พูดไปก็มีแค่ประโยคเดียว พี่ใหญ่มีครอบครัวแล้ว ส่วนเขาไม่มี ต่อให้ต้องส่งใครออกไปทำงานคนเดียว คนนั้นก็ต้องเป็นเขา
เซี่ยว่านซือหมดแรงในทันใด ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ ดูเหมือนจะผิดหวังอย่างมาก หน้าตาหมองคล้ำ เซี่ยเยี่ยนสวินยังมีรอยยิ้มที่มุมปาก นึกว่าเธอกำลังกังวลว่าตัวเองจะต้องออกไปทำงานในอนาคต
“เธอวางใจได้ เธออยู่ที่บ้านได้ทั้งชีวิต”
นิสัยคุณหนูขนาดนี้ จะออกไปทำงานได้ยังไง ถึงจะไม่ถูกใครรังแก แต่ความเหนื่อยที่จับต้องได้ก็ต้องเจอแน่ๆ
กฎของตระกูลเซี่ยเคร่งครัด หนึ่งในนั้นคือผู้ชายต้องแบกรับภาระหนัก ผู้หญิงจะทำอะไรก็ได้ อยู่บ้านเกาะพ่อแม่กินทั้งชีวิตก็ไม่เป็นปัญหา
เซี่ยเยี่ยนสวินมองน้องสาวที่หมดอาลัยตายอยาก เหมือนไม่ได้ฟังที่เขาพูด ก็จู่ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ “แล้วพี่ก็จะแต่งงาน มีภรรยา มีครอบครัวของตัวเอง แล้วจะไม่สนใจหนูแล้วใช่ไหม”
หัวใจของเซี่ยเยี่ยนสวินถูกสายตาที่ทั้งแปลกและผิดหวังนี้กระแทกอย่างแรง จากนั้นก็มีอะไรบางอย่างบีบรัดอย่างรุนแรง
เซี่ยว่านซือแกล้งโกรธบ่อยๆ แต่ตอนเธอโกรธจริงกลับค่อนข้างสงบ ไม่อาละวาดงอแง คาดว่างเสียใจจริงๆ
“พี่ใหญ่ต้องเลี้ยงภรรยา พี่ก็ต้องเลี้ยงภรรยาในอนาคต ต่อไปก็จะเหลือหนูอยู่บ้านคนเดียว ไม่มีใครสนใจ........”
เซี่ยอวี่หลี่ใช้นิ้วเรียวยาวนวดสันจมูก จากนั้นก็ยกแก้วน้ำข้างๆ ขึ้นจิบ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา เริ่มหวีผมให้เธออย่างไม่รู้จักเบื่อหน่ายเป็นครั้งไม่ถ้วน