เซี่ยอวี่หลี่ไม่ได้มาเพื่อดูเธอ แต่มาเพื่อดูเวิ่นเซิงเยว่งั้นหรือ?
สีหน้าของเสิ่นปิงฉือแย่ลงเล็กน้อย ในอกพลันรู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันใด
ข่าวการหมั้นหมายระหว่างเธอและเซี่ยอวี่หลี่ เนื่องจากเหตุผลบางประการก่อนหน้านี้ จึงต้องรอจัดการทุกอย่างเรียบร้อยก่อนถึงจะประกาศ ดังนั้นทุกคนจึงไม่รู้ว่าเซี่ยอวี่หลี่คือคู่หมั้นของเธอ
ไม่อย่างนั้นก็คงไม่มีใครกล้ามาพูดคุยเรื่องพวกนี้ต่อหน้าเธอหรอก
แต่ถ้าเทียบกับเรื่องเหล่านี้แล้ว เธอยิ่งไม่อยากจะเชื่อว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริง
บางทีเซี่ยอวี่หลี่อาจจะมาเพื่องานการกุศลก็ได้ เธอเคยได้ยินมานานแล้วว่า ทุกปีเซี่ยอวี่หลี่จะบริจาคเงินให้องค์กรการกุศล ไปปรากฏตัวตามหมู่บ้านห่างไกลบางแห่งเพื่อเผยแพร่คุณธรรมทางสังคม และช่วยเหลือผู้ด้อยโอกาส
ขึ้นเวทีไปแบบนี้ เวทีมืดสนิท เสิ่นปิงฉือยืนอยู่ในเงามืด วางท่าทางเรียบร้อย จ้องมองไปยังตำแหน่งกลางเวที แสงไฟสว่างวาบขึ้นมาทันที สาดส่องลงบนตัวเธอ ส่องให้ดวงตาที่เคลือบแคลงใจของเธอสว่างขึ้น
เพียงชั่วพริบตา เธอก็ปรับสภาพจิตใจได้เรียบร้อย และทุ่มเทให้กับการแสดงบัลเลต์
ในวินาทีนั้น เธอมองไปยังที่นั่งคนดู ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเซี่ยอวี่หลี่อีกแล้ว
ดังนั้นเขาจึงมาจริงๆ แค่เพื่อดูเวิ่นเซิงเยว่
เธอร่ายรำรากับหงส์บนผิวน้ำทะเลสาบ โบกสะบัดแขนเรียวเล็ก หมุนตัว เตะขา เชิดศีรษะ ย่อตัวลงบนปลายเท้า ท่าสปินสามสิบสองรอบที่ทำให้นักเต้นส่วนใหญ่หวาดกลัว เธอกลับทำได้อย่างง่ายดาย
เบาราวกับขนนก ราวกับความฝันที่เปราะบาง ใสดุจคริสตัลและเปล่งประกาย ดนตรีที่ก้องกังวานยิ่งใหญ่ ราวกับกลิ่นหอมของเธอล่องลอยมาด้วย
เธอเต้นรำอยู่บนเวที ดั่งภาพวาดสีน้ำมันที่อาบแสงจันทร์ กำลังถักทอความฝันแห่งสรวงสวรรค์ที่งดงามตระการตาให้แก่ผู้ชม