"ฉันก็เคยคิดเหมือนกันนั่นแหละ"
ฉินเจี้ยนปังขมวดคิ้วแน่น
"แต่สภาพที่เมืองนอกเป็นยังไงนายก็รู้ วุ่นวายจะตาย"
"ลูกชายฉันน่ะ จะเรียนดีน่ะยาก แต่จะเรียนเสียเนี่ยง่ายจะตาย"
"ไปเรียนเมืองนอก ใบปริญญาจะได้หรือไม่ได้อีกเรื่อง"
"แต่เดี๋ยวนิสัยแย่ๆ ติดตัวมาเต็มแน่นอน"
ถ้าลูกชายตัวเองเป็นคนเก่งก็คงไม่เป็นไร
ด้วยความสามารถของฉินเจี้ยนปัง มหาวิทยาลัยดังระดับโลกที่ไหนเขาก็สามารถส่งลูกเข้าไปได้
แต่ปัญหาคือเจ้าเด็กนี่ไม่เอาถ่าน
จะขึ้น ม.ปลาย ปีสามแล้ว รู้จักแต่เล่นเกมกับเที่ยวผับ
ถ้าไปเมืองนอกล่ะก็
ได้เจอการพนัน บุหรี่ เหล้า ยาเสพติดครบชุดแน่นอน
"ฉันยังอยากให้มันอยู่ในเมืองไทยมากกว่า อย่างน้อยฉันก็ยังควบคุมมันได้"
ได้ยินคำพูดของประธานบริษัทผู้เฒ่า
เซวี่ยฉวนเจี้ยนกลับรู้สึกมีหลักประกันขึ้นมาทันที
เขาทำสีหน้าเหมือนคนฉลาดล้ำ:"ประธานครับ ท่านจำแผนการที่ผมเคยเสนอไว้ตอนนั้นได้ไหมครับ?"
"แผนการอะไร?"
เซวี่ยฉวนเจี้ยน:"ก็แผนการแอบอ้างตัวตนไงครับ"
ฉินเจี้ยนปังได้ยินแล้วไม่พอใจ:"การสอบเข้ามหาวิทยาลัยจบไปแล้ว นายพูดเรื่องนี้ตอนนี้มันไม่สายไปหน่อยเหรอ?"
"ไม่สายครับ"
เซวี่ยฉวนเจี้ยนพูดอย่างมั่นใจเต็มที่
"ไม่สายแม้แต่นิดเดียวครับ"
"ถึงการสอบจะจบไปแล้ว แต่ขั้นตอนการรับสมัครนักศึกษายังไม่เริ่มต้นเลยนี่ครับ"
"อีกอย่าง แผนการของผม ไม่ได้เป็นการแอบอ้างตัวตนล้วนๆ หรอกครับ แค่เป็นการย้ายดอกไม้ไปไว้ที่อื่นเท่านั้นเอง"
ฉินเจี้ยนปังถึงได้จำได้
เซวี่ยฉวนเจี้ยนเคยพูดถึงเรื่องนี้ไว้ก่อนหน้านี้จริงๆ