เมื่อเหยากวางกับพวกกินข้าวเสร็จ ภายใต้สีหน้าที่ดำทะมึนราวก้นหม้อของเจ้าของบุฟเฟ่ต์และสายตาที่ทำอะไรไม่ได้ ก็จากมาและกลับไปยังที่พักของตน...
ตอนนี้อ้ายอวี่ฟื้นตัวได้เกือบเต็มที่แล้ว จิตสำนึกกลับมาสู่ร่างนี้อีกครั้ง รอบข้างเป็นอุณหภูมิน้ำที่เย็นสบาย ไม่ต่างจากเมื่อก่อนมากนัก สิ่งที่ต่างออกไปเพียงอย่างเดียวอาจเป็น...
นี่คือน้ำจืด...ก่อนหน้านี้เขาแช่น้ำทะเล
“หืม?ไม่ตาย?!”
อ้ายอวี่ตื่นขึ้นมาในตอนนี้ สัมผัสได้ว่าร่างกายฟื้นฟูดีแล้ว ไม่มีส่วนไหนขาดหายไป ทำให้ใจชื้นขึ้นไม่น้อย
“ดีแล้วดีแล้ว อย่างน้อยก็ไม่ถูกฆ่า ขอดูหน่อยว่าตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหน...”
สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิน้ำรอบข้าง รวมถึงสาหร่ายทะเลปลอม และปลาสองตัวสีทองกับสีเงินที่อยู่ข้างๆ อ้ายอวี่ในตอนนี้กลับไม่รู้จะพูดยังไงดี
ข่าวดี: ยังไม่ตาย และดูเหมือนจะถูกเลี้ยงไว้...
ข่าวร้าย: วิญญาณของตัวเองเป็นคน การถูกเลี้ยงดูอะไรแบบนี้ ปล่อยให้คนอื่นไปเพลิดเพลินดีกว่า
“บัดซบ! เอาฉันไปโยนในน้ำจืดได้ไง ถ้าฉันเป็นปลาน้ำเค็ม คงตายคาอ่างทันที ศพพองเบ่งไปแล้ว”
อ้ายอวี่บ่น แต่ตอนนี้ก็ถือว่าหลุดจากวิกฤตชั่วคราวแล้ว เพียงแต่ไม่รู้ว่าลายดูถูกที่ตัวเองสลักไว้นั้นพวกเขาเห็นหรือเปล่า
ทุกคน: เห็นสิ วาดมีระดับมาก
จากนั้น อ้ายอวี่ก็เปิดแผงระบบขึ้นมาอย่างเบื่อหน่าย
“ระบบ เปิดแผง”
[ติ้ง! ตรวจพบว่าโฮสต์ผ่านวิกฤตชีวิตครั้งแรกมาแล้ว ได้มอบรางวัลให้]
[ติ้ง! แคปซูลเร่งโตระดับ 1 x3!]
[ติ้ง! แต้มต้นทาง +100!]
[ติ้ง! ได้รับพรสวรรค์"ความเชี่ยวชาญกระแสไฟฟ้า"lv.1!]
เพิ่งเปิดระบบก็มีรางวัลมากมายถล่มหน้า อ้ายอวี่มุมปากกระตุก ก่อนหน้านี้ร้องเรียกแทบตายก็ไม่ออก ตอนนี้ถึงรู้จักแจกรางวัล?
แคปซูลเร่งโตก็เหมือนชื่อ คือเอาไว้เร่งอัตราการเติบโต ยิ่งระดับสูง ยิ่งเร่งเร็ว และยิ่งได้ค่าประสบการณ์มาก
แต้มต้นทางคือสกุลเงินในร้านค้าของระบบ ถึงแม้คราวนี้จะให้มาแค่หนึ่งร้อย แต่เทียบกับสินค้าในร้านที่หลักแสนหลักล้านแล้ว เงินนิดหน่อยของตัวเองเทียบได้แค่หยดน้ำในมหาสมุทร
มองดูไอเทมชิ้นหนึ่งในร้านค้าของระบบ อ้ายอวี่จ้องเขม็ง ก่อนจะดูราคาแพงหูฉี่ แล้วทำได้แค่ส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ
[สินค้า:"ไฮปาไรเซชัน"]
[คำอธิบาย: เส้นทางวิวัฒนาการของเซตตอนเป็นไฮปาเซตตอน เอเลคิงเป็นไฮปาเอเลคิง และเป็นกุญแจสู่จุดสูงสุดของวิวัฒนาการ]
[ราคา: 9,999,999 แต้มต้นทาง]
เกือบสิบล้านแต้มต้นทาง อ้ายอวี่ทำได้แค่มองแล้วหมดหวัง ถอนหายใจครั้งหนึ่งแล้วดูแผงสถานะของตัวเอง
[โฮสต์: อ้ายอวี่]
[เพศ: ชาย]
[เผ่าพันธุ์ต้นแบบ: เอเลคิง (วัยเด็ก) น้ำหนัก 15 กก.]
[พรสวรรค์: ชอบน้ำ, ปล่อยไฟฟ้า, ความเชี่ยวชาญกระแสไฟฟ้า lv1]
[ความคืบหน้าการเติบโต: (12/250) "แคปซูลเร่งโตสามารถเพิ่มค่าประสบการณ์ 100 แต้ม"]
[พลังโจมตี: 3]
[พลังป้องกัน: 1]
[ความทนทาน: 1]
[ความเร็ว: 10]
[สกิล: ยังไม่ปลดล็อก]
[ประเมินความแข็งแกร่ง: อาหารเย็นของหมาไนข้างทาง ในน้ำนั่งโต๊ะเดียวกับจระเข้จีน]
ดูการประเมินความแข็งแกร่งในแผงระบบ อ้ายอวี่ในตอนนี้กลับไม่รู้จะพูดอะไรดี
จะบอกว่าที่จริงเขาก็ไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น? หรือจะบอกว่าตัวเองเพิ่งออกจากไข่ อยู่ในช่วงอ่อนแอ ยังไม่ได้กินข้าวเป็นเรื่องเป็นราวสักมื้อ
หรือจะบอกว่าตัวเองค้าง?
ไม่ว่าจะยังไง ตอนนี้เขาอ่อนแอเป็นความจริงที่ไม่เปลี่ยน แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่มีความเห็นต่อระบบ
“ระบบหมาอะไรวะ... (คำหยาบของเอเลคิง)”
“ช่างเถอะ ใช้แคปซูลเร่งโต เรื่องด่วนที่สุดคือรีบโตให้ไว”
อ้ายอวี่ด่าไปยกใหญ่ แล้วก็ใช้แคปซูลเร่งโต้นั้นทันที
[ใช้แคปซูลเร่งโตแล้ว ค่าประสบการณ์ +300]
[ความคืบหน้าการเติบโต (312/250) กำลังเติบโต...]
วินาทีถัดมา อ้ายอวี่ก็รู้สึกได้ว่าบนร่างกายเริ่มคันขึ้นมาเล็กน้อย เขาอยากยกมือไปเกาโดยสัญชาตญาณ แต่กลับนึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่มีมือ
เขาอยากใช้หางเกา แต่หางกลับคันยิ่งกว่า
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ... ระบบหมา! แกหลอกฉัน! คันจะตาย!”
[โฮสต์ ความรู้เย็น ๆ: มอนสเตอร์ร่างงูอย่างเอเลคิง ในช่วงที่เติบโตข้ามขั้น จะต้องผ่านการลอกคราบอยู่บ้าง...]
เสียงกลไกเย็นชาของระบบดังขึ้น แต่อ้ายอวี่กลับไม่รู้เรื่องนี้เลย ยังคงอยู่ในตู้ปลา บิดไปมาอย่างกับไส้เดือน
“แกโม้! ฉันดูอุลตร้าแมนมาหลายปี ไม่เคยเห็นเอเลคิงลอกคราบ! ฮ่า ๆ ๆ!”
อาการคันบนตัวถาโถมเข้ามาไม่หยุด อ้ายอวี่มีเหตุผลพอจะสงสัยว่าระบบแค่อยากแกล้งเขาล้วน ๆ
และในตอนนี้ หน้าประตูบ้านของเหยากวาง ประตูขยับเล็กน้อย มือจับประตูขยับ แล้วก็ดัง “แกร็ก” ประตูก็ถูกเปิดออก
“อ้า~ย๊า~ กินอิ่มมาก...”
เหยากวางยืดเส้นยืดสาย ครั้งนี้ไปกินข้าวกับจิ่งหยวนพวกเขา กวาดบุฟเฟ่ต์ทั้งถนนมาเลย ซึ่งเฟยเซียวกับตาหวยเหยียนทำประโยชน์มากที่สุด
สามคนนี้แหละกินเยอะที่สุด!
ส่วนเหยากวางน่ะเหรอ... จ้องแต่โซนขนมหวาน สามนาทีเค้กเล็กสี่ชิ้น แถมยังไม่รู้สึกอิ่มเลย
ส่วนจิ่งหยวนเหรอ? ความเร็วระดับปู่แท้ ๆ แย่งกับหยุนหลี่ไม่ได้ด้วยซ้ำ ได้แต่ย่างช้า ๆ แล้วจิ้มน้ำจิ้มกิน
แน่นอน มีแค่จิ่งหยวนเท่านั้นที่เหมือนคนกินบุฟเฟ่ต์ปกติ อีกสามคนเหมือนผีหิวกลับชาติมาเกิด
เพิ่งเข้าบ้าน เหยากวางล็อกประตู ก็เห็นในห้องนั่งเล่นตอนนี้ เจ้าสัตว์ร้ายที่เพราะคันไปทั้งตัว คอยบิดไปมาในตู้ปลา เหมือนกุ้งไม่มีมือที่หดตัวยืดอยู่อย่างนั้น
เห็นภาพนี้ เหย1ยากวางนึกถึงมีมที่กำลังดังบนเซียนโจวตอนนี้อย่างแปลก ๆ ซึ่งเป็นภาพที่เอากุ้งกับแมวมาปะรวมกัน
“ปลาป่านี่บ้าแล้วเหรอ? เป็นปลาบ้า”
เหยากวางเห็นอ้ายอวี่เป็นแบบนี้ ก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ส่วนอ้ายอวี่กำลังคันไปทั้งตัว เหมือนคนที่ถูกตัดมือตัดเท้า แล้วโดนคนบุญน้อยโรยผงคันใส่แล้วทาให้ทั่ว
อ้ายอวี่ดิ้นปุด ๆ อยู่ตลอด ท่าทางประหลาดมาก เหยากวางไม่เข้าใจว่าอ้ายอวี่กำลังทำอะไร แต่...
“เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ลงเฟสบุ๊คก่อนดีกว่า”
เหยากวางหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมา เปิดบันทึกหน้าจอ แล้วอัดคลิปตอนที่อ้ายอวี่ดิ้นปุด ๆ นั้น แล้วโพสต์ลงเฟสบุ๊ค
คำบรรยาย: ความรู้เย็น ๆ แมลงสีเหลืองเป็นแมลง แมลงขดตัวเป็นเรื่องปกติ แต่แมลงตัวนี้เต้นเบรกแดนซ์ นี่มันต้องคดีห้องดำชัวร์
ด้านล่างแนบคลิปวิดีโอที่อ้ายอวี่คันไปทั้งตัว ในตู้ปลากำลังทำกิจกรรมชื่อ “ร็อคเดียวดาย”
และเหยากวางผู้ใส่ใจยังตั้งใจใส่เพลงประกอบให้ และปรับวิดีโอเป็นสีขาวดำ
“สิ่งที่อยากได้แต่ไม่ได้~ จิตใจคนเรามันลึก~ ถมทะเลได้~ สำเร็จหรือล้มเหลวก็ไม่ควรเอ่ยถึง~”
และหลังจากเหยากวางโพสต์เฟสบุ๊คไป ก็เร็วมาก ติ้ง! ความคิดเห็นแรกก็มา
เทพเจ้าของเธอหนีไม่พ้นฉันเชื่อไหม: "คุณเหย อย่าโพสต์เลย แป้งโมจิของกองอำนวยการไม่พอใช้จริง ๆ"
Type-c: "พี่สาว ฉันอยู่ไม่รอดแล้วเหรอ?"