ภายในถ้ำหินงอกหินย้อยทั้งเย็นและชื้น หยดน้ำไหลจากหินย้อยลงมากระทบแอ่งน้ำ ส่งเสียงก้องวังเวง
ซ่งจื้ออี้ล้วงแผ่นแป้งแห้งที่พี่สะใภ้หลินยัดใส่ถุงผ้าออกมา ใช้กิ่งไม้เสียบแล้วนำไปย่างบนกองไฟ
แผ่นแป้งทำจากแป้งหยาบผสมผักป่า แข็งราวกับก้อนหิน ต้องย่างให้ร้อนถึงพอจะกัดได้
นางแบ่งเป็นสามชิ้น ส่งให้ลู่เสี่ยวหม่านชิ้นหนึ่ง กินเองชิ้นหนึ่ง ส่วนอีกชิ้นถือไว้แล้วเดินไปนั่งยอง ๆ ตรงหน้าเสิ่นจิงหาน
“กินสักหน่อย”
เสิ่นจิงหานพิงผนังหิน ใบหน้าซีดเซียวเล็กน้อยเมื่ออยู่ใต้แสงไฟ
เขารับแผ่นแป้งไป แต่ไม่ได้กินทันที เพียงถือไว้ในมือ สายตาจับจ้องเปลวไฟที่ไหววูบ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร
“เป็นอะไรไป?” ซ่งจื้ออี้กัดแผ่นแป้งคำหนึ่ง จนเกือบกัดฟันตัวเอง “ไม่ชอบหรือ? ท่านอัครมหาเสนาบดี อย่าเลือกกินนักเลย”
เขาก้มมองแผ่นแป้งในมือ ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว
“วันนี้เป็นวันที่ 15 เดือน 8”
“เทศกาลไหว้พระจันทร์หรือ?” ซ่งจื้ออี้ชะงักไปเล็กน้อย
“วันนี้เป็นวันเกิดข้า” เสิ่นจิงหานเงยหน้าขึ้นมองนาง “อายุ 28 ปี”
ภายในถ้ำเงียบลงชั่วขณะ
มีเพียงเสียงกิ่งไม้แห้งแตกดังเป๊าะในกองไฟ
ซ่งจื้ออี้หยุดเคี้ยว
นางมองชายตรงหน้า ผู้กุมอำนาจไว้ทั่วหล้า หากไม่เกิดเรื่องขึ้น วันเกิดครบ 28 ปีของเขาคงมีเหล่าขุนนางทั้งราชสำนักมาร่วมอวยพร และตั้งโต๊ะเลี้ยงยาวเต็มถนน
แต่ตอนนี้เขากลับต้องซ่อนตัวอยู่ในถ้ำมืดมิด ส่วนด้านนอกก็เต็มไปด้วยสุนัขที่คิดเอาชีวิตเขา
“รอข้าสักครู่”