หลินเซียวคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น เดิมทีเขาเป็นบุตรบุญธรรมของเว่ยจงไห่ ทว่าตอนนี้กลับแสดงความเคารพอย่างนอบน้อมต่อบัณฑิตชุดขาวที่เปื้อนเลือดไปทั้งตัวตรงหน้า
“ใต้เท้า ข้าน้อยหลินเซียวขอรับ” หลินเซียวลดเสียงลง “เฉิงจือเหยี่ยนรวบรวมกองกำลังพลีชีพ 3,000 นาย กำลังพยายามไปสมทบกับกองทัพกบฏนอกเมือง ตอนนี้ถูกกองทหารรักษาพระองค์ของขันทีเว่ยสกัดไว้แน่นหนาที่ประตูเป้ากั๋วทางใต้ของเมือง แต่สายของเรารายงานมาว่า เฉิงอัน บุตรชายคนโตที่เกิดจากภรรยาเอกของเฉิงจือเหยี่ยน กำลังพาทหารฝีมือดีหลายร้อยนายขนของขึ้นรถอยู่ในเรือนชั้นในของจวนโหวเจิ้นหยวน เตรียมย้ายครอบครัวและทองเงินจำนวนมหาศาลที่กวาดสะสมมาตลอดหลายปี”
เสิ่นจิงหานใช้ดาบปีกห่านพยุงตัว ลมหายใจค่อนข้างหอบเล็กน้อย ทว่าสายตาเย็นเยียบ
“ทองเงินเป็นเรื่องรอง” เสิ่นจิงหานถ่มน้ำลายปนเลือดลงพื้น “ในมือเฉิงอันต้องมีบัญชีรายชื่อเครือข่ายลับกับแผนผังการตั้งรับของแดนเหนือที่ยังทำลายไม่ทันแน่ ห้ามปล่อยให้เขาออกจากเมืองเด็ดขาด”
“เจ้าไปจัดการพ่อมัน ส่วนข้าจะไปถอนรากถอนโคนลูกมันเอง” ซ่งจื้ออี้เอ่ย
มือที่เสิ่นจิงหานกำลังเช็ดอยู่ชะงักไป คิ้วขมวดเข้าหากันเป็นปมแน่นทันที
“เหลวไหล” น้ำเสียงของเขาเคร่งขรึมลง “ข้างกายเฉิงอันมีทหารฝีมือดีที่พร้อมสละชีพหลายร้อยนาย เจ้าไม่เคยแม้แต่จะฆ่าไก่ แล้วจะไปถอนรากถอนโคนเขาได้อย่างไร?”
“ใช้วิทยาศาสตร์ไง” ซ่งจื้ออี้ตบห่อผ้าที่ตุงอยู่ตรงเอวเบา ๆ “เสิ่นจิงหาน เจ้าลืมแล้วหรือว่าข้าทำอาชีพอะไร? ข้าเป็นหมอ หมอช่วยชีวิตคนได้ ก็ย่อมส่งคนไปสู่ปรโลกได้เหมือนกัน”
เสิ่นจิงหานมองนาง
ดวงตาเรียวสวยคู่นั้นไม่มีแววดื้อรั้น มีเพียงการคำนวณอย่างเยือกเย็นยิ่ง
เขารู้ดีว่าเรื่องใดที่สตรีผู้นี้ตัดสินใจแล้ว ต่อให้วัวเก้าตัวก็ลากนางกลับมาไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น สถานการณ์คืนนี้เปลี่ยนแปลงรวดเร็ว เขาจำเป็นต้องไปบัญชาการด้วยตนเองที่ทางใต้ของเมือง จึงไม่อาจแบ่งกำลังไปทำอย่างอื่นได้จริง ๆ