ข้อความในห้องไลฟ์สดพรั่งพรูขึ้นมาทันทีว่า ‘น่ารักจัง’
หลินอันเฉี่ยนชี้ไปที่หน้าจอ พยายามกลั้นหัวเราะ “ใช่ ต้าฝู แบบนั้นแหละ พวกเธอตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อกันหมดแล้ว ตอนนี้ยังบอกว่าเธอเท่มากด้วย!”
ต้าฝูจ้องคำบรรยายที่อ่านไม่ออก มุมปากอดยกขึ้นนิด ๆ ไม่ได้
หลังปิดไลฟ์ หลินอันเฉี่ยนก็หมดแรงฟุบลงบนโต๊ะทันที
เหนื่อยชะมัด เหนื่อยยิ่งกว่าเต้นอีก
ต้าฝูกระโดดไปมาบนตัวเธอ ‘เจ้าสองขา เมื่อกี้ที่เจ้าพูดถึงข้าวโพดผลไม้คืออะไร? เมื่อไหร่จะไปซื้อให้ข้า?’
หลินอันเฉี่ยนหาวหวอด ตอบเสียงอ่อนระโหย “พี่ใหญ่ ฟ้ามืดแล้วนะ พวกเราไปพรุ่งนี้ได้ไหม?”
‘ก็ได้ เห็นแก่ที่เจ้าเรียกข้าว่าพี่ใหญ่ ข้าจะรอเจ้าอีกวัน!’
ต้าฝูกระโดดลงจากตัวเธอ แล้วมุดเข้าไปในดงวัชพืชกลางลานบ้าน
ฟ้ามืดแล้ว ในห้องที่ไม่มีไฟก็มืดตึดตื๋อ มีเพียงแสงริบหรี่จากโทรศัพท์มือถือเท่านั้น
หลินอันเฉี่ยนหิวจนท้องกิ่ว จึงควานหาขนมปังก้อนเล็ก ๆ สองสามชิ้นจากกระเป๋าที่พกติดตัวมา เคี้ยวไปพลางถามความคืบหน้าของภารกิจไปพลาง
เมื่อครู่ต้าฝูพยายามแสดงความสามารถในห้องไลฟ์สุดชีวิต แถมยังได้ของขวัญมาไม่น้อย น่าจะใกล้ครบ 1,000 หยวนแล้วใช่ไหม?
[ติ๊งต่อง! ยอดเงินปัจจุบันของผู้ใช้ระบบคือ 382 หยวน!
เวลานับถอยหลังก่อนสิ้นชีพ: 19:06……]
“382?” หลินอันเฉี่ยนเด้งตัวขึ้นมาทันที แล้วคว้าโทรศัพท์ “เป็นไปไม่ได้ เมื่อกี้ได้ของขวัญมูลค่าตั้ง 100 หยวนหลายชิ้น ทำไมถึงมีแค่สามร้อยกว่าหยวน?”
เธอเปิดแอปไลฟ์สด แล้วเข้าไปดูรายละเอียดรายได้ในระบบหลังบ้าน
ไม่ดูก็ไม่รู้ พอดูแล้วแทบช็อกจนเป็นลม เกือบโมโหจนหมดสติไปเลย
แพลตฟอร์มหน้าเลือด! คืนเงินค่าแรงหยาดเหงื่อของฉันมา!!!
กลัวว่าชีวิตน้อย ๆ ของตัวเองจะไม่รอด หลินอันเฉี่ยนจึงนอนไม่หลับตลอดคืน ฟ้ายังไม่ทันสางก็ลืมตาตื่นแล้ว
เธอยืดเส้นยืดสายทั้งที่ใต้ตาดำคล้ำ แล้วก็รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว
เธอตบแผ่นเตียงไม้เนื้อแข็งโป๊ก ๆ พลางคิดว่าคงต้องไปหาฟูกมาปูสักผืนแล้ว
หลินอันเฉี่ยนผลักประตูห้อง เดินออกไปข้างนอกอย่างสะลึมสะลือ ไม่ทันมองทางให้ดี สุดท้ายเกือบสะดุดของที่อยู่หน้าประตู
เธอเซถลาไปหลายก้าวกว่าจะทรงตัวได้ พอหันกลับไปดูก็พบว่าเป็นต้าฝู
ดวงตาสีแดงคู่นั้นจ้องมองเธออยู่ในตอนนี้ แฝงแววตัดพ้อนิด ๆ
ความง่วงของหลินอันเฉี่ยนหายไปหมด เธอกุมอกแล้วถามมันว่า “มายืนทำอะไรหน้าห้องฉัน? คิดจะลอบสังหารฉันหรือไง?”
‘เจ้าบอกว่าจะซื้อข้าวโพดผลไม้ให้ข้า ข้าก็เลยรอเจ้าอยู่ตลอด’ ต้าฝูตอบอย่างมีเหตุผลเต็มที่
หลินอันเฉี่ยน “……”
ชีวิตตัวเองยังจะรักษาไว้ไม่ได้อยู่แล้ว ยังจะเอาข้าวโพดผลไม้อีกหรือ
ก่อนจะส่งกระต่ายอ้วนตัวนี้ไปให้พ้น ๆ จู่ ๆ หลินอันเฉี่ยนก็ผุดความคิดหนึ่งขึ้นมาในหัว
เมื่อวานไลฟ์สองชั่วโมงหาเงินได้สามร้อยกว่าหยวน วันนี้ยังมีเวลาไลฟ์อีกสิบชั่วโมง ยังไงก็น่าจะหาเงินที่เหลือได้ครบใช่ไหม?
ต้าฝูมองเจ้าสองขาที่อยู่ตรงหน้า จู่ ๆ ก็หัวเราะคิกคักออกมาสองครั้ง มันอดสั่นสะท้านไม่ได้
‘เจ้าเป็นอะไรไป……’
‘ถ้าตอนนี้เจ้ายังไม่ว่างไปซื้อข้าวโพด งั้นพี่ใหญ่จะรออีกสักพักก็ได้……’
วินาทีต่อมา มันก็ถูกหลินอันเฉี่ยนหิ้วขึ้นมาอีกครั้ง
“พี่ใหญ่ อยากมีหญ้าสดกินไม่หมดแม้แต่ตอนหน้าหนาวไหม? อยากมีชื่อเสียงโด่งดังต่อหน้าลูกน้องตัวอื่นหรือเปล่า?”
ต้าฝูลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังพยักหน้า
“ดี งั้นก็มาเรียนกับฉัน!”
หลินอันเฉี่ยนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา วางไว้บนขอบหน้าต่างด้านข้าง แล้วรอคนมีเงิน เอ๊ย คนมีวาสนาเข้ามา
หนึ่งนาทีต่อมา ในห้องไลฟ์มีคนสามคน
สิบนาทีต่อมา ในห้องไลฟ์ไม่มีคนสักคน……
หลินอันเฉี่ยนร้อนใจจนเกาหัว คนหายไปไหนกันหมด? ไม่ลุกไปทำงานกันหรือไง? เหลือเวลาอีกแค่ไม่กี่ชั่วโมงแล้ว เงินของฉัน ชีวิตของฉัน!
เธอทรุดนั่งยอง ๆ อย่างหมดอาลัยตายอยาก แทบอยากให้ระบบเอาชีวิตตัวเองไปเสียตอนนี้เลย
-【นี่กำลังทำอะไร? ศิลปะการแสดงหรือไง?】
-【เมื่อกี้ก็เลื่อนมาเจอห้องไลฟ์นี้แล้ว คนหนึ่งคนกับกระต่ายหนึ่งตัว ไม่รู้กำลังทำอะไรกัน】
(หูฟังข้างเดียวที่หนีออกจากบ้านส่งโค้กแก้วใหญ่ ×2)
พอเห็นของสีสันฉูดฉาดที่หลินอันเฉี่ยนพูดถึงเมื่อครู่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ต้าฝูก็ออกแรงถีบขาหลัง ยกขาหน้าขึ้น แล้วทำท่า ‘คำนับ’ ทันที
-【อะไรกันเนี่ย! กระต่ายบำเพ็ญจนกลายเป็นเซียนแล้วหรือ? รู้จักขอบคุณของขวัญด้วย!】
-【ฝ่ายตรวจสอบอยู่ไหน? ทำไมคำเตือนจากเอไอของฉันถึงหายไปแล้ว?】
-【ทำได้ยังไงเนี่ย? ฉันก็อยากเลี้ยงสัตว์เลี้ยงฉลาด ๆ แบบนี้สักตัว】
จากนั้นของขวัญชิ้นเล็กชิ้นใหญ่อีกหลายชิ้นก็เด้งขึ้นมา พอเห็นแบบนั้นต้าฝูก็ทำท่าทางต่อ
หลินอันเฉี่ยนที่นั่งยอง ๆ แกะหญ้าอยู่กับพื้นไม่ได้สังเกตห้องไลฟ์ในตอนนี้เลย เธอคิดว่าประเดี๋ยวจะส่งข้อความหาผู้ใหญ่บ้าน บอกว่าถ้าตัวเองตายไปก็อย่าเอาไปฝังบนเขา หลุมศพโดดเดี่ยวหลุมเดียวของเธอน่ากลัวจะตาย……
ทางด้านต้าฝูทำท่าขอบคุณไม่หยุด กระต่ายทั้งตัวเหนื่อยแทบตายแล้ว
ไม่เห็นเคยได้ยินกระต่ายตัวอื่นบอกเลยว่าลงเขามากินหญ้าต้องทำงานให้เจ้าสองขาด้วย
‘เจ้าสองขา! ข้าเหนื่อยแล้ว! ไม่อยากทำแล้ว……’
ต้าฝูยังบ่นไม่ทันจบ หญ้าก็กระแทกลงบนหัวมัน
‘เจ้าทำอะไรน่ะ!’
ต้าฝูสะบัดหญ้าบนหัวออก พอเห็นหญ้าบนพื้นชัด ๆ ดวงตาก็เป็นประกายทันที นี่มันหญ้าที่มันชอบกินนี่นา! ที่แท้เจ้าสองขากำลังถอนหญ้าให้มันอยู่นี่เอง!
“อ๊ากกก! ช่างมันแล้ว!” หลินอันเฉี่ยนตะโกนลั่น ก่อนจะลุกพรวดขึ้นมา
“ไลฟ์สดบ้าบออะไร! ยายคนนี้ไม่ทำแล้ว……เอ๊ะ?”
พอมองเห็นเอฟเฟกต์ของขวัญที่เลื่อนผ่านห้องไลฟ์ไม่หยุด คำพูดที่เหลือของเธอก็ติดอยู่ในลำคอ
ทำ! ฉันจะไลฟ์นี่แหละ!
“ขอบคุณของขวัญจากทุกคนนะคะ! ขอบคุณมากค่ะ!”
หลินอันเฉี่ยนทำท่าขอบคุณ กระต่ายสีเทาต้าฝูที่อยู่ข้าง ๆ ก็ทำท่าคล้ายกัน
-【กระต่ายตัวนี้ทำท่าตามสตรีมเมอร์หรือเปล่า? เหมือนมาก ทำได้ยังไงเนี่ย?】
-【สตรีมเมอร์ กระต่ายตัวนี้ขายไหม? ฉันให้ 500!】
-【คิดจะซื้อกระต่ายฉลาดขนาดนี้ด้วยเงิน 500 หรือไง? ฝันไปเถอะ! ฉันให้ 1,000!】
หลินอันเฉี่ยนเงยหน้าขึ้นมา ถึงได้เห็นว่าชาวเน็ตในห้องไลฟ์ต่างอยากซื้อต้าฝูกันหมด เธอรีบพูดว่า “ไม่ขายค่ะ ไม่ขาย! บ้านของต้าฝูอยู่ที่นี่ ไม่ไปไหนทั้งนั้น ใครชอบต้าฝูก็กดติดตามห้องไลฟ์ แล้วส่งของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้กันได้นะคะ!”
ต้าฝูได้ยินแล้วก็พยักหน้าหงึก ๆ เจ้าสองขาหลินอันเฉี่ยนรับปากว่าจะซื้อข้าวโพดผลไม้อะไรนั่นให้มัน แต่มันยังไม่ได้กินเลย
ไม่รู้ว่าจะอร่อยกว่าหญ้าที่อร่อยที่สุดเท่าที่เคยกินมาหรือเปล่า แค่คิดก็น้ำลายไหลแล้ว……
[ติ๊งต่อง~ ยินดีด้วย ผู้ใช้ระบบทำภารกิจแรกสำเร็จ!]
[รางวัลเข้าบัญชีแล้ว!]
เสียงในหัวดังขึ้น หลินอันเฉี่ยนชะงักไป ภารกิจสำเร็จแล้วหรือ?
เธอรีบโบกมือให้หน้าจอ “ทุกคนคะ ไลฟ์สดเช้านี้พอแค่นี้ก่อน แล้วเจอกันใหม่ไลฟ์หน้าค่ะ!”
หลินอันเฉี่ยนอุ้มต้าฝูที่กำลังคาบหญ้ามา แล้วจับอุ้งเท้ามันโบกมือด้วย
“เอาละ ต้าฝูก็บอกลาทุกคนด้วย บ๊าย……”
ยังไม่ทันถึงสองวินาที ต้าฝูในอ้อมแขนเธอก็กระโดดหนีออกไปแล้ว
‘เจ้าสองขา อย่ามาจับเนื้อต้องตัวพี่ใหญ่สิ ข้าทำเองได้!’
กระต่ายสีเทาคาบหญ้ากระโดดดุ๊กดิ๊กไปหน้ากล้อง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยายามยกอุ้งเท้าโบกมืออย่างสุดความสามารถ
เพราะไม่มีนิ้ว สิ่งที่ยื่นออกมาจึงเป็นเพียงก้อนขนฟู ๆ
-【น่ารักจัง!】
-【ต้าฝู ฉันจะไม่เรียกเธอว่ากระต่ายอ้วนอีกแล้ว เธอคือกระต่ายน้อยที่น่ารักที่สุด!】
เอฟเฟกต์ของขวัญชุดใหญ่ระเบิดขึ้นอีกครั้ง มุมปากของหลินอันเฉี่ยนอดยกขึ้นไม่ได้ รวยแล้ว รวยแล้ว……