เหอจื้อเสียงหัวเราะร่า “พี่หยางนี่อารมณ์ขันจริง ๆ นั่นเป็นแค่ภาพจำเหมารวมที่คนอื่นมีต่อเจ้าของรถแบบนี้เท่านั้น ความจริงพวกเราก็ไปบาร์กับศูนย์อาบน้ำกันบ่อย ๆ!”
“……”
เฉินหยางมองเขาอย่างพูดไม่ออก พลางพบว่าไม่เจอกันหลายปี ไอ้หนุ่มคนนี้ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นไม่น้อย จึงถามว่า “พี่เซียง ตอนนี้ทำธุรกิจอะไรอยู่หรือ?”
“อย่าเรียกพี่เลย เรียกเซียงจื่อก็พอ รถคันนี้ไม่ใช่ของฉัน เป็นของเจ้านาย” เหอจื้อเสียงยักไหล่ “เขาทำธุรกิจเครื่องมือแพทย์ ส่วนฉันคอยวิ่งทำธุระให้เขา”
“อ้อ ธุรกิจนี้ไม่เลวนี่!” เฉินหยางยิ้ม
เหอจื้อเสียงเบ้ปาก “เมื่อก่อนน่ะใช่ แต่ตอนนี้มีการปฏิรูป หลังจากจัดซื้อแบบรวมศูนย์ ธุรกิจของเจ้านายก็แย่ลงทุกวัน ไม่มีเส้นสาย ไม่มีคนรู้จักนี่อยู่ยากจริง ๆ!”
เฉินหยางได้ยินแล้วใจพลันไหว รู้สึกว่าคำพูดนี้มีนัยแอบแฝง!
เห็นรถแล่นไปข้างหน้า เขาจึงถามอย่างสงสัยว่า “นี่จะไปไหน?”
“พวกเราสองพี่น้องไม่ได้เจอกันตั้งนาน เดี๋ยวพาไปแช่น้ำพุร้อน!” เหอจื้อเสียงยิ้ม
เฉินหยางพูดไม่ออก ก้มดูเวลา เหลืออีกราวสามชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาทำงานพิเศษตอนกลางคืน
เวลาก็พออยู่ แต่เขายังเหลือบมองเหอจื้อเสียง “อะไร ต้องให้ผลประโยชน์ฉันก่อนถึงจะยอมพูดเรื่องจริงหรือ?”
“หา?” เหอจื้อเสียงชะงัก ก่อนจะยิ้มแห้ง ๆ “พี่หยางยังฉลาดเหมือนเดิมเลยนะ ไม่มีอะไรปิดบังพี่ได้จริง ๆ!”
แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังไม่ยอมบอกจุดประสงค์ที่แท้จริงของวันนี้ กลับเปลี่ยนเรื่องว่า “ไปบ่อน้ำพุร้อนนั่นกันก่อนเถอะ ได้ยินว่าช่วงนี้มีพนักงานนวดฝีมือดีเข้ามาหลายคน สวยกันทุกคนเลย!”