“ขอโทษนะ นี่เป็นความผิดพลาดของฉันเองจริงๆ”
คำพูดของเซี่ยอวี่หลี่ในประโยคนั้นจริงใจ เขาไม่ได้คาดคิดว่าร่างกายของเสิ่นปิงฉือจะบอบบางเช่นนั้น เป็นความผิดของเขาเอง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโทรออกทันที พูดสั้นๆ ตรงประเด็น
“เอาผ้าห่มมาหลายผืนหน่อยนะ เอาแบบนิ่มๆ”
เสิ่นปิงฉือนั่งหมุนนิ้วไปมาอยู่ข้างๆ มองไปที่ใบหน้าด้านข้างอันคมคายของเขา ก่อนจะรวบรวมความกล้า เอานิ้วจิ้มไปที่แขนของเขา เขาหันมามองเธอ ริมฝีปากของเธอแย้มออกเล็กน้อย
“เซี่ยอวี่หลี่ ฉันอยากได้ผ้าห่มสีชมพู”
น้ำเสียงของหญิงสาวอ่อนหวานนุ่มนวล หน้าตาก็น่ารักเรียบร้อย เวลาแต่งหน้าก็สวยสะดุดตาดุจไข่มุก เปล่งประกายเจิดจ้า ไม่แต่งหน้าก็หน้าตาสะอาดบริสุทธิ์ หางตางุ้มลงเล็กน้อย ริมฝีปากยิ้มพรายตามธรรมชาติ
ในแววตาที่มองเขาดูเหมือนจะมีความรู้สึกพึ่งพาแบบผู้หญิงตัวเล็กๆ อยู่
ความรู้สึกพึ่งพา
เขาเดาว่า บางทีเธออาจเอาแต่ใจกับคนในครอบครัวแบบนี้แหละ
เสียงหวานเจื้อยแจ้วเกินไปหน่อย
หวานเสียจนเขาสะดุ้งที่หว่างคิ้ว
แต่จะว่าไปก็จริง เขาเป็นคู่หมั้นของเธอ เป็นสามีในอนาคต เธอจะไม่พึ่งพาเขาแล้วจะให้ไปพึ่งใครล่ะ
เซี่ยอวี่หลี่ ลูกกระเดือกไหวติงเล็กน้อย ก่อนจะเสริมกับปลายสายว่า “เอาชุดสีชมพูเต็มเซ็ตเลย แล้วก็ซื้อเครื่องนอนอื่นๆ มาสักหน่อยด้วย เอาเลยตอนนี้”
วางสายไปแล้ว ใจของเซี่ยอวี่หลี่ก็สงบลงเยอะ เสิ่นปิงฉือน้ำเสียงหวานเจื้อย ยิ้มแย้มให้เขา “ขอบคุณนะ คุณดีกับฉันจริงๆ”
ดีเหรอ
ซื้อผ้าห่มให้เธอไม่กี่ผืนนี่ถือว่าดีแล้วเหรอ