วันที่ 25 มิถุนายน
วันถัดจากประกาศผลสอบเข้ามหาวิทยาลัย
ทั่วประเทศประกาศผลคะแนนของนักเรียนแล้ว
งานของคณะกรรมการสอบเข้ามหาวิทยาลัยในจังหวัดอื่นๆ เสร็จสิ้นลงทั้งหมด
เว้นแต่มณฑลซานเหอ ยังคงอยู่ในภาระงานอันหนักหน่วง บรรยากาศตึงเครียด
ไม่ใช่แค่คณะกรรมการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเท่านั้น ทุกระบบในจังหวัดต่างก็อยู่ภายใต้เมฆหมอก
“ทางพวกคุณล่ะ? ยังไม่มีข่าวอีกเหรอ?”
ในห้องทำงาน
เนี่ยเจิ้นหวนจ้องมองหยางจิ้งหัวด้วยสายตาคมกริบ ใจเต้นระส่ำ
หยางจิ้งหัวยิ่งกว่าผู้ว่าการเนี่ยเสียอีก ราวกับเดินบนน้ำแข็งบางๆ
ในสังคมยุคใหม่ กล้องวงจรปิดกระจายอยู่ทั่วไป เครือข่ายจดจำใบหน้าและยืนยันตัวตนถูกแผ่คลุมไปหมดแล้ว
คนคนหนึ่งหายตัวไปสิบกว่าวันแล้วยังไม่พบ เป็นไปได้แค่ทางเดียวเท่านั้น
เขามองผู้บังคับบัญชาด้วยความหวาดหวั่น: “ท่านผู้ว่าการเนี่ย พวกเราได้ตั้งคณะทำงานพิเศษร่วมกันแล้ว ส่งกำลังตำรวจหกร้อยนายออกไล่ล่าในเมือง หากมีข่าว... หากมีข่าวอะไร เราจะรู้เป็นคนแรกครับ”
“หาก... มีข่าว?”
เนี่ยเจิ้นหวนเงยหน้าขึ้นกระทันหัน
ในฐานะผู้บังคับบัญชา ความสามารถในการเข้าใจของเขานั้นเต็มพิกัด
คำว่า “หาก” หมายความว่าอะไร?
“นายต้องการจะสื่ออะไร?”
หยางจิ้งหัวหันหน้าไป มองเหล่าผู้ใหญ่ในวงการศึกษาด้วยความจนใจ
ความรู้สึกหดหู่ท่วมท้น
“ในฐานะตำรวจที่จบสายสืบสวน”
“ผมจำเป็นต้องคิดถึงความเป็นไปได้ที่เลวร้ายที่สุด”
เมื่อพูดจบ
ในห้องเงียบกริบ
ทั้งเนี่ยเจิ้นหวนและหลินเจิ้งต่างไม่อยากคิดไปในทิศทางนั้น