“……”
เฉินหยางยังคงตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก พอได้สติอีกทีก็พบว่าเธอเข้าไปในห้องน้ำแล้ว
ถ้าเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ก็ยังเหลืออีกตั้งสองวัน ถึงตอนนั้นถ้าไม่ไหวจริง ๆ ค่อยขอลาพี่หลิงก็ได้ อย่างไรเสียถ้าบอกล่วงหน้า เธอต้องจัดการให้ได้แน่!
คิดได้ดังนั้น เฉินหยางก็หันหลังเปิดประตูออกไป
ผู้หญิงคนนั้นไม่อยู่หน้าประตูแล้ว ไม่รู้ว่าไปไหน เฉินหยางมุ่งตรงไปยังประตูทางเข้าหมู่บ้านตามลำพัง คราวนี้ไม่มี รปภ. มาขวางตอนออกไป
เขาขึ้นคร่อมรถ แต่ไม่ได้รีบขับออกไปทันที กลับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาค้นหาร้านขายบุหรี่และสุราแถวนี้ก่อน
ถ้าสองขวดนี้ราคาแพงเกินไป เขาคิดว่าขายทิ้งไปเสียยังจะดีกว่า อย่างไรตอนนี้เงินในมือก็ขาดแคลน สิ่งที่ขาดคือเงิน ไม่ใช่เหล้า
เขาขี่รถไปยังร้านที่ใกล้ที่สุด มองผ่านกระจกบานใหญ่เห็นตู้ในร้านวางสุราหลากหลายชนิดจนเต็ม
ส่วนในตู้กระจกหน้าร้านเรียงรายไปด้วยบุหรี่ราคาแพง ชายวัยกลางคนอายุราวห้าสิบปีนั่งอยู่ด้านใน กำลังไถโทรศัพท์อย่างเบื่อหน่าย
พอเห็นคนถือของเดินเข้ามา ด้วยความไวต่อเรื่องค้าขาย ชายคนนั้นก็ลุกขึ้นทันทีพร้อมรอยยิ้ม “คุณผู้ชายต้องการอะไรครับ?”
“ผมมีเหล้าอยู่สองขวด เถ้าแก่ช่วยดูหน่อยว่าขวดหนึ่งราคาเท่าไร?” เฉินหยางวางถุงกระดาษไว้บนตู้
ชายคนนั้นหยิบขวดหนึ่งออกมาอย่างระมัดระวัง พลิกดูบรรจุภัณฑ์ด้านนอกอย่างละเอียด ดวงตาพลันเป็นประกายวาววับ!