หญิงที่เพิ่งมาใหม่ถูกพาไปทางตะวันตก นางอุ้มลูกเดินเข้าไปในเพิงหลังที่สอง คนสามคนข้างในขยับเบียดกันเพื่อเว้นมุมหนึ่งให้นาง
ซ่งจื้ออี้เดินเข้าไปหา
“พี่สะใภ้ เด็กอายุเท่าไรแล้ว?”
หญิงคนนั้นมองนางอย่างระแวดระวัง พลางกอดห่อผ้าแน่นขึ้น
“ไม่ต้องกลัว ข้าอยู่เพิงแถวนี้” ซ่งจื้ออี้ย่อตัวลง น้ำเสียงอ่อนโยนลง “เสียงร้องของเด็กไม่ค่อยดี คอแหบแล้ว ระหว่างทางดื่มน้ำน้อยไปหรือเปล่า?”
หญิงคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า
ซ่งจื้ออี้ลุกไปตักน้ำอุ่นมาชามหนึ่ง แล้วยื่นให้ “ป้อนเด็กสักหน่อย ค่อย ๆ ป้อนทีละนิด”
หญิงคนนั้นรับชามไป มือสั่นเทา หลังป้อนไปสองอึก เสียงร้องของเด็กก็เบาลง
“ขาสามีเจ้าเจ็บเพราะล้มหรือถูกทำร้าย?”
“...ระหว่างทางลื่นล้มลง เจ้าหน้าที่ไม่รอเขา ลากเขาเดินต่อไปสามวัน”
ซ่งจื้ออี้มองไปทางเพิงฝั่งตะวันออก “ข้าจะให้คนไปดูให้”
นางกลับไปที่เพิงของตัวเอง ฉีกผ้าออกมาครึ่งผืน หยิบยาห้ามเลือดห่อเล็กกับไม้ไผ่เหลาเรียบหนึ่งท่อน แล้วยื่นให้ชุยจิ่วที่เดินผ่านมา
“นักโทษชายที่มาใหม่คนนั้น ขาซ้ายน่าจะแตกร้าว ช่วยไปดูให้ข้าที ถ้าน่องบวมจนคล้ำ ก็ใช้ไม้ไผ่ดามไว้ พันผ้าให้แน่น อย่าให้เขาขยับเดินอีก โรยยาห้ามเลือดลงบนแผลด้วย”
ชุยจิ่วรับของไป เดินได้สองก้าวก็หันกลับมา “บ้านซ่ง ร้านยาของเจ้านี่เปิดใหญ่ขึ้นทุกวันเลยนะ”
“ตรวจรักษาฟรี ไม่คิดค่าตรวจ”
ชุยจิ่วหัวเราะหึ ๆ ก่อนเดินจากไป
ท่านน้าจางนั่งขัดเชือกอยู่หน้าประตู สายตาจับอยู่ที่ซ่งจื้ออี้ตั้งแต่ต้นจนจบ
“บ้านซ่ง”