จังหวะที่พี่สะใภ้หลินเช็ดมือชะงักไปเล็กน้อย
“ถามเรื่องนี้ทำไม?”
“คดีของสามีข้าเกี่ยวข้องกับเกลือ” ซ่งจื้ออี้พูดตรง ๆ “สามีเจ้าเคยเดินเรือแถบนี้ เขาเคยเห็นอะไรบ้างไหม?”
พี่สะใภ้หลินไม่ตอบ
เสียงผ่าฟืนของหู่จื่อในลานดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
เด็กคนเล็กคลานออกมาจากในบ้าน มือกำอ้อยท่อนหนึ่งไว้ เคี้ยวจนน้ำลายเลอะเต็มหน้า
“ก่อนสามีข้าจะตาย...” พี่สะใภ้หลินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงต่ำกว่าปกติเล็กน้อย “เขาไข้ขึ้นหลายวันจนสติเลอะเลือน แต่ในปากกลับพร่ำถึงสถานที่แห่งหนึ่งไม่หยุด”
“ที่ไหนหรือ?”
“ท่าชิงจง”
ไก่ในมือซ่งจื้ออี้เกือบหลุด
“เขาบอกว่าใต้ท่าชิงจงมีผี กลางคืนมีเรือแล่นผ่านโดยไม่จุดตะเกียง ใช้ร่องน้ำเก่า ครั้งหนึ่งเขาไปส่งของกลางดึกแล้วบังเอิญเจอเข้า ถูกคนซ้อมจนโยนทิ้งไว้บนหาดทราย ต่อมาก็ถูกยัดข้อหาให้”
พี่สะใภ้หลินลุกขึ้น เดินเข้าไปในห้องด้านใน
หลังจากค้นอยู่พักหนึ่ง นางก็กลับออกมาพร้อมห่อผ้าผืนหนึ่ง
เมื่อเปิดห่อผ้าออก ข้างในเป็นสมุดเล่มหนึ่ง สีเหลืองเก่า ขนาดเท่าฝ่ามือ มุมกระดาษยับจนเป็นขุย
“เขาทิ้งไว้ บอกว่าเป็นแผนที่เส้นทางน้ำที่วาดไว้ตอนเดินเรือ ช่วงไหนลึก ช่วงไหนตื้น ตรงไหนมีโขดหินใต้น้ำ ตรงไหนจอดเรือได้ ข้าอ่านหนังสือไม่ออก เลยเก็บกดไว้ก้นหีบมาตลอด”
ซ่งจื้ออี้รับสมุดมา พลิกเปิดหน้าแรก
บนกระดาษหยาบมีเส้นคดเคี้ยววาดอยู่
ไม่ใช่แผนที่อย่างเป็นทางการ เป็นเพียงภาพที่คนเดินเรือวาดขึ้นจากประสบการณ์
มีสัญลักษณ์ต่างกันกำกับร่องน้ำ ท่าเรือ สันดอนทราย และท่าเทียบเรือ