ทั้งสองพลิกตัวเข้าไปด้านใน
ในห้องบัญชีไม่ได้จุดตะเกียง อาศัยแสงจันทร์อันริบหรี่จึงพอมองเห็นชั้นไม้สูงใหญ่สองแถวตั้งชิดผนัง บนนั้นมีกองสมุดบัญชีและเอกสารเรียงรายอยู่เต็มไปหมด
อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหมึกฉุนเข้มและกลิ่นสนิมทองแดง
ลู่เสี่ยวหม่านถึงกับตะลึง เขาลดเสียงลงถามว่า “เยอะขนาดนี้เลยหรือ ต้องใช้เวลาหานานแค่ไหนกัน?”
“ไม่ต้องดูทั้งหมด” สายตาของเสิ่นจิงหานคมกริบ กวาดมองชั้นไม้อย่างรวดเร็ว
เขารู้ทันเล่ห์เหลี่ยมของขุนนางและพ่อค้าเหล่านี้เป็นอย่างดี
บัญชีรายรับรายจ่ายประจำวันจะวางไว้ในที่สะดุดตาที่สุด เพื่อใช้ตบตาการตรวจสอบ ส่วนความลับสำคัญที่แท้จริงย่อมซ่อนอยู่ในมุมที่ไม่มีใครสังเกตเห็น แต่กลับเปิดได้ยากที่สุด
เขาเดินอ้อมชั้นไม้ตรงไปยังหีบเหล็กที่มีแม่กุญแจใบหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่ลึกเข้าไปด้านในสุด
“บัญชีรายรับรายจ่ายประจำวันของโรงงานตีเหล็กไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือช่องทางขนส่งสินค้าและแม่พิมพ์” เสิ่นจิงหานดึงปิ่นปักผมจากศีรษะออกมา แล้วแหย่เข้าไปในรูกุญแจสองสามครั้ง
เสียง “กริ๊ก” ดังขึ้นเบา ๆ แม่กุญแจก็เปิดออก
เมื่อเปิดหีบ ภายในมีสมุดบัญชีปกกระดาษหนังวัวเล่มหนาหลายเล่มวางอยู่เงียบ ๆ รวมถึงแม่พิมพ์ทองแดงหนักอึ้งสองชิ้น
เสิ่นจิงหานหยิบแม่พิมพ์ชิ้นหนึ่งขึ้นมา
อาศัยแสงจันทร์ เขามองเห็นตัวอักษรสี่ตัวที่สลักอยู่บนนั้นได้อย่างชัดเจน—“เงินตราทงเป่าราชวงศ์เหลียง”
ตัวอักษรคมชัด ขอบคมกริบ แม้แต่ขอบเฉียงของรูสี่เหลี่ยมตรงกลางเหรียญทองแดงก็ยังทำได้เหมือนของหลวงทุกประการ
“แม่พิมพ์” แววตาของเสิ่นจิงหานเย็นเยียบลงโดยสิ้นเชิง ราวกับน้ำแข็งจับตัวอยู่ในดวงตาคู่นั้น
เขาเปิดสมุดบัญชี
ในนั้นบันทึกจำนวนเงินตราที่หล่อในแต่ละเดือน น้ำหนักแร่ทองแดงที่ใช้ รวมถึงเส้นทางลำเลียงทางน้ำไปยังที่ต่าง ๆ ไว้อย่างละเอียดแน่นขนัด