เซี่ยว่านซือ โมโหจนเอารองเท้าส้นสูงกระทืบพื้นไปสองสามครั้ง
ที่เธอพูดมาน่ะเป็นความจริงทั้งนั้น!
ที่บ้านตั้งแต่เด็กก็นอนเตียงไม้กระดานแข็ง ทุกคนไม่มีข้อยกเว้น นี่ก็ถือเป็นกฎของบ้านที่ไม่ได้พูดออกมา
คุณพ่อคิดว่าการนอนเตียงแบบนี้ดีต่อสุขภาพ โดยเฉพาะแผ่นหลัง และยังเป็นการฝึกนิสัยคนในบ้านไปในตัว ไม่ให้หลงใหลแต่ความนุ่มนิ่ม ต้องฝึกให้มีนิสัยแกร่งกล้าและเข้มแข็ง
แบบนี้ก็เป็นผลดีต่อการเติบโตของลูกหลานในตระกูลด้วย
เธอเป็นเด็กผู้หญิง ก็ย่อมนอนไม่ชิน จึงไม่ชอบอยู่ที่คฤหาสน์หลังเก่า ทุกครั้งต้องไปนอนบ้านเพื่อนสนิทเพื่อขอยืมผ้าห่มนวม ถึงจะนอนหลับสบายขึ้นหน่อย
เมื่อเทียบกับพวกเธอแล้ว เธอก็เหมือนถูกเนรเทศไปที่หนิงกูถา ต้องไปลำบาก
เพราะงั้นเธอจึงไปขอร้องพี่ชายคนโต ให้หาผ้าห่มนวมให้เธอสักผืน แต่กลับถูกปฏิเสธ
พี่ชายคนโตปกติตามใจเธอมาก แต่ก็พูดคำไหนคำนั้นเสมอ แสดงอำนาจออกมา เธอเลยไม่กล้าพูดถึงอีก
คราวนี้ก็เป็นตาของเสิ่นปิงฉือที่อ้าปากค้าง เซี่ยอวี่หลี่ทำเพื่อเธอถึงกับแหกกฎงั้นเหรอ?
เธอนี่ก่อนแต่งงานก็เอาแต่ใจขนาดนี้ มาทำลายกฎของตระกูลเซี่ย มันไม่ดีเอามากๆ
“คุณน้า คุณหญิงคนที่สามตระกูลเซี่ย ต้องขอโทษจริงๆ เรื่องนี้ฉันไม่รู้มาก่อน ถ้าฉันรู้ ยังไงก็ไม่ให้เขาซื้อผ้าห่มนวมให้ฉันหรอก”
ถึงจะต้องนอนแข็งๆ เธอก็จะนอนให้ได้ จะไปลำบากเซี่ยอวี่หลี่ทำไม
หลิงชิงเหลียนได้ยินเรื่องนี้กลับไม่โกรธเลย ตรงกันข้ามกลับยิ้มอย่างปลาบปลื้มใจ ลูกชายในที่สุดก็รู้จักมีความรักเสียที เธอดีใจมาก "ไม่เป็นไรเลยปิงฉือ เธอพูดอะไรน่ะ เกรงใจไปได้ ที่นี่คือบ้านของเธอ เธออยากทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น"