ชั้นสองของโรงฝึกยุทธ์ตระกูลหวง ห้องขัดตัว
หยางจิ้นจ้องภารกิจบนหน้าต่างระบบ พลางสูดหายใจลึกอยู่หลายครั้งกว่าจะข่มความอยากด่าระบบได้
【ซื้อชุดแต่งกายรูปแบบเริ่มต้นให้กับศาสตราประจำตัว】
【เงื่อนไขภารกิจ: ซื้อถุงน่องสีดำ ถุงน่องสีขาว และถุงน่องลายเสือดาวแบบเต็มตัว อย่างละหนึ่งคู่ แล้วนำไปมอบให้หลินซวงด้วยตนเอง】
【รางวัลภารกิจ: ปลดล็อกง้าวสามคมสองคมขั้นกลาง แต้มวิชาเทพ 300 แต้ม!】
“ระบบ แกแน่ใจนะว่าไม่ได้จงใจแกล้งฉัน?”
แต่พอลองคิดดู การปลดล็อกง้าวสามคมสองคมขั้นเริ่มต้นก็ทำให้เขาได้วิชา【แทงทะลุนภา】มาฟรี ๆ แถมค่าสถานะทั้งสี่ด้านยังเพิ่มขึ้นมากกว่าสามเท่า
ถ้าปลดล็อกขั้นกลางได้อีก จะไม่ยิ่งสุดยอดไปเลยหรือ?
หยางจิ้นเหลือบมองหลินซวง
เธอเก็บข้อสอบเรียบร้อยแล้ว กำลังจะออกทางประตูเล็ก
“นักเรียนหลินซวง”
“มีอะไรอีก?” หลินซวงถามเสียงเย็นชา
หยางจิ้นเกาหัว ต่อให้หน้าหนาแค่ไหน เขาก็ไม่รู้จะเริ่มพูดยังไงอยู่พักหนึ่ง
“เอ่อ... ปกติเธอใส่ถุงเท้าสีอะไร?”
หลินซวงชะงักไป “นาย... หมายความว่ายังไง?”
“ก็... ปกติเธอชอบใส่ถุงเท้าสีเข้มหรือสีอ่อน?”
พอได้ยินแบบนั้น หลินซวงก็มองเขาราวกับกำลังมองคนโรคจิต “หยางจิ้น นายคิดว่าพอจับจุดอ่อนฉันได้แล้ว จะดูถูกฉันยังไงก็ได้งั้นเหรอ?”
หยางจิ้นใจหายวาบ รีบโบกมือ “ไม่ใช่ เธอเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ได้คิดอะไรอย่างอื่นจริง ๆ!”
“หุบปาก!” หลินซวงตวาด “เรื่องวันนี้ นายต้องเก็บไว้ให้มิด! ถ้ามีใครรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่... ฉันจะทำให้นายเสียใจไปตลอดชีวิต!”
“ปัง!” ประตูถูกกระแทกปิด ทิ้งให้หยางจิ้นยืนอยู่ที่เดิมคนเดียว เขาเกาหัวอย่างกลัดกลุ้ม
เป็นอย่างที่คิดไว้ ยังไม่ทันพูดอะไร เธอก็เดือดปุด ๆ แล้ว
ก็ช่วยไม่ได้
นักเรียนสายอุปกรณ์ระดับเอส ผู้เป็นตัวแทนของการสอบร่วมทั้งเมือง และดาวเด่นประจำโรงเรียนมัธยมปลายอวี่เฉิงหมายเลขสาม กลับมาทำงานขัดตัวอยู่บนชั้นสองของโรงฝึกยุทธ์
ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไปล่ะก็... จุ๊ ๆ
ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังเป็นผู้หญิงอีกด้วย
ปกติหยางจิ้นจะปากเสีย แต่กับเรื่องแบบนี้เขาก็ยังไม่ถึงกับจงใจแทงใจดำใคร
“ก๊อก ๆ ๆ!” มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น หวงเทาตะโกนมาจากข้างนอก “พี่ เสร็จหรือยัง? นี่มันนานแค่ไหนแล้ว...”
หยางจิ้นดึงสติกลับมา เดินไปเปิดประตู
หวงเทาชะโงกหน้าเข้ามามอง “เอ๊ะ? พี่ช่างหมายเลขเก้าไปไหนแล้ว?”
“กลับไปแล้ว”
“กลับไปแล้ว?” หวงเทาเบิกตากว้าง “พี่คงไม่ได้...”
“คิดอะไรของนาย” หยางจิ้นตบกบาลเขาไปที “ฉันแค่คุยกับเธออยู่พักหนึ่ง”
“คุยกัน? ในห้องขัดตัวเนี่ยนะ?” หวงเทามองอย่างสงสัย “คุยเรื่องอะไร?”
“คุย... เรื่องเรียน”
หวงเทา “...”
หยางจิ้นขี้เกียจอธิบาย เดินลงไปชั้นล่าง “ไปกันเถอะ ฉันยังมีธุระ”
“เฮ้ ๆ รอฉันด้วย!” หวงเทารีบตามมา ก่อนจะกระซิบว่า
“พี่ เมื่อกี้ผมเห็นเย่ชิงเสวี่ยอยู่ชั้นล่าง แล้วก็พวกโจวหมิงหย่วนด้วย พวกเขาอยู่ที่สนามฝึกชั้นหนึ่ง”
หยางจิ้นชะงัก
เย่ชิงเสวี่ย
จริงสิ ยังมีภารกิจป้อนอาหารคู่รักนั่นอีก
เมื่อครู่ป้อนให้เธอไม่สำเร็จตรงหน้าหอประชุม แต่ตอนนี้เจ้าตัวกลับมาหาถึงที่แล้ว
“พี่ ยิ้มอะไรน่ะ?” หวงเทาสะท้านวาบ “สีหน้าพี่เหมือนกำลังวางแผนเล่นงานใครอยู่เลย”
“ไม่มีอะไร” หยางจิ้นโบกมือ “ไป ลงไปดูกัน”
“หา? พี่จะลงไปจริงเหรอ? พวกโจวหมิงหย่วนอยู่กันครบเลยนะ...”
“ก็เพราะรู้ว่าพวกเขาอยู่ ถึงต้องลงไป”
หวงเทาทำหน้างุนงง แต่เมื่อเห็นหยางจิ้นก้าวไปทางบันไดแล้ว ก็ได้แต่รีบตามไป
หยางจิ้นเพิ่งเดินมาถึงมุมบันไดชั้นหนึ่ง ก็เห็นเย่ชิงเสวี่ยยืนอยู่หน้ากระสอบทราย
เธอชกกระสอบทรายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งหนักหน่วงและไร้แบบแผน ไม่เหมือนดาวเด่นผู้สูงศักดิ์และสง่างามในยามปกติเลยสักนิด
โจวหมิงหย่วนยืนอยู่ข้าง ๆ ถือขวดน้ำไว้ ใบหน้าเปี่ยมด้วยความเอาอกเอาใจ “ชิงเสวี่ย พักสักหน่อยเถอะ เพิ่งเปลี่ยนอาชีพ อย่าหักโหมเกินไป...”
เย่ชิงเสวี่ยไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น ในหัวมีแต่กลิ่นเนื้อหอม ๆ ของอาหารบำรุงเทียนโก่วกินจันทร์ถุงนั้น
ยิ่งไม่ได้กลิ่น ก็ยิ่งอยากกิน
ยิ่งอยากกิน ก็ยิ่งหงุดหงิด
ในจังหวะนั้นเอง หางตาของเธอก็เห็นเงาร่างหนึ่งเดินลงมาจากบันได
หยางจิ้น
จากนั้นกลิ่นหอมชวนตายก็พุ่งจากโพรงจมูกตรงสู่สมอง เธอกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว น้ำลายเอ่อเต็มปาก
“บ้าจริง...” เธอรีบเบือนหน้า คว้าเสื้อคลุมแล้วเตรียมจะไป
“ชิงเสวี่ย จะไปไหน?” โจวหมิงหย่วนรีบตามไป
“หลีกไป!” เย่ชิงเสวี่ยเดินเร็วมาก แทบจะวิ่งหนีอยู่แล้ว
พอเห็นปฏิกิริยาของเธอ หยางจิ้นก็ยิ้มออกมา
โอ้โฮ ได้กลิ่นแล้วสินะ?
พอเห็นหยางจิ้น โจวหมิงหย่วนก็เดือดขึ้นมาทันที
“หยางจิ้น!”
ปราณกระบี่สีเขียวฟาดลงบนพื้น
“แกนี่ตามหลอกหลอนไม่เลิกใช่ไหม? ทำให้ชิงเสวี่ยขายหน้าที่หอประชุมยังไม่พอ ยังตามมาถึงโรงฝึกยุทธ์อีก?”
หวงเทาคว้าแขนหยางจิ้นไว้ทันที พลางร้อนใจ “พี่ อย่าวู่วาม! โจวหมิงหย่วนเป็นจอมกระบี่วายุคลั่งระดับเอ เริ่มต้นที่เลเวลห้า ค่าสถานะแต่ละด้านตั้งเก้าสิบแต้ม!”
เหล่าศิษย์โรงฝึกยุทธ์ที่อยู่รอบ ๆ ต่างพากันเข้ามามุง บางคนกระซิบกระซาบกัน
“นั่นคือคนที่เปลี่ยนอาชีพวันนี้ที่โรงเรียนมัธยมปลายหมายเลขสามเหรอ? ได้ยินว่าได้ระดับเอฟนี่”
“โจวหมิงหย่วนเป็นจอมกระบี่เลเวลห้า จัดการหมอนั่นก็เหมือนตีเด็กเลย”
โจวหมิงหย่วนได้ยินเสียงซุบซิบรอบตัวก็หัวเราะเยาะ ขยับนิ้วทีเดียว คมวายุสีเขียวก็พันรอบตัวกระบี่ “วันนี้ถ้าฉันไม่อัดแกให้อยู่หมัด แกคงไม่รู้หรอกว่าระดับเอเป็นยังไง”
“พี่หยาง อดทนไว้ก่อน ค่าพละกำลังของโจวหมิงหย่วนมีตั้งสี่สิบกว่าแต้ม...” หวงเทาร้อนใจจนเหงื่อแตก
หยางจิ้นขยับสายตาเล็กน้อย
ตอนนี้ภายนอกเขายังเป็นระดับเอฟ แต่ค่าสถานะทั้งสี่ด้านเพิ่มเป็น 35 แต้ม รวมแล้ว 140 แต้ม!
ค่าสถานะระดับนี้เทียบได้กับผู้เปลี่ยนอาชีพเลเวลเจ็ดแล้ว
เพียงแต่ข้อมูลเลเวลจะปรากฏให้คนอื่นเห็นได้ก็ต่อเมื่อเจ้าตัวแสดงออกมาเท่านั้น
“โจวหมิงหย่วน แกจะลงมือจริง ๆ เหรอ?”
“ลงมือ? แกไม่มีค่าพอให้ฉันต้องลงมือด้วยซ้ำ!” โจวหมิงหย่วนขยับมือ กระบี่ยาวพุ่งแทงหยางจิ้นโดยตรง
ในสายตาคนอื่น กระบี่นี้รวดเร็วรุนแรงจนแทบไม่มีอะไรหยุดยั้งได้
“ระวังนะพี่หยาง!” หวงเทาตกใจจนหลับตาปี๋
ขณะที่กระบี่ยาวพุ่งเข้ามา ร่างหยางจิ้นไหววูบ หลบพ้นคมกระบี่ ก่อนจะประชิดตัวโจวหมิงหย่วนแล้วเหวี่ยงหมัดใส่
“ปัง!”
ภาพตรงหน้าโจวหมิงหย่วนพร่าเลือน เขารีบหมุนกระบี่สีเขียวกลับมาตั้งรับ แต่แรงปะทะคราวนี้เกือบทำให้กระบี่หลุดมือ
แรงอะไรจะหนักขนาดนี้?!
เหล่าศิษย์โรงฝึกยุทธ์ที่มุงดูอยู่รอบ ๆ ต่างร้องอุทาน
“เมื่อกี้แรงหมัดนั่นอย่างน้อยก็สามสิบกว่าแต้มแล้วมั้ง?”
“เป็นไปไม่ได้! ค่าสถานะเริ่มต้นของระดับเอฟมีได้มากสุดแค่สิบแต้ม แล้วเขาเอาสามสิบกว่ามาจากไหน?”
หวงเทาลืมตาขึ้นตั้งนานแล้ว พอเห็นภาพนี้ก็ร้องชมไม่หยุดว่าพี่หยางเจ๋งจริง
“ฮึ! คราวนี้ดูซิว่าแกจะหลบยังไง!” โจวหมิงหย่วนเปิดฉากโจมตีอีกครั้ง “ฟันลมคลั่ง!”
กระบี่ยาวสีเขียวแปรเปลี่ยนเป็นเงากระบี่คมกริบสามสาย พุ่งเข้าใส่จุดตายทั่วร่างหยางจิ้นเป็นรูปสามเหลี่ยม
หยางจิ้นรู้สึกหนังศีรษะชาวาบ ความรู้สึกอันตรายรุนแรงพลันผุดขึ้นในใจ
ค่าสถานะพื้นฐานของเขาสูงมากก็จริง แต่เมื่อต้องเผชิญกับวิชาของผู้เปลี่ยนอาชีพอย่างแท้จริง เขาก็ยังรู้สึกว่าตนรับมือไม่ไหวอยู่บ้าง
แต่เขาเองก็ไม่ได้ไร้ไพ่ตาย!
“แทงทะลุนภา!” เขากำมือขวาเสมือนถืออาวุธ เงาง้าวสามคมสองคมที่ก่อรูปจากพลังสีทองปรากฏขึ้นในมือ ก่อนจะแทงออกไปข้างหน้า
ประกายคมสีทองพุ่งทะลุเงากระบี่สีเขียว
“แครก!”
กระบี่ยาวของโจวหมิงหย่วนส่งเสียงคร่ำครวญ ก่อนจะกระเด็นลอยออกไป
ทุกคนตะลึงงัน แม้แต่หวงเทาก็ด้วย
นี่... นี่มันเรื่องอะไรกัน?!
“มะ... ไม่จริง! แกเป็นแค่ระดับเอฟ จะเอาชนะฉันได้ยังไง?!” โจวหมิงหย่วนพยุงตัวลุกขึ้น ใบหน้าซีดเผือด ชี้หน้าหยางจิ้นพลางคำรามว่า
“เว้นแต่ว่าค่าสถานะของแกจะสูงกว่าฉันหลายเท่า!”
จู่ ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ “หยางจิ้น แสดงข้อมูลเลเวลของแกออกมา!”
หยางจิ้นเลิกคิ้ว ขยับความคิดเพียงครั้งเดียว ข้อมูลเรืองแสงเจิดจ้าก็ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะ
【ชื่อ: หยางจิ้น】
【อาชีพ: เทพแท้เอ้อร์หลางผู้เผยฤทธิ์·หยางเจี่ยน】
【เลเวล: 7】
【ระดับ: เอฟ】
【ค่าสถานะพื้นฐาน: พละกำลัง 35, ความคล่องแคล่ว 35, จิตใจ 35, พละกำลังร่างกาย 35】
ระดับยังคงเป็นเอฟ แต่เลข “7” ในช่องเลเวลกลับสว่างจ้าจนแสบตาทุกคน
“เล... เลเวลเจ็ด?!”
“สวรรค์! คนระดับเอฟกลับมีค่าสถานะเทียบเท่าผู้เปลี่ยนอาชีพเลเวลเจ็ดได้? เป็นไปได้ยังไง?!”
เมื่อเห็นเลเวลนี้ โจวหมิงหย่วนตกตะลึงไปก่อน จากนั้นก็เข้าใจขึ้นมา กัดฟันพูดว่า “เลเวลเจ็ด! มิน่าล่ะ! ไอ้บ้าเอ๊ย แกกินยาเพิ่มพลังมาใช่ไหม!”
“แกต้องกินยาเม็ดอสูรร้ายเพื่อฝืนเพิ่มค่าสถานะแน่ ๆ! ทำเรื่องบ้าบิ่นแบบนี้เพื่อความโอ้อวดเนี่ยนะ?!”
เมื่อคนรอบข้างได้ยินคำว่า “ยาเม็ดอสูรร้าย” ก็เข้าใจขึ้นมาทันที สายตาที่มองหยางจิ้นเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน
ยาเม็ดอสูรร้ายช่วยเพิ่มค่าสถานะได้อย่างมากในช่วงเวลาสั้น ๆ หลังจากกินเข้าไป แต่ผลข้างเคียงร้ายแรง อีกทั้งค่าสถานะที่เพิ่มขึ้นอย่างฝืนธรรมชาติก็ไม่มั่นคง
ยังทำให้เกิดภาวะดื้อยาอย่างรุนแรง และกรณีที่หนักกว่านั้นอาจทำลายรากฐานของอาชีพได้
ดังนั้นผู้เปลี่ยนอาชีพทั่วไปจึงกล้าเสี่ยงกินเพียงหนึ่งหรือสองเม็ด ตอนที่ทะลวงระดับใหญ่เท่านั้น
“แกนี่ใจเด็ดจริง ๆ!” โจวหมิงหย่วนจ้องหยางจิ้นอย่างเย็นชา “เพื่อเลเวลเจ็ดจอมปลอม ถึงกับยอมทำลายอนาคตตัวเอง ฉันจำไว้แล้ว
อีกไม่นานก็จะถึงการสอบร่วมสิบโรงเรียน เจอกันในสนามสอบ!”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเยาะเย้ยว่า “อ้อ ไม่สิ แกอาจไม่มีโอกาสได้เข้าร่วมด้วยซ้ำ เป็นแค่ระดับเอฟ เดี๋ยวก็ถูกคัดออกจนหมดสิทธิ์เข้าสอบร่วมแล้ว!”
พูดจบ โจวหมิงหย่วนก็พาคนของเขาออกจากโรงฝึกยุทธ์ตระกูลหวงไป
“พี่หยาง...” หวงเทามองหยางจิ้นอย่างเป็นห่วง “พี่กินยาจริงเหรอ? ของแบบนั้นทำร้ายร่างกายมากเลยนะ...”
หยางจิ้นส่ายหน้าอย่างจนใจ “เปล่า นายก็รู้ว่าครอบครัวฉันเป็นยังไง ยาเม็ดอสูรร้ายราคาแพงขนาดนั้น ต่อให้ขายตัวฉันก็ยังซื้อไม่ไหว”
หวงเทาชะงัก พอลองคิดดูก็เห็นจริงอย่างที่ว่า
ครอบครัวของหยางจิ้นยากจน แถมดวงตาของน้องสาวยังต้องรักษา เขาจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อยาเม็ดอสูรร้ายราคาแพงลิบลิ่วกัน?
“แล้วพี่ทำได้ยังไง...” หวงเทาคิดเท่าไรก็นึกไม่ออก
“แค่โชคช่วยน่ะ” หยางจิ้นยิ้ม “เอาละ อย่าคิดมากเลย”
หยางจิ้นเหลือบดูเวลา “ฉันยังมีธุระ ต้องไปแล้ว”
“หา? ไปอีกแล้วเหรอ? พี่จะไปไหน?” หวงเทารีบถาม
“ไป... ซื้อถุงเท้า” หยางจิ้นตอบส่ง ๆ
หวงเทา “???”