ระยะทางแค่ไม่กี่เมตร หลินอันเฉี่ยนกลับรู้สึกราวกับต้องปีนข้ามภูเขาดาบ นี่ไม่ใช่ชีวิตสุขสบาย นอนแผ่หราอย่างที่เธอวาดฝันไว้เลย!
“อ๊า!”
หลินอันเฉี่ยนถูกกระเป๋าเดินทางกระชากจนเกือบหงายหลัง พอมองดูก็เห็นว่าล้อกระเป๋าถูกวัชพืชพันแน่นจนขยับไม่ได้
หลินคุนเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็เห็นว่าเธอยังตามมาไม่ทัน จึงรีบหันกลับมาช่วยแบกของ
“ขอบคุณค่ะคุณอา” หลินอันเฉี่ยนรีบตามไป
“หลายปีก่อนคุณปู่คุณย่าของเธอย้ายเข้าไปอยู่ในเมืองกันหมดแล้ว บ้านหลังนี้ก็ไม่มีคนอยู่มานาน เธอกลับมาก่อนกำหนดก็ไม่ได้บอกสักคำ ฉันกับอาสะใภ้เลยแวะมาช่วยทำความสะอาดหน่อย”
หลินคุนเดินไปถึงหน้าประตูแล้วผลักเบา ๆ บานประตูไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดก่อนเปิดออก
หลินอันเฉี่ยนฟังแล้วเสียวฟัน เธอไม่คิดเหมือนกันว่าสภาพที่นี่จะย่ำแย่ถึงขนาดนี้ ถ้าถ่ายรูปลงอินเทอร์เน็ตแล้วบอกว่าเป็นสถานที่ถ่ายทำซีซันใหม่ของรายการชีวิตชนบท คงมีคนเชื่อแน่...
“ดูสิ หญ้าขึ้นเต็มลาน ไม่มีที่ให้เหยียบด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าจะยังมีน้ำใช้หรือเปล่า”
หลินคุนวางกระเป๋าของเธอไว้ข้างทาง แล้วหันไปตรวจระบบน้ำกับไฟฟ้าในบ้านเก่า
หลินอันเฉี่ยนมองลานบ้านที่เต็มไปด้วยวัชพืชแล้วเริ่มสงสัยในชีวิต แค่ไม่ได้กลับมาสิบกว่าปี บ้านเกิดก็กลายเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง?
ลานบ้านที่เมื่อก่อนพี่น้องเคยวิ่งเล่นกัน บัดนี้ถูกวัชพืชปกคลุมจนมิด แม้แต่ทางเข้าบ้านก็ไม่มีเหลือ
อยากหนีจัง
ไม่นานหลินคุนก็กลับมา สีหน้าลำบากใจ “เฉี่ยนเฉี่ยน บ้านพวกเธอไม่มีคนอยู่มานานเกินไป สายไฟก็เก่าเสื่อมสภาพหมดแล้ว ต้องให้ช่างไฟมืออาชีพมารื้อสายเดินใหม่ ส่วนท่อน้ำก็ถูกสัตว์ตัวเล็ก ๆ บนเขากัดจนเสียหาย ต้องซ่อมกันยกใหญ่”
สถานการณ์เลวร้ายกว่าที่หลินอันเฉี่ยนคิดไว้เสียอีก
เธอเอ่ยปากขอร้อง “ถ้าอย่างนั้นรบกวนคุณอารองช่วยติดต่อช่างซ่อมในหมู่บ้านให้หน่อยนะคะ ช่วงสองวันนี้หนูอยู่บ้าน พวกเขามาเมื่อไรก็ได้ค่ะ”
“เรื่องนั้นไม่ลำบากหรอก แค่โทรศัพท์ไปก็เรียบร้อย แต่เฉี่ยนเฉี่ยน เธอจะอยู่ที่นี่จริง ๆ เหรอ? ดูหญ้าเต็มลานสิ ไม่รู้จะมีงูหรือแมลงอะไรซ่อนอยู่ไหม บ้านเธอก็อยู่ไกลจากหมู่บ้าน ถ้าเกิดอันตรายขึ้นมาจะทำยังไง?”
หลินคุนถอนหายใจ “ถ้าเธออยากอยู่ในหมู่บ้านสักสองสามวันจริง ๆ ไปอยู่บ้านอาก็ได้นะ เหมิงเหมิงก็อยู่บ้านเหมือนกัน พวกเธอสองคนเป็นผู้หญิงจะได้มีเพื่อน”
“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไร!” หลินอันเฉี่ยนรีบโบกมือปฏิเสธ “หนูขอลองอยู่สักสองสามวันก่อน ถ้าไม่ไหวค่อยกลับเข้าเมืองค่ะ”
ไหน ๆ ก็มาแล้ว ถ้ากลับไปทั้งอย่างนี้คงขายหน้าแย่
หลินคุนเกลี้ยกล่อมเธอไม่สำเร็จ จึงได้แต่กลับไปก่อน “มีเรื่องอะไรก็โทรหาอานะ พรุ่งนี้อาจะให้คนมาซ่อมน้ำซ่อมไฟให้”
“ได้ค่ะ ขอบคุณคุณอารอง!”
รอยยิ้มบนใบหน้าหลินอันเฉี่ยนหุบลงทันทีที่หลินคุนจากไป เธอไม่ใช่หลานสาวคนโปรดของคุณปู่คุณย่าหรอกหรือ? ทำไมถึงโยนภาระยุ่งเหยิงนี่มาให้เธอ...
ในพินัยกรรมระบุว่าภูเขาผืนใหญ่แถบนี้ยกให้เธอก็จริง แต่ทั้งหมดเป็นภูเขารกร้างที่ยังไม่ได้พัฒนา เธอเป็นแค่คนว่างงานที่ไม่มีเงินติดตัวสักแดง จะเอาเงินที่ไหนไปพัฒนาภูเขากัน?
[ติ๊งต่อง~ ระบบตรวจพบว่าคุณมีดวงซวยระดับสุดยอด เตรียมพร้อมต้อนรับชีวิตอันเจิดจรัสแล้วหรือยัง?]
หลินอันเฉี่ยนชะงักมือที่กำลังตบยุง “อะไรนะ?”
[ระบบไม่หาเงินก็ต้องตายเชื่อมต่อสำเร็จ ขณะนี้กำลังประกาศภารกิจแรก! โฮสต์โปรดหาเงินให้ได้ 1,000 หยวนภายใน 24 ชั่วโมง!
รางวัลเมื่อทำภารกิจสำเร็จ: เงินทุน ×10 เท่า
บทลงโทษเมื่อภารกิจล้มเหลว: อายุขัย -100!]
หลินอันเฉี่ยน: ???
หลินอันเฉี่ยนหยิกแขนตัวเองทีหนึ่งถึงแน่ใจว่าไม่ได้ฝัน มีระบบยาจกมาติดตัวเธอ แถมยังสั่งให้หาเงิน 1,000 หยวนภายใน 24 ชั่วโมงอีกด้วย
หาไม่ครบก็ตาย!
หลินอันเฉี่ยนนิ่งอึ้งไปสามวินาที ก่อนจะยกกระเป๋าเดินทางขึ้นทันที มรดกอะไร ภูเขาอะไร จะสำคัญไปกว่าชีวิตตัวเองได้ยังไง
แต่พอเท้าก้าวพ้นกรอบประตู เสียงเตือนติ๊ด ๆ ก็ดังขึ้นในหัว
[ตรวจพบว่าโฮสต์พยายามหลบหนีจากสถานที่ทำภารกิจ ตักเตือนครั้งที่หนึ่ง!]
หลินอันเฉี่ยนไม่สนใจ ยังคงเดินออกไปต่อ
[ตักเตือนครั้งที่สอง! เริ่มลงโทษ!]
หลินอันเฉี่ยนหัวเราะเยาะ การลงโทษงั้นเหรอ? ระบบจะลงโทษอะไรเธอได้กัน?
วินาทีถัดมา โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังติ๊ด หลินอันเฉี่ยนรีบหยิบออกมาดู
[บัญชีโฮสต์ถูกหักเงิน 320.29 หยวน ยอดเงินคงเหลือ: 0 นับถอยหลังอายุขัย 23:58...]
“อ๊า! เงินของฉัน! ชีวิตของฉัน!”
หลินอันเฉี่ยนกรีดร้อง ไม่ทันระวังวัชพืชใต้เท้า จึงสะดุดล้มลงกับพื้นทันที
ความเจ็บจากการล้มเทียบไม่ได้เลยกับความปวดใจ นั่นเป็นเงินก้อนสุดท้ายที่เธอมีแล้วนะ!
‘ลูกพี่ เจ้าสองขานี่กำลังทำอะไรอยู่?’
‘ไม่รู้สิ คงกำลังกินหญ้ามั้ง รีบกินกันเถอะ!’
พอได้ยินคำพูดนั้น หลินอันเฉี่ยนกำหมัดแน่น กำลังจะถามว่าเด็กบ้านไหนกัน ไม่รู้จักเข้ามาช่วยพยุงเธอเลยหรือ แต่หลังจากลุกขึ้นมา เธอกลับไม่เห็นแม้แต่เงาคน นับประสาอะไรกับเด็ก
หูฝาดไปหรือเปล่า?
หลินอันเฉี่ยนเก็บโทรศัพท์ที่หน้าจอแตกขึ้นมา เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง
‘ลูกพี่เก่งจริง ๆ หญ้าที่นี่อร่อยมาก’
‘แน่นอนอยู่แล้ว! ไม่ดูหรือไงว่าลูกพี่แกเป็นใคร? รีบกินเข้า!’
หลินอันเฉี่ยนตบหน้าผากตัวเอง หรือเมื่อกี้เธอจะล้มจนสมองกระทบกระเทือน? ไม่ใช่แค่ได้ยินเสียง ‘คน’ สองคนพูดกัน แต่ยังได้ยินเสียงเคี้ยวอะไรบางอย่างเบา ๆ ด้วย
เหมือนจะดังมาจากกอหญ้าข้าง ๆ
เธอย่องเข้าไปอย่างเงียบเชียบ ค่อย ๆ แหวกกอหญ้าออก แต่ไม่เห็นคน กลับเจอกระต่ายสีเทามอมแมมตัวใหญ่หนึ่งตัว ตัวเล็กหนึ่งตัว
หกตาประสานกัน บรรยากาศชวนกระอักกระอ่วน
‘อ๊า! เจ้าสองขามาแล้ว! ลูกพี่ รีบหนีเร็ว!’
กระต่ายตัวเล็กวิ่งหนีอย่างรวดเร็ว ส่วนกระต่ายตัวใหญ่อีกตัวกลับยืนนิ่งค้าง หญ้าที่คาบอยู่ตรงมุมปากร่วงลงพื้น
หลินอันเฉี่ยนเบิกตากว้าง เสียงกรีดร้องหลุดออกมา “อ๊า! ปีศาจ! กระต่ายพูดภาษาคนได้!”
เธอล้มจนสมองเพี้ยนไปแล้ว หรือเป็นโรคจิตกันแน่...
‘ให้ตายสิ ไอ้เด็กเวร หนีไปคนเดียวไม่คิดจะพาข้าไปด้วย!’
‘ทำยังไงดี? ขยับไม่ออกเลย!’
‘เจ้าสองขานี่คงไม่จับข้าไปย่างหรอกนะ! ข้ายังหนุ่มอยู่เลย วันนี้เพิ่งลงจากเขาเป็นครั้งแรกด้วย!’
‘จะยื่นมือมาทำไม! เจ้าสองขา คิดจะทำอะไร! ช่วยด้วย!’
หลินอันเฉี่ยนยกกระต่ายตัวที่ยืนนิ่งค้างขึ้นมา คนกับกระต่ายจ้องตากันตาไม่กะพริบ
เธอฟังภาษากระต่ายรู้เรื่องจริง ๆ เหรอ? นี่มันอะไรกัน? พลังพิเศษงั้นหรือ?!
มุมปากหลินอันเฉี่ยนอดยกขึ้นไม่ได้ เธอรู้อยู่แล้วว่าตัวเองไม่ใช่คนธรรมดา! ก่อนอื่นก็ผูกระบบเข้ากับตัว แถมยังฟังภาษากระต่ายรู้เรื่องอีก เธอนี่แหละผู้ถูกเลือกจากสวรรค์!
เธอจับกระต่ายไว้ด้วยสองมือแล้วเขย่าเบา ๆ “กระต่ายเอ๋ย กระต่าย เจ้าเป็นผู้ที่สวรรค์ส่งมาช่วยข้าหรือเปล่า? รีบบอกข้ามาเลยว่าทำยังไงถึงจะหาเงินให้ครบ 1,000 หยวนในวันเดียว! ด่วน ๆ ๆ!”
กระต่ายมองเธอด้วยดวงตาแดงก่ำ ขยับปากกระต่ายไปมา
‘เจ้าสองขานี่พูดจ้ออะไรไม่รู้เรื่อง? หาเงินอะไรกัน? จะให้ข้าไปกระโดดลอดห่วงไฟหรือ? ข้าทำไม่เป็นหรอก แบบนั้นก็กลายเป็นกระต่ายย่างกันพอดี!’
“หาเงิน ไม่ใช่แสดงกายกรรม!” หลินอันเฉี่ยนย้ำ แล้วชะงักไป “แต่ถ้าเจ้าอยากแสดงกายกรรมจริง ๆ ก็พอได้นะ!”
กระต่ายดิ้นสองที ‘ไม่รู้ ไม่รู้! ข้ากินหญ้าเป็นอย่างเดียว! เจ้าสองขารีบปล่อยข้าเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นข้าไม่เกรงใจแล้วนะ!’
หลินอันเฉี่ยนเริ่มสนใจ เธอจับหนังคอของมันไว้แล้วถาม “งั้นเจ้าลองบอกมาสิว่าจะไม่เกรงใจยังไง?”
กระต่ายถีบขาทั้งสองข้าง ร่างทั้งสี่ข้างแข็งทื่อทันที ดวงตาปิดสนิท
หลินอันเฉี่ยน: แกล้งตายหรือ?
ฟังภาษากระต่ายป่าที่ทำเป็นแกล้งตายเป็นอย่างเดียวรู้เรื่อง แบบนี้เรียกพลังพิเศษได้ด้วยหรือ? สรุปแล้วเธอต้องไปหาเงิน 1,000 หยวนจากที่ไหนกันแน่?
ต่อให้เธอเต้นไม่หยุดตลอด 24 ชั่วโมง ก็ไม่มีใครส่งเงินให้เธอครบ 1,000 หยวนหรอก...
สายตาของหลินอันเฉี่ยนเลื่อนไปหยุดอยู่ที่กระต่ายในมือ จริงด้วย ไม่มีใครส่งเงินให้เธอ แต่ไม่แน่ว่าอาจมีคนยอมส่งเงินให้มันก็ได้
เริ่มไลฟ์สด!