เฉินหยางค่อย ๆ กดนวดไปพลาง ฝ่ามือแนบสนิทกับผิวของจางจื่อหลาน ปราณแท้ค่อย ๆ ซึมเข้าไป เขาสังเกตเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายเปลี่ยนแปลงไปอย่างชัดเจน!
ตอนแรกเธอยังระแวดระวังอยู่บ้าง แต่เมื่อความรู้สึกร้อนวูบวาบที่สบายตัวแผ่ขึ้นมาจากภายในท้องน้อย คิ้วของเธอก็คลายออก ลมหายใจถี่ขึ้นเล็กน้อย
เฉินหยางยังคงสีหน้าเรียบเฉย มือเคลื่อนไปมาบนท้องน้อยของจางจื่อหลานไม่หยุด ในใจกลับคิดว่า ผู้หญิงคนนี้ดูมีอายุอยู่บ้าง แต่ผิวพรรณได้รับการดูแลดีจริง ๆ ถึงกับไม่ด้อยไปกว่าสวี่นั่วเลย!
ขณะที่กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ จางจื่อหลานก็เอ่ยขึ้นกะทันหันว่า “หยุด!”
“หืม?” เฉินหยางชะงัก “มีอะไรหรือครับ คุณนายจาง?”
“ฉันรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว ไม่ต้องนวดต่อหรอก!” จางจื่อหลานพูดพลางลุกขึ้นนั่ง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
เฉินหยางงุนงง ในใจคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ การรักษายังไม่จบเลย หรือเธอจะทนไม่ไหวแล้ว?
พอลงจากเตียง จางจื่อหลานก็มองกานลู่ลู่ “โรงพยาบาลของพวกคุณเริ่มมีบริการแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“เอ่อ คุณนายจางเข้าใจผิดแล้วค่ะ โรงพยาบาลเราไม่มีวิธีรักษาด้วยการนวดเลย นี่เป็นการกระทำของเฉินหยางคนเดียวค่ะ!” กานลู่ลู่รีบอธิบาย
จางจื่อหลานร้องอ้อ แล้วหันไปมองเฉินหยาง “คุณรู้จักฉันหรือ?”
“เอ่อ ไม่รู้จักครับ” เฉินหยางถูกถามจนชะงัก รีบส่ายหน้า “แค่เห็นว่าหัวหน้าให้ความเคารพคุณนายจางมาก ผมเลยเดาว่าคุณคงเป็นบุคคลสำคัญครับ!”
“เพราะอย่างนั้นถึงได้เสนอตัวเอาใจฉันสินะ?” จางจื่อหลานถามด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม