ค่ำคืนเงียบสงบ จากที่นี่สามารถมองเห็นความเจริญรุ่งเรืองสูงสุดของเมือง บนดาดฟ้ามีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ ชุดกระโปรงสีขาวพลิ้วไหวไปตามลม ดูเล็กกระจ้อยร่อยเพียงใด
ซ่งว่านซูยืนรอให้ชายตรงหน้าพูดอย่างเงียบๆ ดวงตาสีดำสนิทของหลูซือซางเย็นชาราวกับราตรี มืดมิดจนคาดเดาได้ยาก
“ผมจะไป”
พูดสั้นๆ แต่ก็เป็นคำมั่นสัญญาของลูกผู้ชาย
หัวใจของซ่งว่านซูเต้นแรงขึ้นมาทันใด เงยหน้าขึ้นมองเขาเพียงแวบเดียว แล้วก้มตัวกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณมากค่ะคุณหลู”
หลูซือซางชินชากับความเหินห่างแบบนี้ของเธอ ตั้งแต่เขาเริ่มให้ทุนเธอเรียน เธอก็เป็นแบบนี้มาตลอด
พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตทั้งคู่ ก่อนตายฝากฝังให้เขาดูแล พ่อของเขาเคยได้รับความช่วยเหลือจากพ่อของเธอตั้งแต่ช่วงแรก การที่เขาเก็บเธอมาเลี้ยงดูจึงไม่มีอะไรน่าตำหนิ ไม่มีความไม่เหมาะสมใดๆ ทั้งสิ้น
“วันนี้ทำการบ้านเสร็จหรือยัง?” จริงๆ แล้วหลูซือซางไม่มีหัวข้อสนทนาอะไรกับเธอ อายุของทั้งคู่ห่างกันพอสมควร
ซ่งว่านซูรู้ว่านี่เป็นความแตกต่างเพียงเล็กน้อยที่หลูซือซางมีต่อเธอ เขามีวิธีการที่เฉียบขาด ปกติแล้วมักเย็นชาไร้ความปรานี
เธอเคยเห็นเขาจัดการเรื่องแบบนั้นที่บ้าน ตัวเต็มไปด้วยเลือดสีแดง รอยเลือดบนพื้นรองเท้าหนังก้าวเดินมาทางเธอทีละก้าว
ถามเธออย่างสงบว่า การบ้านเสร็จหรือยัง
เธอบอกว่ายัง หลูซือซางสวมถุงมือหนังที่มือซ้าย ตบไหล่เธอ แล้วผลักเธอออกไป ท่วงท่าเบามือ แต่น้ำเสียงเย็นชา “ครั้งหลังอย่าลงไปในห้องใต้ดินอีก”
“ได้ค่ะ คุณหลู ขอให้คุณยกโทษให้ฉันครั้งนี้ด้วย” เสียงของซ่งว่านซูสั่นอย่างรุนแรง เธอไม่ได้ตั้งใจ