ซ่งจื้ออี้ยังไม่ขยับตัวทันที
“พ่อค้าเร่หน้าตาเป็นอย่างไร?” นางถามเสียงเบา
ลู่เสี่ยวหม่านทำท่าประกอบ “อายุราว 40 กว่า แบกตะกร้าไม้ไผ่ใบใหญ่ไว้บนหลัง ข้างในเต็มไปด้วยสมุนไพร เขาบอกว่ามาจากเจ๋อโจวมุ่งลงใต้ ขายยาสมุนไพรตามทาง”
“ใครปล่อยให้เขาเข้ามา?”
“เขาเดินเข้ามาเอง ที่พักผู้ต้องโทษก็ไม่ได้มีกำแพง ทางข้างนอกเพิงใคร ๆ ก็เดินผ่านได้ เขานั่งยอง ๆ ตั้งแผงอยู่ข้างห้องครัว พี่น้องสกุลเฉาไม่ได้ห้าม”
ซ่งจื้ออี้เม้มริมฝีปาก
“เจ้ากลับไปก่อน อย่าเข้าใกล้เขา” ซ่งจื้ออี้สวมรองเท้า “ข้าจะไปดูเอง”
มีคนหลายคนล้อมอยู่แถวห้องครัวแล้ว
เฒ่าโจวยืนเท้าไม้เท้าอยู่รอบนอก ยืดคอมองเสียยาว
ชุยจิ่วนั่งยองอยู่กับพื้น มือประคองชามไว้ ทำทีเป็นกินโจ๊ก แต่สายตากลับชำเลืองไปทางพ่อค้าเร่
พ่อค้าเร่นั่งอยู่บนก้อนหินแบนข้างห้องครัว ตะกร้าไม้ไผ่วางพิงอยู่กับโคนกำแพง ปากตะกร้าเปิดอ้า สมุนไพรข้างในห่อด้วยกระดาษน้ำมัน แยกเป็นห่อ ๆ เรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ
เขาอายุสี่สิบต้น ๆ ผิวคล้ำแดด นิ้วมือหยาบกร้าน มีดินฝังอยู่ตามซอกเล็บ
สวมเสื้อผ้าสีน้ำตาลแบบชาวบ้านที่ซักจนซีด มีเชือกป่านผูกเอวไว้ ปลายเชือกเหน็บตาชั่งเล็ก ๆ อันหนึ่ง
เหมือนพ่อค้าเร่ขายยาเดินทางไกลเสียจริง เหมือนเกินไปแล้ว
ซ่งจื้ออี้ไม่ได้เดินเข้าไปหาเขาตรง ๆ
นางไปตักน้ำจากห้องครัวก่อน ยกชามเดินไปหยุดห่างจากพ่อค้าเร่สามก้าว แล้วนั่งยองลงดื่มน้ำ
“ท่านลุงมาจากที่ใด?”
“เจ๋อโจว” พ่อค้าเร่ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ “เดินทางมาร่วมเดือนแล้ว”
“สมุนไพรจากเจ๋อโจวคุณภาพดี” ซ่งจื้ออี้กวาดตามองตะกร้าไม้ไผ่ “มีหวงเหลียนหรือไม่?”
“มี หวงเหลียนจากร้านยาเฉินจี้แห่งเจ๋อโจว รากอายุสามปี”
นิ้วของซ่งจื้ออี้แตะขอบชามเบา ๆ
ร้านยาเฉินจี้