ประหนึ่งมดปลวก ผู้คนสัญจรผ่านแล้วเหยียบลงเพียงนิดก็ถึงตาย ทว่าคนปกติคงไม่ตั้งหน้าตั้งตาไปตามหาเหยียบมดทั่วทุกหน เช่นนั้นก็ผิดมนุษย์เกินไปแล้ว!
เมื่อคิดทะลุถึงข้อนี้ เขาก็คลายใจลงบ้าง
เช้าวันรุ่งขึ้น หลังกินอาหารเช้าเสร็จ ก็เริ่มเก็บข้าวของเตรียมย้ายที่อยู่
เพียงห่อผ้าหนึ่งห่อ
ข้างในมีแค่เสื้อผ้าเก่า ๆ ชุดเดียว ชุดที่เขาใส่มาแต่ครั้งขึ้นเขา แทบกลายเป็นผ้าขี้ริ้วแล้ว นอกนั้นก็คือแท่นบูชากับเงินเซียนจำนวนหนึ่ง
แน่นอน ยังมีถ้วยข้าวใบเบ้อเริ่ม นั่นคือของสำคัญสำหรับประทังชีวิต
เก็บของเรียบร้อยแล้วจึงก้าวออกจากลานรวมพลผู้รับใช้ พกจดหมายแนะนำตัวที่หวังเหล่าใหญ่ให้มา มุ่งหน้าสู่ยอดเขาหยกมุก
ยอดเขาหยกมุกสูงชะลูดยิ่ง
หน้าผาสูงพันวา ยอดตระหง่านล้วนเป็นจุดเสี่ยงอันตราย ลานผู้รับใช้อยู่เพียงกลางเขา บนยอดนั่นต่างหากคือที่อยู่ฝึกปรือของเหล่าเซียน
มีคฤหาสน์ถ้ำมากมาย ทั้งศาลารายล้อม สะพานงามเด่น ตระการสง่า ไม่ใช่สิ่งที่ลานผู้รับใช้จะเทียบเคียงได้เลย
หวังเหล่าใหญ่วาดแผนที่ฉบับหนึ่งให้เขา
ชายหนุ่มกวาดตามอง เห็นเพียงเส้นตรงหนึ่งขีด ทอดยาวขึ้นบนเรื่อย ๆ เมื่อสูงขึ้นอีกหน่อยจะถึงลานกว้างใหญ่ อันเป็นเขตเคลื่อนไหวของศิษย์ภายนอก
จากลานกว้างนี้ขึ้นไปอีกขั้นจึงจะเป็นแดนฝึกตนแกนกลางของยอดเขาหยกมุก ที่อันทรงเกียรติสำหรับศิษย์ภายใน
เหนือสุดยอดเขาล้วนเป็นหมู่ตำหนักโอ่อ่าผสานกลมกลืนในแนวหลิ่งเขา ซ้อนทับลดหลั่นกันไป นั่นต่างหากถึงเรียกว่าไอเซียนรวยริน
เป็นอีกหล้าฟ้าคนละมิติเลยทีเดียว
จากลานผู้รับใช้ขึ้นไปมีเพียงทางภูเขาเส้นเดียว เหล่าเซียนเหินฟ้ามาไปดุจสายลม ย่อมไม่จำเป็นต้องใช้ทางพวกนี้ นี่เป็นทางที่เจาะจงเปิดไว้ให้ผู้รับใช้ทั้งหลาย