หยางจิ้นมอง “หมอนวดขัดขี้ไคล” ตรงหน้า ดวงตาพลันเบิกกว้าง
หลินซวง
เธอสวมชุดช่างสีเทาอ่อน รวบผมหางม้าสูง สวมหน้ากากสีขาว จมูกโด่งได้รูป สวมแว่นกรอบดำ และยังพาดผ้าขนหนูสีขาวไว้ในมือ
ทั้งสองสบตากันอยู่นานถึง 5 วินาที
“……”
“……”
สมองของหยางจิ้นหมุนเร็วจี๋ ปฏิกิริยาแรกคือไอ้หวงเทาตั้งใจแกล้งเขา
แต่พอคิดอีกที หวงเทาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามาหาหลินซวงทำไม ยิ่งไม่มีทางจัดฉากให้บังเอิญเจอกันแบบนี้
เช่นนั้นก็เหลือคำอธิบายเดียว
เธอมาทำงานพิเศษเป็นหมอนวดขัดขี้ไคลอยู่ชั้นสองของโรงฝึกยุทธ์แห่งนี้
เห็นได้ชัดว่าหลินซวงจำเขาได้เช่นกัน ดวงตาเย็นชาหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะรีบหลุบสายตาแล้วหันหลัง เดินถอยเข้าไปในประตูเล็ก
“เดี๋ยวก่อน!”
ความคิดหนึ่งวาบผ่านหัวหยางจิ้น เขายังไม่ทันไตร่ตรองให้ดี แขนก็พาดขวางกรอบประตูเล็ก ปิดทางหนีของเธอไว้แน่นหนา
หลินซวงชะงัก ก่อนเอ่ยเสียงเย็น “หลีกไป”
“ดาวเด่นหลิน อย่าเพิ่งรีบไปสิ” หยางจิ้นหัวเราะคิกคัก “ฉันไม่กินเธอหรอก”
“คุณจำคนผิดแล้ว” เสียงของหลินซวงดังลอดหน้ากากออกมา อู้อี้อยู่บ้าง แต่ยังคงไพเราะ “ฉันคือช่างหมายเลขเก้า ไม่ใช่ดาวเด่นของโรงเรียน”
หยางจิ้นเกือบกลั้นหัวเราะไม่อยู่
พี่สาวครับ นี่กำลังเล่นเกมทายหน้ากากกับผมอยู่หรือไง?
เขายกมือชี้ป้ายชื่อบนอกเธอ
หลินซวงก้มมอง ก่อนเสริมหน้าตาเฉย
“……นั่นเป็นชื่อในวงการ”
“ชื่อในวงการ? เป็นหมอนวดขัดขี้ไคลยังต้องมีชื่อในวงการด้วยเหรอ?
ชื่อในวงการของเธอมีรสนิยมดีนี่ ชื่อกับแซ่เหมือนดาวเด่นของโรงเรียนมัธยมปลายหมายเลขสามของเราเป๊ะเลย”
มือเล็กของหลินซวงกำแน่น ราวกับอยากกัดฟันกรอด ก่อนเอ่ยเสียงเย็น “หยางจิ้น ตกลงคุณต้องการอะไรกันแน่?”
“เอ๊ะ?” หยางจิ้นเลิกคิ้ว “เมื่อกี้ยังบอกว่าฉันจำคนผิดอยู่เลย แล้วทำไมถึงรู้ชื่อหยางจิ้นล่ะ?”
หลินซวง “……”
หยางจิ้นแอบหัวเราะในใจ
ปกติอยู่ที่โรงเรียน หลินซวงมักทำท่าทีเย็นชาเหมือนผลักไสทุกคนให้อยู่ห่างเป็นพันลี้
ตอนนี้ถูกเขาขวางไว้ในห้องเล็ก ๆ แบบนี้ ทั้งยังถูกจับได้ว่าเป็นใคร บอกตามตรงแล้วมันก็สะใจดีเหมือนกัน
“เอาละ ๆ ฉันไม่แกล้งเธอแล้ว” หยางจิ้นโบกมือ “ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”
“ถ้าคุณกล้าพูดเรื่องนี้ออกไป ฉัน……” หลินซวงเอ่ยเสียงเย็น
“แล้วเธอจะทำไม? ฆ่าปิดปากฉันเหรอ?” หยางจิ้นพูด “ดาวเด่นหลิน ตอนนี้เธอเป็นผู้ประกอบอาชีพสายอาวุธระดับ S ส่วนฉันแค่ระดับ F เธอแค่ขยับนิ้วก็จับฉันกดลงดินได้แล้ว
แต่เธอไม่อยากให้เรื่องใหญ่โตใช่ไหม? อย่างไรเสีย……”
เขาพยักพเยิดไปทางด้านนอก เสียงหวงเทาคุยกับศิษย์ของโรงฝึกยุทธ์ดังแว่วมาจากชั้นล่าง
หลินซวงกัดฟันแน่น
ตอนนี้เธอเป็นหน้าเป็นตาของโรงเรียนมัธยมปลายอวี่เฉิงหมายเลขสาม เป็นตัวแทนโรงเรียนในการสอบร่วมทั้งเมือง และเป็นผู้ครอบครอง【ดาบสามง่ามแหวกนภา】ระดับ S
ถ้ามีคนรู้ว่าเธอมาทำงานเป็นหมอนวดขัดขี้ไคลที่โรงฝึกยุทธ์ พรุ่งนี้ทั้งโรงเรียนคงแตกตื่นกันหมด
เดิมทีได้ยินอาจารย์บอกว่าฝีมือขัดขี้ไคลช่วยให้ปรับตัวเข้ากับพลังงานในร่างกายได้ดียิ่งขึ้น ทั้งยังเพิ่มค่าสถานะได้
เธอก็เลยสุ่มหาโรงฝึกยุทธ์สักแห่งมาลองดู ใครจะคิดว่าจะเจอเรื่องแบบนี้เข้า?
ที่ซวยกว่านั้นคือดันถูกหยางจิ้นมาเจอเข้า
คนเดียวในโรงเรียนที่ทำให้เธอรู้สึกว่า…แปลกประหลาดอยู่บ้าง
หลังจากเปลี่ยนอาชีพแล้ว ภาพเงาพร่ามัวสายหนึ่งก็มักปรากฏขึ้นในหัวเธอเป็นครั้งคราว
เงานั้นถือดาบสามคมสองคม ดูองอาจเกรียงไกร ทำให้สัญชาตญาณของเธอบอกว่าอยากติดตามและเข้าใกล้
แต่ในวินาทีที่เธอเห็นหยางจิ้น ภาพเงานั้นกลับซ้อนทับกับใบหน้าของเขาชั่วขณะ
“ฉันให้คุณแค่ 3 นาที” หลินซวงข่มความหงุดหงิดในใจ แล้วเอ่ยเสียงเย็น “รีบหน่อย”
“3 นาที? ล้อกันเล่นหรือไง” หยางจิ้นหัวเราะพลางล้วงมือหยิบของหนาเตอะออกมา
ปกสีแดงสด บนนั้นมีชื่อหนังสือเด่นชัดว่า《ข้อสอบจำลองสอบเข้ามหาวิทยาลัย 5 ปี พร้อมแบบฝึกหัดจำลอง 3 ปี》
“ทำข้อสอบจำลองชุดนี้ให้เสร็จ” หยางจิ้นยื่นข้อสอบกับปากกาหมึกดำให้หลินซวง สีหน้าเคร่งขรึม
หลินซวงนิ่งอึ้งไปทั้งตัว เธอมองข้อสอบแล้วเหลือบมองหยางจิ้น ก่อนกัดฟันพูด “หยางจิ้น สมองคุณมีปัญหาหรือไง? คุณให้ฉันมาทำข้อสอบ…ในห้องขัดขี้ไคลเนี่ยนะ?!”
“อย่าพูดมาก รีบทำเข้า” หยางจิ้นเร่ง แล้วถามขึ้นมาลอย ๆ “ทำงานนี้มานานแค่ไหนแล้ว?”
หลินซวงชะงัก รู้สึกว่าบทสนทนานี้ฟังดูแปลก ๆ แต่ก็ยังตอบเสียงเย็น “เพิ่งทำครั้งแรก!”
“ทำข้อสอบในโรงอาบน้ำ แถมยังเป็นครั้งแรกอีก นับว่าเปิดงานได้สวยเลยนะ” หยางจิ้นหัวเราะคิกคัก
หลินซวงไม่สนใจเขา ก้มหน้าดูข้อสอบ
ในฐานะที่เป็นที่หนึ่งวิชาสามัญของโรงเรียนมาโดยตลอด ข้อสอบพวกนี้ไม่มีความยากแม้แต่น้อย
เพื่อรีบไล่คนประหลาดนี่ไป เธอจึงนั่งลงข้างเตียงนวด แล้วเริ่มเขียนคำตอบอย่างรวดเร็ว
ประตูห้องขัดขี้ไคลถูกแง้มออกเป็นช่องเล็ก ๆ หวงเทาผู้เป็นพ่อ หรือก็คือเจ้าของโรงฝึกยุทธ์แห่งนี้ กำลังจะเข้ามาส่งน้ำอุ่นให้
แต่พอเงยหน้าขึ้น เขาก็เห็น “ช่างขัดขี้ไคลหมายเลขเก้า” ของโรงฝึกกำลังก้มหน้าทำข้อสอบอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่บนเตียงนวด
ส่วนหยางจิ้นยืนกอดอกอยู่ข้าง ๆ ราวกับเป็นผู้คุมสอบ
อาจารย์หวงอดพึมพำสบถเบา ๆ ไม่ได้ “เดี๋ยวนี้คนหนุ่มสาวเล่นอะไรกันพิสดารขนาดนี้เลยหรือ?”
เขารีบหดหัวกลับไป พลางร้องว่าไม่เข้าใจจริง ๆ
ภายในห้อง หยางจิ้นมองหลินซวงที่กำลังจดจ่อกับการทำข้อสอบแล้วอดเหม่อไปเล็กน้อยไม่ได้
สาวคนนี้หน้าตาดีไม่น้อย หน้าอกอวบอิ่ม บั้นท้ายผาย เอวคอดขายาว โดยเฉพาะทรวงอกคู่นั้นใหญ่โตยิ่งกว่าเย่ชิงเสวี่ยเสียอีก
“บ้าเอ๊ย คิดอะไรอยู่เนี่ย” หยางจิ้นรีบเบือนสายตากลับมา
อีกฝ่ายกำลังทำข้อสอบ ส่วนเขากลับจ้องหน้าอกเธอ แบบนี้มันเดรัจฉานเกินไปแล้ว
แต่เขาก็อดเหลือบมองอีกครั้งไม่ได้
อืม ใหญ่กว่าเย่ชิงเสวี่ยจริง ๆ ด้วย
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
“เสร็จแล้ว!” หลินซวงทำข้อสุดท้ายเสร็จ วางปากกาลงแล้วถอนหายใจยาว
【ติ๊ง! ภารกิจหนึ่ง: ฝึกฝนพลังสติปัญญาด้วยดาบสามคมสองคม สำเร็จแล้ว!】
【ปลดล็อกดาบสามคมสองคมขั้นต้นสำเร็จ!】
【ได้รับแต้มวิชาเทพ 100 แต้ม!】
หยางจิ้นดีใจขึ้นมาทันที แล้วเปิดหน้าต่างค่าสถานะ
【ชื่อ: หยางจิ้น】
【อาชีพ: เทพแท้เอ้อร์หลางผู้เผยฤทธิ์·หยางเจี่ยน】
【สถานะปัจจุบัน: ระยะเริ่มต้น】
【ระดับประเมิน: F】
【ค่าสถานะพื้นฐาน: พละกำลัง 10, ความว่องไว 10, พลังจิต 10, พละกำลังทางกาย 10】
【แต้มวิชาเทพ: 100】
【ความสามารถหลัก: ยังไม่ปลดล็อก】
【คำแนะนำ: แต้มวิชาเทพใช้เพิ่มค่าสถานะได้ การเพิ่มค่าสถานะ 1 แต้มจะใช้แต้มวิชาเทพ 1 แต้ม】
หยางจิ้นอ่านคำแนะนำนั้นแล้วดีใจ
เยี่ยม ที่แท้แต้มวิชาเทพใช้แบบนี้นี่เอง
“เพิ่มแต้ม” หยางจิ้นคิดในใจ
【โปรดเลือกรูปแบบการจัดสรร】
“แบ่งเท่า ๆ กัน เพิ่มทั้งหมด”
【จัดสรรค่าสถานะสำเร็จ: ……】
【ค่าสถานะปัจจุบัน: พละกำลัง 35, ความว่องไว 35, พลังจิต 35, พละกำลังทางกาย 35】
พลังอันพลุ่งพล่านเอ่อล้นไปทั่วร่าง
ค่าสถานะทั้งสี่เพิ่มขึ้นมากกว่าสามเท่าในพริบตา!
ตอนนี้เขาไม่ใช่ไก่อ่อนอีกต่อไปแล้ว ผู้เปลี่ยนอาชีพระดับ C พวกนั้น ตอนเริ่มต้นก็มีค่าสถานะเพียงสามสิบต้น ๆ แถมยังเป็นค่าเดียวเท่านั้น
หยางจิ้นกำลังยิ้มกริ่ม จู่ ๆ ก็สังเกตเห็นข้อความบรรทัดเล็ก ๆ เพิ่มขึ้นมาข้างหน้าต่างสถานะ
【เปิดใช้งานระบบความภักดีแล้ว】
【สามารถตรวจสอบระดับความภักดีของอาวุธประจำตัวและสัตว์เลี้ยงวิญญาณได้】
เขาหันไปมองหลินซวงโดยไม่รู้ตัว
เหนือศีรษะของหลินซวงมีตัวเลขโปร่งแสงปรากฏขึ้น
【หลินซวง (ดาบสามง่ามแหวกนภา), ความภักดี 1%】
มุมปากหยางจิ้นกระตุก
หนึ่งเปอร์เซ็นต์?
น่าอนาถเกินไปแล้ว!
ทันใดนั้น หน้าต่างสถานะก็เด้งข้อความแจ้งเตือนขึ้นมาอีกบรรทัด
【ตรวจพบว่าอาวุธประจำตัวปลดล็อกขั้นต้นแล้ว: สุ่มดึงทักษะหนึ่งอย่างของหลินซวงมาใช้ได้!】
【ต้องการสุ่มหรือไม่?】
เปลือกตาหยางจิ้นกระตุก
มีเรื่องดีแบบนี้ด้วยหรือ?
“สุ่ม”
【กำลังสุ่ม……】
【ยินดีด้วย คุณได้รับทักษะขั้นต้นของดาบสามง่ามแหวกนภา: แทงทะลุนภา】
【แทงทะลุนภา: แทงออกไปข้างหน้า 1 ครั้ง พร้อมเอฟเฟกต์ทะลวงเกราะ】
เวลานี้ หลินซวงกำลังจ้องหยางจิ้นเขม็งอย่างสงสัย
ไม่รู้ทำไม แค่ชั่วพริบตาเมื่อครู่ หยางจิ้นตรงหน้าก็ดูเหมือนเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน
ที่แปลกยิ่งกว่านั้นคือ หลังทำข้อสอบเสร็จ พลังงานที่เคยปั่นป่วนในร่างของเธอกลับไหลเวียนคล่องตัวขึ้นไม่น้อย!
“หรือว่าทำข้อสอบมาก ๆ แล้วจะทะลวงได้?” หลินซวงก้มมองข้อสอบในมือ ครุ่นคิด “ข้อสอบชุดนี้…ยังมีอีกไหม?”
หยางจิ้น “?”
“คราวหน้าฉันจะซื้อชุดหนึ่งมาลองดู” หลินซวงพึมพำกับตัวเอง “ขัดขี้ไคลยังไม่ได้ผลดีเท่าทำข้อสอบเลย”
หยางจิ้นแอบหัวเราะ
ในตอนนั้นเอง หน้าต่างระบบของเขาก็อัปเดตอีกครั้ง
【ภารกิจหนึ่ง: ซื้อชุดแต่งกายขั้นต้นให้อาวุธประจำตัว】
【เงื่อนไขภารกิจ: ซื้อถุงน่องดำ ถุงน่องขาว และถุงน่องลายเสือดาวแบบเต็มตัวอย่างละ 1 ชิ้น แล้วมอบให้หลินซวงด้วยตนเอง】
【รางวัลภารกิจ: ปลดล็อกดาบสามคมสองคมขั้นกลาง แต้มวิชาเทพ 300 แต้ม!】
“ระบบ แกมัน……” หยางจิ้นสบถ “แกมีรสนิยมประหลาดอะไรหรือไง?!”
……
ขณะเดียวกัน ที่สนามฝึกชั้นหนึ่งของโรงฝึกยุทธ์ตระกูลหวง
เย่ชิงเสวี่ยเดินเข้ามาอย่างหยิ่งผยอง โดยมีเพื่อนสนิทสองคนรายล้อม
“ชิงเสวี่ย โรงฝึกยุทธ์ตระกูลหวงแห่งนี้มีสิ่งอำนวยความสะดวกดีที่สุดในละแวกโรงเรียนแล้ว มีสนามสำหรับทดสอบฝีมือผู้เปลี่ยนอาชีพโดยเฉพาะด้วย” เพื่อนสนิทพูดพลางนำทางและประจบเอาใจ
เย่ชิงเสวี่ยพยักหน้า หลังเพิ่งเปลี่ยนอาชีพเป็น【หมาป่าหิมะคำรามสวรรค์】ระดับ S เธอก็ต้องหาสถานที่สักแห่งเพื่อฝึกใช้และทำความคุ้นเคยกับทักษะใหม่ของตัวเอง
พวกเธอยังเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
โจวหมิงหย่วนพากลุ่มลูกคนรวยเดินตามเข้ามา
“ชิงเสวี่ย! รอฉันด้วยสิ!” โจวหมิงหย่วนพอเข้าประตูก็รีบเข้ามาหา สีหน้าเปี่ยมความรัก
“ได้ยินว่าเธอจะมาฝึก ฉันเลยเหมาห้องฝึกวีไอพีที่ดีที่สุดของโรงฝึกนี้ไว้ให้แล้ว
ชิงเสวี่ย เธอเพิ่งเลิกกับไอ้ไร้ประโยชน์คนนั้น คงเสียใจมาก ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอเอง……”
โจวหมิงหย่วนตามตื๊อเย่ชิงเสวี่ยมาตลอดทาง ตั้งแต่โรงเรียนมาจนถึงที่นี่ ตอนนี้เป็นช่วงที่จิตใจเธอเปราะบางหลังเพิ่งอกหัก
ขอแค่เขาเอาอกเอาใจอย่างหนัก แสดงให้เห็นว่าใส่ใจเธอมากพอ การคว้าใจเธอมาครองก็อยู่แค่เอื้อม!
ตอนนั้นเอง เพื่อนสนิทที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ช่วยพูดเสริม “ชิงเสวี่ย คุณชายโจวเอาใจใส่เธอขนาดนี้ เป็นจอมกระบี่วายุคลั่งระดับ A แถมยังเหมาะกับเธอจะตาย ไม่ดีกว่าขยะระดับ F นั่นเหรอ?”
เย่ชิงเสวี่ยได้ยินแล้วแววรังเกียจก็วาบผ่านดวงตา
“เธอชอบก็ไปหาเขาเองสิ”
เพื่อนสนิทหุบปากอย่างกระอักกระอ่วน
สีหน้าของโจวหมิงหย่วนชะงักไปเช่นกัน แต่เขาหน้าหนาเป็นพิเศษ จึงรีบออกมาไกล่เกลี่ย
เย่ชิงเสวี่ยคร้านจะสนใจโจวหมิงหย่วน เธอเดินไปที่กระสอบทรายแล้วขมวดคิ้ว นวดขมับอย่างหงุดหงิด
ที่จริงตอนนี้เธอไม่ได้เสียใจเพราะเลิกกับหยางจิ้นเลยสักนิด แต่ในหัวของเธอ…มีแต่อาหารสุนัขถุงนั้นเต็มไปหมด!
“อาหารบำรุงเทียนโก่วกินจันทร์……”
กลิ่นเนื้อหอมชวนสยองที่บรรยายไม่ได้และพุ่งตรงถึงจิตวิญญาณยังคงติดตรึงไม่จางหาย
แค่หลับตาลง น้ำลายก็แทบไหลย้อย ความปรารถนาตามสัญชาตญาณแทบทำให้เธอคลุ้มคลั่ง
“บ้าจริง! ทำไมฉันถึงอยากกินอาหารสุนัขได้? ไอ้บ้านั่นต้องใช้วิชาปีศาจอะไรสักอย่างแน่!”
เย่ชิงเสวี่ยต่อยกระสอบทรายอย่างแรง กัดฟันกรอด