“ตระกูลกู่มีเด็กโง่คนเล็กอยู่คนหนึ่ง กินเก่งอย่างเดียว เรียกแม่ยังไม่เป็น จับอึมาเป็นเสบียง...”
“นังเด็กบ้าเอ๊ย ตัวผลาญเงิน วัน ๆ ไม่รู้อะไรสักอย่าง มีชีวิตอยู่ก็เปลืองข้าวเปลืองน้ำ ทำไมยังไม่รีบตามแม่เจ้าไปอีก...”
“ซุยซุยไม่ต้องกลัวนะ ซุยซุยไม่ต้องกลัว มีพี่สาวอยู่ตรงนี้ พี่สาวจะปกป้องเจ้าเอง หิวแล้วใช่ไหม รีบกินเร็ว...”
“ซิ่วซิ่วของเราจะแต่งกับคนที่กลายเป็นเจ้าชายนิทราได้ยังไง ปล่อยให้นางไปเถอะ เด็กโง่จับคู่กับคนใกล้ตายก็เหมาะกันดีแล้ว...”
“เจ้าสาวเข้าบ้านแล้ว...”
……
กู่ซุยซุยพลิกตัวไปมาในห้วงกึ่งหลับกึ่งตื่น
ทันใดนั้น เสียงลมหายใจแผ่วเบาข้างกายก็ทำให้นางลืมตาโพลงขึ้นมาทันที
มีคนอยู่ข้างกายหรือ?
กู่ซุยซุยหันหน้าไปมองข้าง ๆ อย่างงุนงง เมื่อสายตาค่อย ๆ ปรับชัดขึ้น ดวงตาของนางก็เบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ
ในห้องมืดสลัวจนมองเห็นไม่ชัด แต่นางก็ยังเห็นชายร่างผอมแห้งเหมือนหนังหุ้มกระดูกนอนอยู่ข้างกาย
นี่มันเรื่องอะไรกัน นางถูกสองผัวเมียสารเลวจากตระกูลเจ้าขายส่งเข้าป่าไปแล้วหรือ?
เส้นประสาทของกู่ซุยซุยตึงเครียดขึ้นมาทันที นางรีบพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง แล้วถอยห่างจากคนผู้นั้นอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งถอยไปชิดกำแพงจึงหยุด จากนั้นก็กวาดตามองสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างระแวดระวังราวกับสัตว์ตัวน้อย
กำแพงดินสีเทาหม่น ห้องเรียบง่ายทรุดโทรม ด้านหลังยังมีหน้าต่างเล็ก ๆ ขนาดราวห้าสิบเซนติเมตรอยู่บานหนึ่ง...
กู่ซุยซุยขมวดคิ้วแน่น นางไม่ได้เห็นกับตาหรอกหรือว่าสองผัวเมียจากตระกูลเจ้ากลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว? อีกอย่าง ก่อนหมดสติ นางจำได้ว่ากำลังไปกวาดซื้อของฟรีที่ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ แล้วเหตุใดถึงมาอยู่ในสถานที่แปลกหน้าแห่งนี้ได้
กู่ซุยซุยสัมผัสได้ถึงความเงียบสงบรอบตัว พลันนึกถึงความทรงจำและภาพเหตุการณ์ที่ผุดขึ้นมาในสมองเมื่อครู่
เด็กหญิงคนหนึ่งถูกตัดสินว่าปัญญาอ่อนมาตั้งแต่เกิด ตั้งแต่เล็กก็ถูกคนหัวเราะเยาะ แม่แท้ ๆ ตายตั้งแต่ยังสาว ส่วนพ่อแท้ ๆ แต่งงานใหม่ นางเติบโตขึ้นมาโดยมีพี่สาวคอยปกป้องและดูแล
ต่อมาลูกพี่ลูกน้องหญิงตกน้ำ ทหารที่ช่วยนางประสบอุบัติเหตุจนหมดสติไม่ฟื้น ครอบครัวนั้นอยากแต่งสะใภ้เข้าบ้านเพื่อทำการแต่งงานแก้บน ทั้งครอบครัวจึงผลักนางออกไปเพียงเพื่อแลกกับธัญพืชยี่สิบชั่ง ส่วนพี่สาวกับน้องชายก็ถูกคนพวกนั้นจับขังเพราะขัดขืน...
กู่ซุยซุยยากจะปิดบังความตกใจในใจ นี่นางทะลุมิติมาหรือ?
หลังจากเกิดใหม่รอบหนึ่งแล้ว ยังทะลุมิติมาอีกหรือ?
ชาติก่อนนางเติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เพื่อให้อนาคตมีงานที่มั่นคง นางจึงพยายามแข่งขันอย่างหนัก สุดท้ายก็สอบเข้ารับราชการได้สำเร็จตอนปีสาม ราวกับได้ขึ้นสวรรค์
แต่ในตอนที่นางกำลังเตรียมตัวออกไปให้รางวัลตัวเองดี ๆ พ่อแม่แท้ ๆ กลับมาหาถึงที่
สองสามีภรรยาพอเห็นนางก็โผเข้ากอดร้องไห้กันยกใหญ่ หลังจากอธิบายเหตุผลแล้ว พวกเขาก็ทำเหมือนอยากชดเชยสิ่งที่นางเคยขาดหายไป คอยปรนนิบัติด้วยอาหารการกินอย่างดี แถมยังพานางไปตรวจร่างกายเป็นอย่างแรก
เดิมทีนางคิดว่านี่คือความผูกพันทางสายเลือด แต่หนึ่งเดือนต่อมา นางถึงได้รู้ว่าพ่อแม่ตามหานางเพราะพี่ชายแท้ ๆ ป่วยเป็นโรคร้ายระยะสุดท้าย และต้องการไตจากนางหนึ่งข้าง
กู่ซุยซุยไม่ใช่คนโง่ นางไม่มีความผูกพันกับคนตระกูลเจ้า จะยอมควักไตให้เพียงเพราะอยู่ด้วยกันแค่เดือนเดียวได้อย่างไร นางจึงปฏิเสธ
น่าเสียดายที่นางยังประเมินความโหดเหี้ยมของคนพวกนี้ต่ำเกินไป หลังจากนางปฏิเสธและตัดสินใจจะจากไป คนตระกูลเจ้าก็จับนางมัดไว้ เตรียมผ่าตัดบังคับเอาไตไป
แต่สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็คือ ก่อนที่พวกเขาจะลงมือ วันสิ้นโลกก็มาถึง ภายในเวลาไม่กี่วันทั้งโลกก็วุ่นวายไปหมด ทุกคนหนีเอาชีวิตแทบไม่ทัน ใครจะยังมีใจมาสนใจนาง
นางถูกขังอยู่ในห้องใต้ดินอย่างไร้คนเหลียวแลเช่นนั้น หลังวันสิ้นโลกมาถึงสามวัน นางก็ตื่นพลังมิติขึ้นมา แต่ในมิติที่ว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย สุดท้ายนางจึงอดตายไปทั้งอย่างนั้น
ใครจะรู้ว่าพอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง นางกลับมายืนอยู่หน้าโรงเรียนและเห็นพ่อแม่ตระกูลเจ้ากอดนางร้องไห้ฟูมฟาย
กู่ซุยซุยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะว่านอนสอนง่ายตามพวกเขากลับไปที่ตระกูลเจ้า ทั้งยังให้ความร่วมมือไปตรวจที่โรงพยาบาลเป็นอย่างดี
เมื่อผลตรวจออกมา คนตระกูลเจ้าก็ทำเหมือนชาติก่อน พร่ำถามไถ่ด้วยความห่วงใย ทั้งหาอาหารให้กินและเครื่องดื่มให้ดื่ม ขออะไรก็ยอมให้ทุกอย่าง
ตระกูลเจ้ามีเงิน แม้จะไม่ถึงขั้นติดอันดับห้าร้อยบริษัทใหญ่ที่สุดในโลก แต่ทรัพย์สินก็มีเป็นหมื่นล้าน
ส่วนกู่ซุยซุยไม่มีเงิน นางต้องอาศัยทำงานพิเศษระหว่างเรียนกว่าจะเก็บเงินมาจ่ายค่าเล่าเรียนได้
ในเมื่อเวลานี้ตระกูลเจ้ามีเรื่องต้องขอร้องนาง นางก็ไม่เกรงใจ กินดื่มไม่ปฏิเสธ แถมยังเอ่ยปากขอเงินด้วย
ขอทีละหลายหมื่นหยวน พอตระกูลเจ้าไม่อยากให้ นางก็พูดว่าจะไป ตอนนี้พวกเขายังไม่ได้เปิดอกพูดกัน ตระกูลเจ้าก็อยากให้นางยอมร่วมมือด้วยความเต็มใจ จึงทำได้แค่คิดจะใช้เงินซื้อความผูกพันในครอบครัว
กู่ซุยซุยทยอยขอเงินจากตระกูลเจ้าไปได้สี่ถึงห้าแสนหยวน นางนำเงินทั้งหมดไปซื้อเสบียงที่จำเป็นสำหรับวันสิ้นโลก
พอครบหนึ่งเดือน ไม่รู้ว่าตระกูลเจ้าคิดว่าได้เวลาแล้ว หรือพี่ชายคนโตของตระกูลเจ้ารอไม่ไหว พวกเขาถึงได้เอ่ยเรื่องเปลี่ยนไตขึ้นมา
กู่ซุยซุยไม่ได้ปฏิเสธทันที เพียงแต่หลังจากคิดทบทวนแล้วก็แสดงท่าทีว่าเปลี่ยนไตได้ แต่ต้องจ่ายเงินให้นาง
นางเรียกเงินสองร้อยล้านหยวน หากไม่ตกลง ไม่ว่ายังไงนางก็ไม่ยอม
เงินมากมายขนาดนั้น ตระกูลเจ้าย่อมไม่ยอมอยู่แล้ว พวกเขาคิดจะใช้วิธีเดิมอีก แต่ในเมื่อนางเป็นฝ่ายเสนอ และรู้ธาตุแท้ของคนตระกูลเจ้าอยู่แล้ว แน่นอนว่านางย่อมเตรียมตัวไว้ล่วงหน้าอย่างดี
สุดท้ายผลลัพธ์ก็คือนางได้เงินมาหนึ่งร้อยล้านก่อน ส่วนอีกหนึ่งร้อยล้าน ตระกูลเจ้าจะจ่ายให้นางหลังจากเรื่องสำเร็จ
กู่ซุยซุยเซ็นสัญญากับพวกเขาอย่างไม่ลังเล
เมื่อมีเงินทุนเพียงพอ กู่ซุยซุยก็ซื้อของอย่างเต็มที่
นางเคยใช้ชีวิตอยู่ในห้องใต้ดินตอนวันสิ้นโลกเพียงไม่กี่วัน จึงไม่รู้สถานการณ์แน่ชัด อีกทั้งยังไม่เคยอ่านนิยายเพราะเอาแต่ตั้งใจเรียน เพื่อทำความเข้าใจสถานการณ์ นางจึงไปหานิยายมาอ่านสองเล่มโดยเฉพาะ
จากนั้นก็ซื้อทุกอย่างตามเนื้อหาในนิยาย ขอแค่มีโอกาสได้ใช้ นางก็ซื้อมาให้หมด
อย่างไรเสียมีเงิน จะใช้จ่ายตามใจชอบแค่ไหนก็ได้
เสื้อผ้า อาหาร ที่พัก การเดินทาง อาหารจานหลัก เครื่องเคียง ขนมขบเคี้ยว ของกินเล่น ไก่ เป็ด ปลา เนื้อสัตว์...จนกระทั่งนางใช้เงินหนึ่งร้อยล้านจนหมด วันสิ้นโลกก็มาเยือน
เมื่อเห็นคนตระกูลเจ้ากลายเป็นซอมบี้ นางก็เอาชีวิตรอดมาได้อย่างราบรื่น แถมยังมีโอกาสไปที่ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง สูงสามชั้น นางวิ่งตั้งแต่ชั้นบนลงมาชั้นล่าง ท่ามกลางความวุ่นวาย นางเก็บของทุกอย่างไปจนหมด แม้แต่ของในคลังก็ไม่เว้น
ตอนที่นางรู้สึกปลอดภัยเพียงพอแล้ว จึงหลบอยู่ตรงเคาน์เตอร์ทองคำชั้นหนึ่ง ตั้งใจจะดื่มน้ำให้ชื่นใจและพักหายใจสักครู่ ก่อนจะไปยังบ้านปลอดภัยที่เช่าไว้ล่วงหน้า จู่ ๆ ก็มีอะไรบางอย่างไม่รู้ว่าเป็นสิ่งใดตกลงมาจากฟ้า กระแทกหัวนางเข้าอย่างจัง ไม่เปิดโอกาสให้นางได้ตอบสนองสักนิด ภาพตรงหน้าก็มืดลง แล้วนางก็หมดสติไป
เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง นางไม่คิดเลยว่าสิ่งที่รอต้อนรับนางจะไม่ใช่ฝูงซอมบี้ในวันสิ้นโลก แต่กลับเป็นการทะลุมิติมายังปี 1960
ยุคสมัยนี้ห่างจากช่วงเวลาที่นางจากมาหลายสิบปี ความรู้เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ในช่วงนี้ของนางมีไม่มากนัก
นางรู้เพียงเหตุการณ์สำคัญไม่กี่อย่าง เช่น การสถาปนาประเทศ การปฏิรูปที่ดิน ภัยธรรมชาติสามปี การเริ่มต้นขบวนการครั้งใหญ่ และการฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัย...
ส่วนตอนนี้คือปีที่สองของภัยพิบัติสามปี จากความทรงจำอันจำกัดของร่างเดิม ดูเหมือนว่าทุกครอบครัวจะยากจนกันจริง ๆ ยากจนถึงขั้นไม่มีเสื้อผ้าจะใส่ ไม่มีข้าวจะกิน
ปีที่แล้วพื้นที่ส่วนใหญ่ทั่วประเทศประสบภัยพิบัติ ผลผลิตธัญพืชในท้องนามีเหลือไม่ถึงหนึ่งในสิบ
แม้พื้นที่แถวนี้จะไม่ได้รับภัยพิบัติร้ายแรงขนาดนั้น แต่ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันมากนัก อย่างน้อยก็แค่มีคนอดตายน้อยลงไม่กี่คนเท่านั้น
ในความทรงจำ ตระกูลกู่กินข้าวแค่วันละสองมื้อ ตอนเช้าเป็นน้ำแกงจืด ๆ กินคู่กับผักป่า ตอนเที่ยงเป็นใบผักกินคู่กับน้ำแกงจืด ๆ แล้วยังมีหมั่นโถวแป้งดำอีกครึ่งลูก