญ่บ้านชะงักงัน
เขาเคยจับทั้งโจรกระจอกและนักโทษหลบหนี แต่ละคนล้วนดิ้นรนสุดชีวิตไม่ก็ร้องไห้คร่ำครวญ นี่เป็นครั้งแรกที่เจอคนเรียกร้องให้พาส่งทางการอย่างเต็มใจเช่นนี้
「ท่านลุงผู้ใหญ่บ้าน เขา...พูดจริงหรือ」เอ้อร์จู้ขยับเข้ามาใกล้ ลดเสียงลง 「อย่าบอกนะว่าหลอกพวกเรา」
「หลอกบ้าบออะไร ผ้าขี้ริ้วบนตัวเขานั่นเป็นชุดนักโทษไม่ผิดแน่」ผู้ใหญ่บ้านรวบรวมความกล้า 「ช่างเถอะ มัดไว้! เอ้อร์จู้ เงินค่าหมอของเมียเจ้าไม่ได้หวังจากเงินนี่หรอกหรือ? รีบลงมือเข้า!」
ชายฉกรรจ์หลายคนกรูกันเข้ามา ใช้เชือกป่านมัดมือซ่งจื้ออี้กับเสิ่นจิงหานไพล่หลัง
ตอนเอ้อร์จู้มัดซ่งจื้ออี้ เขาเห็นตุ่มพองเลือดบนฝ่ามือของนางจนชะงักมือไป แรงที่ใช้จึงผ่อนลงเล็กน้อย
ซ่งจื้ออี้เงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร
เสิ่นจิงหานไม่ขัดขืน ปล่อยให้พวกเขามัดแต่โดยดี
ซ่งจื้ออี้สังเกตเห็นว่าเขาจงใจยืดหลังตรง เพื่อไม่ให้ชายฉกรรจ์พวกนั้นซึ่งไม่รู้จักเบามือมาโดนแผลที่หลัง
ผู้ชายคนนี้ควบคุมทั้งสมองและร่างกายได้อย่างน่ากลัวเกินมนุษย์จริง ๆ
ฟ้าเริ่มสาง
คนกลุ่มหนึ่งออกจากถ้ำเตาเผา เดินไปตามคันนา มุ่งหน้าไปยังเมืองเจ๋อโจว
ทางเดินไม่สะดวกนัก
ทุกครั้งที่เสิ่นจิงหานก้าว เหงื่อเย็นบนหน้าผากก็ยิ่งผุดขึ้นมากกว่าเดิม
แต่เขากลับไม่ปริปากแม้แต่คำเดียว
ซ่งจื้ออี้เดินอยู่ข้างเขา คอยจับตาดูฝีเท้าตลอดเวลา