ระหว่างที่เฉินหยางกำลังคิดคำนวณอยู่ในใจ กู้อุ่นก็หลุดหัวเราะพรืด ก่อนจะพูดว่า「นายขี้เหนียวจริง ๆ ฉันแค่ล้อเล่นน่ะ ไวน์สองขวดนั้นดื่มไปก็เสียดายเปล่า ๆ ขายให้ฉันเถอะ!」
「หา?」
เฉินหยางชะงัก「ขายให้เธอเหรอ?」
「ใช่สิ ฉันให้สองหมื่นห้าพัน ซื้อทั้งสองขวดเลย!」กู้อุ่นตอบ
เฉินหยางฟังแล้วถามอย่างระมัดระวัง「นี่ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม?」
「แน่นอนว่าไม่ได้ล้อเล่น!」กู้อุ่นยิ้ม「พ่อฉันชอบดื่มเหล้า แถมชอบเหล้าที่บ่มไว้นานด้วย เอากลับไปให้ เขาคงดีใจไปทั้งปี!」
「อ้อ...」เฉินหยางได้ฟังแล้วพลันรู้สึกบางอย่างในใจ เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า「เธอพูดถูก ฉันเข้าใจแล้ว!」
「หืม?」กู้อุ่นชะงักไป「เข้าใจอะไรเหรอ?」
「ก่อนหน้านี้ฉันก็คิดจะเอากลับไปให้พ่อดื่ม แต่พอเห็นว่าเป็นเหล้าชั้นดีอย่างไถจื่อ เขาคงเสียดายจนไม่ยอมดื่ม แล้วบอกให้ฉันเอาไปขายแลกเงินแน่」
เฉินหยางยิ้ม「แต่พอมาคิดดู ต่อให้พ่อไม่ดื่ม แค่ตั้งไว้ในบ้านก็คงทำให้ดีใจไปอีกนาน แถมต้องเอาไปอวดคนอื่นทั่วแน่ ๆ ฉันนึกภาพสีหน้าภูมิใจของพ่อออกเลย」
「งั้นนายก็ไม่คิดจะขายแล้วเหรอ?」กู้อุ่นถาม
เฉินหยางพยักหน้า「อืม เงินค่อย ๆ หาเอาก็ได้ ทำให้พ่อมีความสุขสำคัญกว่า」
「ก็ได้...」กู้อุ่นถอนหายใจทางโทรศัพท์「ไม่ขายก็ไม่ขาย แต่นายติดค้างน้ำใจฉันอยู่นะ รู้ไหม?」
「อืม!」เฉินหยางยิ้ม「ไว้ฉันจะขอบคุณเธอดี ๆ」
「น่าหมั่นไส้!」กู้อุ่นหัวเราะคิกเบา ๆ ก่อนจะวางสายไป
เฉินหยางรู้สึกตัวอ่อนยวบไปทั้งร่าง จากนั้นก็ลุกขึ้นสูดลมหายใจลึก「นาน ๆ ทีจะได้พักทั้งที ต้องกลับบ้านไปอยู่เป็นเพื่อนพ่อแม่หน่อยแล้ว!」