ต้นฤดูใบไม้ร่วงปี 2533 อากาศยังร้อนอบอ้าว ผู้หญิงหลายคนในหมู่บ้านต้าเหอพากันไปซักผ้าที่ริมแม่น้ำ ระหว่างทางพูดคุยหยอกล้อกันอย่างครึกครื้น...
ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องของผู้หญิงคนหนึ่งทำให้สายตาทุกคนหันไปมองใต้สะพานไม่ไกลนัก
"อ๊าย...ดูนั่นสิ!"
ริมแม่น้ำใต้สะพาน ผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ในน้ำ น้ำท่วมถึงเอวของเธอแล้ว และดูเหมือนเธอยังจะเดินเข้าไปในน้ำลึกอีก...
"พระเจ้า! คนนั้นเหมือนชุนเอียนเลย!"
"ไม่ใช่ชุนเอียนแล้วจะเป็นใคร? ในท้องเธอยังมีเด็กอยู่นะ"
"ชุนเอียน กลับมา!"
บางทีอาจเป็นเพราะได้ยินเสียงเรียก สวีชุนเอียนในน้ำกลับรีบวิ่งเข้าไปกลางแม่น้ำ พริบตาเดียวก็เห็นเพียงเงาร่างที่ดิ้นรนอยู่กลางน้ำ
ริมแม่น้ำไม่มีใครว่ายน้ำเป็น ผู้หญิงแตกตื่นวุ่นวาย บางคนวางถังไม้แล้ววิ่งเข้าไปในหมู่บ้านเพื่อเรียกผู้ชาย บางคนไปหาซาวไม้ไผ่ใกล้ๆ บางคนตะโกนเสียงดังไปทางสะพาน
"ชุนเอียนกระโดดน้ำแล้ว! ช่วยด้วย!"
ช่วงเช้าแบบนี้ ผู้ชายในหมู่บ้านส่วนใหญ่ออกไปทำงานในทุ่งนาแล้ว
ผู้หญิงต่างร้อนใจกระทืบเท้า แต่ก็หาคนช่วยไม่ได้ พวกเธอคิดว่าชุนเอียนคงไม่รอดแล้ว จู่ๆ ก็มีผู้ชายร่างสูงใหญ่พุ่งมาจากบนสะพาน ปาเป้บนหลังทิ้ง แล้วกระโดดลงน้ำกลางแม่น้ำอย่างไม่รีรอ
ทุกคนใจแทบหยุดเต้น เห็นเพียงชายคนนั้นว่องไว ใช้เวลาไม่กี่นาทีก็ลากสวีชุนเอียนที่ใกล้จะจมน้ำขึ้นมาที่ฝั่งได้
สวีชุนเอียนที่ถูกช่วยขึ้นมา นั่งหมดแรงอยู่ริมตลิ่ง หลับตาสนิท มีฟองขาวและน้ำไหลออกมาจากมุมปาก
ชายคนนั้นกอดร่างเธอให้ตะแคง พร้อมกับตบหลังให้เธอสำลักน้ำออก แต่สีหน้าของเธอยังซีดเขียว ไม่ตอบสนองมากนัก
หวังตงเหมย เพื่อนสนิทที่สุดของสวีชุนเอียน พูดด้วยสีหน้าหมองคล้ำถามผู้หญิงข้างๆ
"เธอจะตายไหม?"
"ตงเหมย ชุนเอียนเป็นแบบนี้อันตรายมาก เธอช่วยทำการหายใจให้เธอหน่อยสิ?"
"แต่...ฉันทำไม่เป็น!"
ชายคนนั้นร้อนใจ ไม่สนใจว่าจะเป็นการล่วงเกิน กวาดน้ำสกปรกที่มุมปากของเธอออก แล้วประกบปากเป่าลมให้เธอ หนึ่ง สอง สาม...
ใบหน้าชายคนนั้นแดงก่ำ ออกแรงสุดกำลัง
สวีชุนเอียนรู้สึกเพียงอึดอัดแน่นหน้าอก หน้าอกกระเพื่อมแรง แล้วก็พ่นน้ำสกปรกออกมาหน้าชายคนนั้นเต็มๆ
เมื่อนางลืมตาขึ้น ก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่ดูเหมือนเคยรู้จักนอนทับอยู่บนตัวเธอ จึงตบหน้าเขาไปโดยสัญชาตญาณ
"ปั๊บ!"
ชายคนนั้นทั้งอายทั้งโมโห
"ชุนเอียน เป็นฉัน ฉันเอง ควางหมิง!"
"อือ...นายช่วยฉันทำไม?"
ตอนนี้คนในหมู่บ้านพากันมาถึง ต่างพากันพูดว่าควรส่งโรงพยาบาลประจำตำบลโดยเร็ว เฉินควางหมิงตัดสินใจจะช่วยให้ถึงที่สุด อุ้มเธอขึ้นแล้ววิ่งไปที่โรงพยาบาลประจำตำบล
ด้านหลังมีเสียงผู้หญิงจอแจ
"เฉินควางหมิงกลับมาเมื่อไหร่?"
"ไม่รู้สิ ปีนี้สามปีแล้วที่ไม่ได้กลับหมู่บ้าน เปลี่ยนไปเยอะ ฉันจำแทบไม่ได้เลย!"
"ชุนเอียนคนนี้ก็ดวงแข็ง ถ้าวันนี้ไม่มีควางหมิง คงไม่รอดแน่!"
"เฮ้อ ชุนเอียนนี่น่าสงสารจริงๆ สามีตาย ครอบครัวสามีไล่เธอออก ครอบครัวตัวเองก็ไม่รับ เธอจะทำยังไงต่อก็ไม่รู้"
"ลูกในท้องก็เหมือนกัน เพิ่งจะมาเกิดก็ทำให้พ่อตาย ใครจะกล้ารับเลี้ยง?"
"อย่าพูดแบบนั้นเลย ชุนเอียนเป็นแบบนี้ ลูกจะรอดหรือไม่ก็ยังไม่รู้เลย"
สวีชุนเอียนซบอยู่บนหลังที่กว้างและแข็งแรงของเฉินควางหมิงด้วยความสิ้นหวัง เธอไม่ตายจริงๆ เหรอ? คนที่ช่วยเธอกลับเป็นเฉินควางหมิงที่เธอเกลียดที่สุด!
เธอเกลียดเขา ด้วยความอึดอัดที่หน้าอก เธอจึงอาเจียนน้ำสกปรกออกมาอีกหลายครั้ง น้ำไหลตามคอของเฉินควางหมิงลงไป เธอไม่รู้สึกผิดเลย กลับโทษเขาในใจว่ายุ่งเรื่องไม่เข้าเรื่อง
เธอควรจะตาย เธอแค่อยากไปพบพ่อของลูก จะได้จบๆ กันไป!
เธอเกลียดตัวเองที่ท้องแล้วชอบกิน เกลียดพ่อของลูกที่เชื่อฟังเธอขนาดนั้น พอเธอพูดว่าอยากกินปลา เขาก็ไปจับปลา ทิ้งให้เธอต้องทนทุกข์อยู่บนโลกนี้คนเดียว
แม่สามีเป็นเหมือนคนบ้า ด่าเธอว่าท้องเป็นดาวร้าย ทำให้ลูกชายของนางตาย ไม่ให้เธอพบลูกสาวคนโต ยังจะไล่เธอออกจากบ้าน
เธอเกลียดครอบครัวตัวเอง ทั้งที่เธอเป็นแบบนี้ พวกเขากลับเชื่อคำพูดนินทาของชาวบ้าน กลัวว่าเธอจะนำโชคร้ายมาให้น้องชายที่กำลังจะแต่งงาน จึงไม่ยอมให้เธอกลับบ้าน แม้แต่จะอยู่ชั่วคราวก็ไม่ได้
พี่สะใภ้ทำเป็นห่วงเธอ แนะนำให้เธอคิดถึงอนาคตของลูกสาวและลูกในท้อง ยังไงก็ต้องอยู่บ้านสามีต่อไป ให้ครอบครัวสามีรับผิดชอบเธอและลูกสองคน
ทำไมทุกคนถึงทำกับเธอแบบนี้? สามปีก่อนเธอยังเป็นสาวสวยที่ใครๆ ก็หมายปองในหมู่บ้าน ทุกคนยอมรับว่าเธอเป็นดอกไม้ประจำหมู่บ้านต้าเหอ ตอนนี้ทำไมถึงต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้
เธอสูญเสียสามี ญาติสนิทก็รังเกียจเธอ
หลังจากถูกแม่สามีไล่ไปนอนในโรงฟืนอยู่หลายวัน เธอสวมชุดที่สวยที่สุดของตัวเองแล้วเดินลงไปในแม่น้ำ
เฉินควางหมิงรู้สึกว่าเธอที่อยู่บนหลังยังอาเจียนอยู่ จึงวิ่งไปพร้อมกับปลอบใจ
"ไม่เป็นไร อยากอาเจียนก็อาเจียนได้ ฉันกลับไปอาบน้ำก็หาย"
สวีชุนเอียนนอนอยู่บนเตียงคนไข้ในโรงพยาบาลประจำตำบล หมอเอาเครื่องฟังเสียงหัวใจมาฟังเสียงหัวใจทารก ไม่นานก็ให้สารน้ำ
เฉินควางหมิงถึงได้เริ่มมองสวีชุนเอียนอย่างจริงจัง ใบหน้าซีดเผือดไร้ชีวิตชีวา สายตามองเพดานอย่างเหม่อลอย
เสื้อดอกไม้และกางเกงดำที่ยังเปียกชื้นติดกับตัว เผยให้เห็นรูปร่างเล็กๆ ที่อ่อนช้อยของเธอ เท้าซ้ายใส่รองเท้าแตะ เท้าขวาเปลือยเปล่า หัวแม่เท้ามีรอยถลอกเป็นเลือด น่าสงสารมาก
เขาอยากช่วยเธอถอดรองเท้าแตะที่เท้าซ้ายออก แล้วทำความสะอาดแผลที่เท้าขวา แต่ก็กลัวว่าเธอจะรังเกียจ โชคดีที่ตอนนี้หวังตงเหมยกับผู้หญิงอีกสองคนตามมา
"ชุนเอียน ฉันเอาของมาเปลี่ยนให้ เปลี่ยนเถอะ!"
สวีชุนเอียนไม่ตอบสนอง ยังเหม่อมองเพดาน หวังตงเหมยช่วยพยุงเธอลุกขึ้นนั่ง เธอเห็นเฉินควางหมิงที่ยังยืนอยู่ในห้อง อารมณ์พลุ่งพล่านทันที
"ออกไป! นายออกไปเลย!"
เฉินควางหมิงตกใจรีบโบกมือ
"ได้ อย่าเพิ่งตื่นเต้น ฉันไปเดี๋ยวนี้!"
เฉินควางหมิงคิดไม่ถึงว่า สวีชุนเอียนที่เขาเคยคิดถึงทุกคืน จะมาเจอกันในรูปแบบนี้ และดูเหมือนเธอจะเกลียดเขามาก เขาไม่ควรช่วยเธอหรือไง?
สามปีแล้ว เพื่อจะลืมเธอ เขาเลือกที่จะจากบ้านเกิด ไม่กลับหมู่บ้าน
ทั้งที่รู้ว่าเธอแต่งงานมีครอบครัวแล้ว ทั้งที่รู้ว่าตัวเองก็มีแฟนแล้ว แต่เขาก็ยังอดคิดถึงเธอไม่ได้
สองสามวันก่อน เขาได้ยินเพื่อนสนิทบอกว่าสามีของสวีชุนเอียนจมน้ำตายตอนจับปลา เขาก็รู้สึกเหมือนมีอะไรดลใจ อยากกลับมาดูเธอ
เขาบอกแฟนว่าย่าจะวันเกิด อยากกลับหมู่บ้านไปหาย่า เพิ่งเดินมาถึงสะพาน ก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือว่าชุนเอียนตกน้ำ จึงได้เป็นอย่างที่เห็น
เขาถอยออกจากห้อง เจอแม่ของสวีชุนเอียนกับพี่ชายและพี่สะใภ้พอดี
"ป้า!"
แม่ของชุนเอียนอ้าปากจะพูดอะไร สุดท้ายก็ไม่พูด เดินเบี่ยงเขาเข้าไปข้างใน พี่ชายของเธอยิ้มให้เขา
"ควางหมิง ขอบใจที่ช่วยน้องสาวฉัน!"
"ไม่ต้องขอบคุณหรอก เข้าไปปลอบใจเธอเถอะ!"
เฉินควางหมิงตัวเปียกไปหมด อยากกลับบ้านไปอาบน้ำเร็วๆ อีกอย่างเขาก็คิดถึงย่าจริงๆ เขารู้ว่าย่าต้องคิดถึงเขาแน่นอน
ระหว่างทางเจอชาวบ้านหลายคน พวกเขามองเขาด้วยสายตาประหลาดใจ
"ควางหมิงกลับมาแล้ว! สามปีไม่เจอ จำแทบไม่ได้เลย"
"อืม!"
เฉินควางหมิงไม่เก่งเรื่องพูด พยักหน้าตอบอย่างสุภาพ แต่ในใจก็เกิดความสงสัย ชาวบ้านก็ไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก ทำไมเขาถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนั้น?